บทที่ 11 สิ่งปลูกสร้างป้องกัน

บทที่ 11 สิ่งปลูกสร้างป้องกัน
เมื่อตัดสินใจตามแผนได้แล้ว เมิ่งสั่ว ก็ลงมืออย่างเด็ดขาด
เขาแบ่งกองกำลังออกเป็น 3 ทีม ทีมละ 100 นาย แล้วเคลื่อนพลไปข้างหน้าตามแนวถนนอย่างเป็นระเบียบ
ปัง ปัง——
ปัง ปัง ปัง ปัง——!
พลทหารใหม่ 300 นายพร้อมอาวุธครบมือ รุกคืบไปข้างหน้าด้วยความเงียบงัน
กระสุนพลังงานก่อตัวเป็นม่านกระสุนอันหนาแน่น สาดซัดอย่างบ้าคลั่งใส่ฝูงซอมบี้ ที่คำรามและพุ่งเข้ามาจากด้านหน้า
กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นเน่าเหม็นตลบอบอวลไปทั่วทั้งถนน ทำให้สภาพถนนที่เละเทะอยู่แล้วกลายเป็นสีแดงดำฉาน
ตึก ตึก——
ตึก ตึก——
กำลังเสริมชุดต่อมาทยอยเดินทางมาถึง
ที่ด้านหลังขบวน เมิ่งสั่ว เห็นว่าปฏิบัติการดำเนินไปอย่างราบรื่น เขาจึงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว สั่งการให้ พลทหารใหม่ ที่เพิ่งมาถึงแยกย้ายกันเข้าไปประจำการในอาคารที่เคลียร์พื้นที่เสร็จแล้ว
รุกคืบตลอดเส้นทาง
วางกำลังตามแนวรบ
พลทหารใหม่ 300 นายระดมยิงเต็มกำลัง
เมื่อรวมกับกำลังเสริมที่หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย ในไม่ช้าพวกเขาก็ฝ่าเขตที่พักอาศัยรอบนอก เข้าสู่ฉากทัศน์ใหม่
ใกล้กับย่านการค้า หน้าสี่แยกถนน
ร้านรวงสองข้างทางทรุดโทรมผุพังมานานแล้ว
หลายแห่งมีวัชพืชขึ้นสูงท่วมเข่า
ท่ามกลางกอหญ้ารกชัฏ มีซากศพแห้งกรังทับถมกัน ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง
“โฮก——!”
ภายใต้แสงจันทร์
หน้ารถยนต์ที่เหลือแต่ซากโครง มีซอมบี้ชาวเมืองตัวหนึ่งยืนหันหลังอยู่
ซอมบี้ ชาวเมืองคำรามในลำคอ ราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง มันหันขวับกลับมาอย่างรุนแรง
ปัง——!
สิ่งที่ต้อนรับมัน คือกระสุนพลังงานอันเย็นเยียบหนึ่งนัด
กระสุนเจาะทะลุหน้าผาก ก่อนจะระเบิดตูมสนั่น
เสียงปืนดังกึกก้องดึงดูดความสนใจของซอมบี้ ทั้งหมดในละแวกนั้น
ดวงตาสีแดงฉานคู่แล้วคู่เล่าสว่างวาบขึ้นจากความมืด
เมื่อเห็นกองทัพ พลทหารใหม่ ที่สี่แยก พวกซอมบี้ ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกรูกันเข้ามาทางสี่แยกราวกับผึ้งแตกรัง
“โฮก โฮก——!”
“อ๊ากกก——!!”
กลิ่นอายแห่งความตายพวยพุ่งเสียดฟ้า
เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและสับสนวุ่นวายของฝูงซอมบี้ ทำให้ถนนทั้งสายสั่นสะเทือน
การโจมตีระลอกใหม่ เริ่มต้นขึ้น
ณ สี่แยก
เมิ่งสั่ว ยืนอยู่กลางกองทัพพลทหารใหม่ เขาลดปืนพกผู้บัญชาการ ลงเงียบๆ
เขากัดนกหวีดทหาร รอจังหวะที่ฝูงซอมบี้ เข้าสู่ระยะยิง
สูดหายใจเข้าลึกๆ
เป่านกหวีด!
