บทที่ 18 บุทเชอร์

บทที่ 18 บุทเชอร์
สามทิศทางของเมืองตงหลิน สามกองกำลังเปิดฉากชาร์จโจมตีเข้าใส่ใจกลางฐานที่มั่น
ทิศตะวันตกของเมือง คือเสียงปืนที่หนาแน่น
ทิศเหนือของเมือง เสียงหมาป่าเห่าหอนไม่หยุดหย่อน
ทิศตะวันออกของเมือง เสียงคำราม ‘Waaagh’ อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของพวกออร์ก ดังสนั่นหวั่นไหว ใครได้ยินเป็นต้องปวดหัว
.....
ราตรีเข้มข้นขึ้น
ใจกลางเมือง
บอสประจำฐานที่มั่น: บุทเชอร์ ผู้มีหน้าที่เฝ้าเมืองตงหลินและมีสติปัญญาไม่ค่อยดีนัก รับรู้ได้ถึงความวุ่นวายจากทั้งสามทิศทาง มันไม่เข้าใจสถานการณ์เลยสักนิด
มันแค่บาดเจ็บนิดหน่อยเองนะ
ศึกตัดสินกับกองทัพใหญ่พวกผิวเขียวทางทิศใต้ในวันรุ่งขึ้นยังไม่ทันเริ่ม ก็มีกองกำลังคิดจะฆ่าแกงมันซะแล้ว?!
แถมยังมีถึงสามกลุ่ม!
แถมยังเป็นช่วงที่ซอมบี้ออกหากินเวลากลางคืนอีก!
“!!”
ใจกลางฐานที่มั่น หน้าโพรงรังซอมบี้ บุทเชอร์ลืมตาโพลงขึ้นมาท่ามกลางความมืด
แววตาฉายประกายอำมหิต!
หมอกเลือดเข้มข้นแผ่ซ่านออกมาจากตัวมัน
พร้อมกลิ่นอายแห่งความบ้าคลั่ง เข้าครอบงำซอมบี้ทุกตัวที่เดินเพ่นพ่านอยู่ในบริเวณนั้น
“โฮก——!”
เมื่อได้รับผลกระทบจากการคลุ้มคลั่ง ฝูงซอมบี้ก็เริ่มกระสับกระส่าย
ดวงตาสีเลือดส่องประกายขึ้นมาคู่แล้วคู่เล่าท่ามกลางความมืด กระพริบไหวด้วยแสงสีแดงแห่งความกระหายเลือด
พวกมันส่งเสียงขู่คำรามที่น่าขนลุก เลือดสีดำเหม็นเน่าไหลย้อยออกมาจากปาก
ในฝูงซอมบี้ มีพวกกลายพันธุ์ตัวหนึ่งที่โดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ
ร่างกายของมันใหญ่โตมหึมา แทบจะเป็นสองเท่าของชาร์จเจอร์ ภายใต้ผิวหนังสีขาวซีดมีมัดกล้ามเนื้อปูดโปนออกมาอย่างน่าเกลียด
ขนาดตัวที่ผิดปกติทำให้สัดส่วนศีรษะของมันผิดเพี้ยน บิดเบี้ยวจนถูกเบียดอยู่ระหว่างมัดกล้ามเนื้อขนาดใหญ่
ที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือแขนทั้งสองข้างของมัน
บวมเป่งผิดธรรมชาติ ห้อยตกลงมาถึงพื้น นิ้วมือที่มีเพียงสามนิ้ว แต่ละนิ้วยังใหญ่กว่าน่องคนโตเต็มวัยเสียอีก
หัวหน้าพวกกลายพันธุ์:
[ครัชเชอร์]
สำหรับผู้เล่นแล้ว มันเทียบเท่ากับมินิบอสระดับอีลิต ตัวตนที่สามารถกวาดล้างปาร์ตี้ผู้เล่นระดับอีลิตให้ตายยกทีมได้!
ท่ามกลางเสียงร้องระงมของฝูงซอมบี้
ครัชเชอร์ปล่อยแขนสองข้างลู่พื้น อยู่ในท่วงท่าของสัตว์ป่า เดินวนเวียนไปมาหน้าฝูงซอมบี้ด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน
มันอดรนทนไม่ไหวแล้ว!
ทนรอที่จะบดขยี้ผู้บุกรุกเหล่านั้นให้แหลกไม่ไหวแล้ว!
.....
เบื้องหน้าฝูงซอมบี้
บุทเชอร์นั่งตระหง่านอยู่หน้ารังซอมบี้
เมื่อเทียบกับครัชเชอร์แล้ว รูปร่างของบุทเชอร์นั้นใหญ่โตโอเวอร์ยิ่งกว่า ความสูงปาเข้าไปกว่าสี่เมตร
บนหัวของมันสวมถุงกระสอบเปื้อนเลือด มือขวาลากขวานยักษ์ที่ล่ามโซ่เอาไว้ รอบกายแผ่หมอกเลือดอันน่าสะพรึงกลัวออกมา
บ้าคลั่ง
อำมหิต
หลังถุงกระสอบคลุมหัวที่เจาะรูไว้เพียงรูเดียว เผยให้เห็นดวงตาสีเลือดที่ฉายแววฆ่าฟัน
กลิ่นอายความน่ากลัวแบบดิบเถื่อนพุ่งเข้าปะทะหน้า!
เพียงแค่สายตานั้นกวาดมอง แม้แต่ซอมบี้ธรรมดาที่มีสมองอันน้อยนิด ก็ยังแสดงความหวาดกลัวออกมาตามสัญชาตญาณ จนต้องถอยกรูด
เพียงแต่ว่า บุทเชอร์ตัวนี้ได้รับบาดเจ็บที่ขาขวา
ความเจ็บปวด ยิ่งทำให้มันโกรธเกรี้ยวและหงุดหงิดมากขึ้น
“ปัง ปัง ปัง ปัง——!”
“บรู๊ววว——”
“Waaagh!!!”
ข้างหูบุทเชอร์ เสียงที่ดังมาจากสามทิศทางของเมืองใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
นัยน์ตาส่องประกายสีแดงด้วยความโกรธเกรี้ยว มันค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปลุกกระแสหมอกเลือดให้หมุนวน
มันไม่ยอมให้ทรัพย์สินของอาณาจักรซอมบี้ ถูกพวกสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำพวกนั้นมาจ้องจะเอาไปหรอก!
โดยเฉพาะไอ้พวกผิวเขียวสมองกลวงพวกนั้น!
“โฮก!!!”
บุทเชอร์เบิกตาสีเลือดกว้าง คำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด!
หลังคำรามเสร็จ บุทเชอร์ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ทันใดนั้น
ความเจ็บปวดแล่นแปลบที่ขาขวา
ความเจ็บปวดร้าวลึกถึงกระดูกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง บุทเชอร์เสียหลัก ทรุดฮวบลงคุกเข่าข้างเดียวต่อหน้าครัชเชอร์อย่างจัง
เสียงคำรามเงียบกริบลงทันที
เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
ดวงตาข้างเดียวที่โผล่ออกมาจากถุงกระสอบของบุทเชอร์ บังเอิญสบตาเข้ากับครัชเชอร์พอดีเป๊ะ
“...”
“...”
.....
ราตรีมืดมิดดั่งน้ำหมึก หมอกเลือดฟุ้งกระจาย
เมิ่งสั่วนำทัพหลักพลทหารใหม่ รุกคืบเข้ามาจนถึงส่วนลึกของย่านการค้าแล้ว
แสงไฟจากปากกระบอกปืนถักทอเป็นตาข่ายกระสุนอันหนาแน่นในความมืด
ภายใต้การระดมยิงแบบปูพรม ซอมบี้ล้มตายเป็นเบือ เลือดสีดำชุ่มโชกไปทั่วทั้งถนน
[แต้ม +10]
[แต้ม...]