ยิง——!
สิ้นเสียงนกหวีด
พลทหารใหม่ 300 นายแบ่งเป็นสามทีม หันหน้าเข้าหาศัตรูสามทิศทาง แล้วระดมยิงเต็มพิกัด
ปัง ปัง ปัง ปัง——
เสียงปืนคำรามกึกก้อง
เสียงคำรามของซอมบี้ ดังสะเทือนฟ้า
ภายใต้ลิ้นไฟที่พ่นออกมา เลือดสีดำสาดกระเซ็น ชิ้นส่วนแขนขาปลิวว่อน
สถานการณ์เรียกได้ว่าเป็นการบดขยี้อยู่ฝ่ายเดียว
[แต้ม +10]
[แต้ม…]
เมิ่งสั่ว ยืนอยู่กลางขบวน สายตากวาดมองสลับไปมาระหว่างสามทิศทาง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว
ขณะเดียวกัน เขาก็สั่งการให้ พลทหารใหม่ ที่ตามมาสมทบทยอยเข้าไปประจำการในอาคารโดยรอบอย่างต่อเนื่อง
นี่เป็นครั้งแรกที่บัญชาการรบในสถานการณ์เช่นนี้ เมิ่งสั่ว รู้สึกกดดันเล็กน้อย
โชคดีที่อำนาจการยิงเพียงพอ จึงไม่มีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้นอีก
อาคารรอบสี่แยกถูก เมิ่งสั่ว สั่งให้ พลทหารใหม่ เข้าไปประจำการเกือบ 80 นายในเวลาอันรวดเร็ว
ตัวเลขนี้กำลังพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มคงที่ เมิ่งสั่ว จึงเปิดหน้าต่าง ผู้บัญชาการ ขึ้นมา
[ผู้บัญชาการ]: เมิ่งสั่ว
[เลเวล]: 1
[แต้ม]: 10,030 (+10+10+10…)
ในเวลาเพียงสั้นๆ แต้ม ก็พุ่งกลับขึ้นมาแตะหลัก 10,000+ อีกครั้ง
โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เมิ่งสั่ว ใช้แต้มทั้งหมดเกณฑ์พลทหารใหม่
[แต้ม -10,000]
ทันทีที่แต้ม หมดเกลี้ยง เสียงจักรกลเย็นชาก็ดังขึ้นข้างหู เมิ่งสั่ว:
[สถานีพลังงาน ก่อสร้างเสร็จสิ้น]
[ปลดล็อกหน้าต่างสิ่งปลูกสร้างป้องกัน]
[ผู้บัญชาการ]: เมิ่งสั่ว
[เลเวล]: 1
[พลังงาน]: 30% (ค่ายทหาร -70%)
[แต้ม]: 550 (+10+10+10…)
หลังจากสร้างสถานีพลังงาน เสร็จสิ้น ค่ายทหารที่พลังงานใกล้หมดก็ได้รับการเติมเต็มทันที สถานะกลับมาเต็มเปี่ยม
นอกจากนี้ เมิ่งสั่ว ยังสังเกตเห็นว่า บนหน้าต่างหลักของเขามีหัวข้อ พลังงาน เพิ่มขึ้นมา
นี่แสดงถึง พลังงาน รวมทั้งหมดจากสิ่งปลูกสร้างที่เขามีอยู่ในปัจจุบัน
หาก พลังงาน รวมหมดเกลี้ยง สิ่งปลูกสร้างทั้งหมดจะหยุดทำงาน
การค้นพบนี้ทำให้ เมิ่งสั่ว ตระหนักถึงความสำคัญของสถานีพลังงาน อย่างลึกซึ้ง