ข้อความแจ้งเตือนไหลผ่านสายตาไม่หยุด แต่จู่ๆ เมิ่งสั่วก็หยุดเดิน มองไปที่ตรอกมืดๆ แห่งหนึ่งไม่ไกลนัก
อาศัยแสงจันทร์อันเลือนราง เขาพอมองเห็นได้ลางๆ ว่าตรงจุดเกือบสุดขอบตรอก มีฝาท่อระบายน้ำที่แตกเป็นสองเสี่ยงวางอยู่
ปากบ่อเปิดอ้า เผยให้เห็นทางลงท่อระบายน้ำที่ดำมืดยิ่งกว่าราตรีกาล
รอบๆ นั้น มีซากศพซอมบี้หัวเละกระจัดกระจาย เลือดสีดำไหลรินลงไปในท่อระบายน้ำไม่ขาดสาย
‘เกิดเรื่องแล้ว’
หัวใจของเมิ่งสั่วดิ่งวูบ
ก่อนออกเดินทาง เขาได้รับข้อมูลจากหวังรุ่ยว่า เซฟเฮาส์ของเมืองตงหลินตั้งอยู่ในส่วนลึกของท่อระบายน้ำร้าง
มีผู้รอดชีวิตนับสิบคนซ่อนตัวอยู่ในนั้น
หวังรุ่ยบอกตำแหน่งของเซฟเฮาส์ให้เขารู้ หนึ่งในทางเข้าก็อยู่ที่นี่
แต่ทว่า...
มองดูฝาท่อที่เห็นได้ชัดว่าถูกทุบจนแตกละเอียด เมิ่งสั่วเตรียมใจรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว
ลดนกหวีดลง
ภายใต้การคุ้มกันของพลทหารใหม่และสุนัขทหาร เขาเดินมาหยุดอยู่ที่ปากบ่อท่อระบายน้ำ
“โฮ่ง! โฮ่ง!!”
สุนัขทหารดมกลิ่นที่ปากบ่อ แล้วเห่าเตือนภัยลงไปในท่อระบายน้ำพร้อมกัน
สีหน้าของเมิ่งสั่วเคร่งเครียด
เขายกมือส่งสัญญาณให้สุนัขเงียบเสียง
สุนัขทหารหุบปากฉับทันที เงยหัวโตๆ ขึ้นมองผู้บัญชาการด้วยความสงสัย
มีตัวหนึ่งขยับปากงับอากาศ ‘ง่ำๆ’ สองสามที เป็นการบอกว่าข้างล่างมีอันตราย แล้วก็เงียบไป
พลทหารใหม่ถือปืนไรเฟิลพลังงานยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ โดยไม่มีการเคลื่อนไหวเกินความจำเป็น
“...”
เมินเฉยต่อกลิ่นเหม็นเน่าที่โชยขึ้นมาเตะจมูก เมิ่งสั่วก้มตัวลง เอียงหูฟังความเคลื่อนไหวภายในท่อระบายน้ำ
“ติ๋ง——”
“ติ๋ง——โฮก——!”
นอกจากเสียงหยดน้ำเลือดแล้ว ยังได้ยินเสียงคำรามสับสนวุ่นวายของซอมบี้แว่วมาจากส่วนลึกของท่อระบายน้ำด้วย
สีหน้าเมิ่งสั่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ในโลกแดนรกร้าง เซฟเฮาส์จะถูกสุ่มสร้างขึ้นหลังจากตั้งฐานที่มั่นเสร็จ เหมือนกับฐานที่มั่น มันต้องใช้ หินแหล่งพลังงาน ในการเดินเครื่องและบำรุงรักษา
ตามทฤษฎี ขอแค่มีหินแหล่งพลังงานเพียงพอ เซฟเฮาส์ก็จะทำงานต่อไปได้เรื่อยๆ
เพียงแต่ว่า...
ตามที่หวังรุ่ยบอก เซฟเฮาส์ของเมืองตงหลินไม่ได้ใช้หินแหล่งพลังงานบำรุงรักษามาเกือบปีแล้ว
และได้หยุดทำงานไปนานแล้วด้วย
ดีที่ตำแหน่งของเซฟเฮาส์มิดชิดพอ
บวกกับในท่อระบายน้ำเดิมทีก็มีซอมบี้น้อยอยู่แล้ว แถมยังถูกพวกเขากำจัดเป็นระยะๆ ผู้รอดชีวิตในเมืองตงหลินถึงได้ยื้อชีวิตมาได้จนถึงตอนนี้
เมิ่งสั่วครุ่นคิดเล็กน้อย
ต่อให้เซฟเฮาส์จะหยุดทำงานไปแล้ว แต่ตัวโครงสร้างเซฟเฮาส์เองก็แข็งแกร่งพอสมควร ถ้าการโจมตีของซอมบี้ไม่รุนแรงมากนัก ก็น่าจะยันไว้ได้สักพัก
คำนวณจากเวลาที่หวังรุ่ยบอก เซฟเฮาส์น่าจะยังไม่ถูกตีแตก
ยังมีโอกาส
สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว แต่การกระทำของเมิ่งสั่วไม่ได้หยุดชะงักเลยแม้แต่น้อย
พิจารณาจากความจุของท่อระบายน้ำ เขาเรียกทีมย่อยพลทหารใหม่ 20 นายมาหนึ่งทีม
แจ้งตำแหน่งคร่าวๆ ของเซฟเฮาส์ให้พวกเขารู้ ให้พลทหารผ่านศึกหนึ่งนายนำทีม ทยอยลงไปในท่อระบายน้ำ เริ่มปฏิบัติการค้นหาและช่วยเหลือ
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เมิ่งสั่วก็ส่งสุนัขทหารลงไปในท่อระบายน้ำอีกหนึ่งตัว ให้ไปพร้อมกับพลทหารใหม่
เป็นตัวที่เพิ่งจะงับลมบอกใบ้เขาเมื่อกี้นั่นแหละ
ไม่มีอะไรมาก เขาแค่รู้สึกว่าหมาตัวนี้ค่อนข้างแสนรู้ อาจจะมีประโยชน์แบบคาดไม่ถึงก็ได้
ก็แค่นั้นแหละ...
“อย่าให้มีอะไรผิดพลาดเลยนะ...”
มองส่งจนพลทหารใหม่คนสุดท้ายหายลับไปในความมืดของท่อระบายน้ำ เมิ่งสั่วก็ละสายตากลับมา
ตอนนี้ กองทัพใหญ่ด้านหน้าบุกคืบหน้าไปได้กว่าร้อยเมตรแล้ว
ด้านหลัง พลทหารใหม่ที่เพิ่งเกณฑ์มาต่อแถวเรียงหนึ่ง เติมจำนวนเข้ามาเรื่อยๆ
[สถานีพลังงานก่อสร้างเสร็จสิ้น]
ตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนแบบเครื่องจักรที่เย็นชาดังขึ้นข้างหูเมิ่งสั่ว
พลังงานได้รับการเติมเต็ม
เขาเปิดหน้าต่างสถานะผู้บัญชาการ:
[ผู้บัญชาการ]: เมิ่งสั่ว
[เลเวล]: 1
[พลังงาน]: 62%
[แต้ม]: 6030 (+10+10...)
แต้มเพิ่มขึ้นมาอีกไม่น้อย
คิดดูแล้ว เมิ่งสั่วเตรียมจะเกณฑ์พลทหารใหม่อีก 30 นาย
ทันใดนั้น เขาก็ชะงัก
“ทะแม่งๆ”
เมิ่งสั่วหรี่ตาลง
ข้างหูนอกจากเสียงคำรามของซอมบี้และเสียงปืนแล้ว กลับมีเสียงอีกประเภทหนึ่งแว่วมา——
เหมือนเสียงโลหะหยาบๆ กระทบกัน ปะปนมากับเสียงคำรามสู้รบที่ฟังไม่ได้ศัพท์
“Waaagh!!!”
“Waaagh——!!!”