เมื่อรับรู้ข้อมูลเสร็จสรรพ เมิ่งสั่ว ก็เงยหน้าขึ้นสังเกตความเคลื่อนไหวรอบกาย
ภายใต้การระดมยิงของ พลทหารใหม่ ฝูงซอมบี้ล้มลงเป็นเบือราวกับต้นข้าวสาลีต้องคมเคียว จำนวนลดลงอย่างรวดเร็วจนสังเกตได้ด้วยตาเปล่า
ที่ด้านหน้าขบวน สุนัขทหาร กว่า 10 ตัวไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือเลยแม้แต่น้อย
ถึงกระนั้น พวกมันก็ไม่ผ่อนคลายเลยแม้แต่นิดเดียว ยังคงเดินลาดตระเวนและระวังภัยรอบด้านอยู่ตลอดเวลา
สถานการณ์ถูกควบคุมได้อย่างรวดเร็ว
เมิ่งสั่ว วางใจลงได้
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งปลดล็อกสิ่งปลูกสร้างใหม่ เขาจึงหันกลับมามองที่หน้าต่าง ผู้บัญชาการ อีกครั้ง
เปิดหน้าต่างสิ่งปลูกสร้างป้องกัน
[สิ่งปลูกสร้าง]: ป้อมปืนกลพลังงาน
[ใช้จ่าย]: 1,000 แต้ม
[เวลาสร้าง]: 1 นาที
[พลังงาน]: 1%
[ข้อมูล]: สิ่งปลูกสร้างป้องกันภาคพื้นดิน ความเร็วในการโจมตีสูงมาก
————
[สิ่งปลูกสร้าง]: ป้อมต่อสู้อากาศยาน
[ใช้จ่าย]: 1,500 แต้ม
[เวลาสร้าง]: 3 นาที
[พลังงาน]: 3%
[ข้อมูล]: สิ่งปลูกสร้างป้องกันภัยทางอากาศ สร้างความเสียหายวงกว้าง โจมตีได้เฉพาะเป้าหมายกลางอากาศ
ตอนนี้เขาปลดล็อกสิ่งปลูกสร้างป้องกันได้เพียงสองอย่าง
นอกจาก ป้อมปืนกลพลังงาน ที่อาจพอมีประโยชน์อยู่บ้าง ป้อมต่อสู้อากาศยาน นั้นแทบไม่มีประโยชน์ในตอนนี้
ซอมบี้ พื้นฐานบินไม่ได้
ส่วนป้อมปืนกลพลังงาน เมิ่งสั่ว ยังไม่เคยเห็นประสิทธิภาพจริง จึงประเมินลำบาก
แต่หากดูจากความคุ้มค่า พลทหารใหม่ 10 นายน่าจะใช้งานได้ดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด
‘เอาไว้ยึดฐานที่มั่นได้แล้วค่อยสร้างสิ่งปลูกสร้างป้องกันไว้คุ้มกันก็ยังไม่สาย’
‘ตอนนี้... ต้องเน้นการรุกคืบเป็นหลัก’
‘แต่ก็อาจจะวางไว้ข้างอาคารหลักสักสองสามป้อม เพื่อกันพวกซอมบี้ มาตุ๋ยบ้าน’
เมิ่งสั่ว ครุ่นคิด
เทียบกับเรื่องพวกนี้ สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดคือ
หลังจากสร้างสถานีพลังงาน แล้ว ข้อมูลสิ่งปลูกสร้างทั้งหมดจะแสดงปริมาณการใช้ พลังงาน ให้เห็นโดยตรง ซึ่งสะดวกขึ้นมาก
เมิ่งสั่ว ปิดหน้าต่างลง
เวลานี้ การต่อสู้ใกล้จะจบลงแล้ว
ราตรีดึกสงัด
กลางถนนสายหลัก
“โฮก——!”
เสียงคำรามอย่างไม่ยินยอมดังก้อง พร้อมกับซอมบี้ ตัวสุดท้ายที่ล้มลง การต่อสู้ก็จบสิ้น
“ฟู่——”
พลทหารใหม่ ทยอยลด ปืนไรเฟิลพลังงานลง เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังลอดออกมาจากหน้ากากกันแก๊สพิษ
เชี่ยเอ๊ย!
แม้จะเตรียมใจมาก่อนแล้ว แต่เมื่อได้เห็นภาพนี้ เมิ่งสั่ว ก็ยังอดตกตะลึงไม่ได้
ภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง
ถนนสามสายที่แยกออกไปจากสี่แยก เต็มไปด้วยสีแดงดำ
เย็นเยียบ
วังเวง
สุดสายตา เต็มไปด้วยซากศพของซอมบี้ ที่แหลกเหลว
ส่วนใหญ่หัวระเบิด เลือดสีดำเหม็นเน่าไหลทะลักออกจากคอที่ขาดสะบั้น
ละอองเลือดเข้มข้น ลอยฟุ้งไปทั่วทั้งถนน
เมิ่งสั่ว มองภาพตรงหน้าด้วยรูม่านตาที่สั่นไหว ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้น
นี่แหละ คือค่าพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่เกิดจากการถมกองกำลัง!
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ให้ได้มากที่สุด
เมิ่งสั่ว เปิดหน้าต่าง ผู้บัญชาการ ขึ้นมาอีกครั้ง ดู แต้ม ปัจจุบัน
8,680!
ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้น
แผนการพิชิตฐานที่มั่น เร่งความเร็วขึ้นได้อีกแล้ว
เมื่อนึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป แววตาของ เมิ่งสั่ว ก็ลุกโชนด้วยความเร่าร้อน
ทว่า สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ
อีกด้านหนึ่งของค่ายทหาร
ความมืดปกคลุมหนาแน่น
ในตรอกเงียบเชียบที่ค่อนข้างเปลี่ยวและแคบ สองข้างทางขนาบด้วยตึกร้างที่สร้างไม่เสร็จ
ซอมบี้ ที่มีอยู่น้อยนิดแถวนี้ถูก พลทหารใหม่ กวาดล้างไปหมดแล้ว
“ครืดคราด ครืดคราด——”
เสียงที่ชวนให้รู้สึกไม่สบายหูดังขึ้นจากมุมตึก
จากนั้น
ซอมบี้ ร่างอ้วนท้วน เต็มไปด้วยฝีหนอง เดินโซซัดโซเซออกมาจากหัวมุมตึก เข้าสู่ตรอก
ไม่นานนัก
ครืนนน——
เสียงฝีเท้าหนักทึบและสับสนดังขึ้น พร้อมกับเสียงหอนของซอมบี้
ดวงตาสีแดงฉานอันโหดเหี้ยมคู่แล้วคู่เล่า สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด
ซอมบี้ จำนวนมหาศาลวิ่งออกมาจากหัวมุม มุดเข้ามาในตรอก แล้วทะลักมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ตั้งของ ค่ายทหาร อย่างบ้าคลั่ง
“แค่ก แค่ก——”
ที่ท้ายสุดของฝูงซอมบี้ มีร่างผอมสูงที่แผ่ควันสีเขียวออกมาทั่วร่างเดินตามมา
มันส่งเสียงไออย่างรุนแรงไม่หยุดหย่อน จ้องมองไปทางทิศที่ตั้งของ ค่ายทหาร แววตาเปี่ยมไปด้วยความโหดเหี้ยมและเคียดแค้น
ข้างตรอก
ที่หน้าต่างของตึกหลังหนึ่ง ร่างอันน่าสะพรึงกลัวสวมเสื้อฮู้ดสีดำวูบผ่านหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว
…..
“???”
หวังรุ่ย ที่กำลังสะลึมสะลือเพราะถูกขังอยู่หน้าโรงแรมร้าง สะดุ้งตื่นสุดตัว
พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน
เขามองไปยังทิศทางที่ตัวเองเพิ่งจากมา
ดวงตาเบิกกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว