บทที่ 35 ชุดเกราะพลังงานรุ่นผู้บัญชาการ

บทที่ 35 ชุดเกราะพลังงานรุ่นผู้บัญชาการ
เมิ่งสั่วทำหน้าบอกไม่ถูก หยิบกล่องฟิกเกอร์ใสขึ้นมาอันหนึ่ง
เวอร์ชันสามก๊กรอบนี้เป็นแบบสวีเซิ่ง
ผมทวินเทลของเด็กสาวปลิวไสวชี้ขึ้นฟ้า ถือต้นหอมยักษ์ทรงดาบ รอยยิ้มสดใส
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เมิ่งสั่วก็แกะกล่องบรรจุภัณฑ์แล้วหยิบมันออกมา
ขนาดเท่าฝ่ามือ
ไม่รู้ทำจากวัสดุอะไร ผิวสัมผัสดีมาก เย็นเฉียบ
สังเกตเห็นว่าที่เกราะหน้าอกของเด็กสาวมีปุ่มอยู่ เมิ่งสั่วจึงกดเบาๆ
ทันใดนั้น
ฮัตสึเนะ มิคุ ก็ฟาดต้นหอมยักษ์ลงมาอย่างแรง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด
มีเสียงสาวน้อยที่ดูไฮเทคล้ำยุคและร่าเริงดังออกมาจากข้างใน
[หากกล้ามารุกราน ข้าจักทำให้เจ้าต้องพ่ายแพ้กลับไป!]
“???”
สีหน้าดูอึ้งไปเล็กน้อย
เมิ่งสั่วกดฟังอีกหลายรอบ แต่ละรอบบทพูดกับท่าทางยังไม่เหมือนกันอีกด้วย
รู้สึกขำจนปวดตับ
เมิ่งสั่วตั้งใจจะแกะดูโครงสร้างข้างใน แต่กลับหาน็อตไม่เจอสักตัวเดียว
เป็นโครงสร้างแบบหล่อชิ้นเดียวโดยสมบูรณ์ แม้แต่รอยต่อก็ยังไม่มี
หยิบฟิกเกอร์มาหมุนเล่นในมืออยู่สักพัก เมิ่งสั่วก็นึกทอดถอนใจถึงความพิศวงของโลกแดนรกร้างอีกครั้ง
อะไรก็เกิดขึ้นได้สิน่า...
เก็บฟิกเกอร์กลับเข้ากล่อง
เมิ่งสั่วหันมาดูคุณสมบัติของสารอาหารสกัดหินแหล่งพลังงาน
[ชื่อ]: สารอาหารสกัดหินแหล่งพลังงาน
[คุณภาพ]: ฟ้า
[ประเภท]: ยา
[คำอธิบาย]: หินแหล่งพลังงานเหลวที่ผ่านการเจือจาง สามารถรักษาอาการบาดเจ็บเล็กน้อยและเติมสารอาหารได้
[ผลข้างเคียง]: หูอื้อชั่วคราว
คำบรรยายเหมือนกับที่เคยเห็นในชาติก่อนเปี๊ยบ
สารอาหารสกัดหินแหล่งพลังงานจัดอยู่ในกลุ่มเสบียงพื้นฐานที่เปิดได้จากหีบฟ้าบ่อยมาก
เมิ่งสั่วคุ้นเคยเป็นอย่างดี ผู้เล่นส่วนใหญ่มักจะเอามันมาดื่มเล่นเป็นน้ำหวาน
มีแต่ผู้รอดชีวิตในพื้นที่เท่านั้นที่จะเห็นค่าของมันหน่อย เอาไว้ใช้เติมสารอาหาร
“สรุปว่า ฉันนี่ซวยซ้ำซวยซ้อนระดับเทพเลยใช่มั้ย?”
เมิ่งสั่วเก็บมันลงไป
เห็นว่าโกดังของฐานที่มั่นยังมีพื้นที่เก็บของเหลือเกินครึ่ง เขาจึงเก็บของอื่นๆ เข้าโกดังฐานที่มั่นไปพร้อมกัน
ต่อจากนี้สิ ของจริง
แววตาของเมิ่งสั่วเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เปิดหน้าต่างผู้บัญชาการ
หาชุดเกราะพลังงานรุ่นผู้บัญชาการ
กดรับ
แสงสีขาวเจิดจ้าวาบผ่าน เมิ่งสั่วยกมือขึ้นบัง
ครู่ต่อมา
แสงจ้าจางหายไป
ชุดเกราะพลังงานที่สูงราว 2.5 เมตร ไหล่กว้างเกือบ 1.2 เมตร แผ่ไอเย็นยะเยือก ปรากฏขึ้นตรงหน้าเมิ่งสั่ว
เมิ่งสั่วเดินวนรอบชุดเกราะพลังงาน สำรวจดูทุกซอกทุกมุม
ชุดเกราะพลังงานรุ่นผู้บัญชาการทำสีดำแดงทั้งตัว ประกอบขึ้นจากเกราะคอมโพสิตหลายชั้น มีลวดลายคาร์บอนไฟเบอร์ละเอียดๆ
หมวกเกราะออกแบบมาเป็นระบบปิดมิดชิด หน้ากากเป็นกระจกนิรภัยทรงโค้ง
แผ่นหลังนูนขึ้นเล็กน้อย มีแกนพลังงานฝังอยู่ภายใน
ตรงกลางเกราะอกสลักตราสัญลักษณ์นกในดวงตาเอาไว้อย่างชัดเจน
เส้นสายโดยรวมดูเฉียบคม ผสมผสานความดิบเถื่อนของอุตสาหกรรมเข้ากับความล้ำสมัยของเทคโนโลยีโลกอนาคต
เพียงแค่มอง ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาใส่
[ชื่อ]: ชุดเกราะพลังงานรุ่นผู้บัญชาการ (Lv1)
[ประเภท]: เกราะโครงกระดูกภายนอกสำหรับทหารราบหนัก
[พลังงาน]: 100% (พลังงานพิเศษ ต้องใช้แต้มเติม)
[ความสมบูรณ์]: 100%
[โมดูลการต่อสู้]:
①. รองรับอาวุธ: สองมือ: สามารถติดตั้งปืนใหญ่กล/ดาบเลื่อยโซ่/ปืนใหญ่พลาสมา (ต้องปลดล็อกพิมพ์เขียว)
—— ไหล่ (ซ้าย): รังขีปนาวุธขนาดจิ๋ว (ค่าเริ่มต้นคือช่องว่าง การบรรจุกระสุนใช้ 5 แสนแต้ม)
—— ไหล่ (ขวา): ป้อมปืนอัตโนมัติ (ปลดล็อกที่ Lv2)
②. แว่นตายุทธวิธี: มีโมดูลตรวจจับความร้อน/ล็อกเป้าอัตโนมัติ
[สกิล]:
①. เจตจำนงเหล็กกล้า (ติดตัว): ต้านทานการโจมตีทางจิตได้ในระดับหนึ่ง
②. โล่พลังงาน (ติดตัว): ป้องกันการโจมตีครั้งแรกที่ได้รับ ใช้พลังงานตามระดับความรุนแรงของการโจมตี (คูลดาวน์: 1 ชั่วโมง)
③. โปรโตคอลล้างบาง (กดใช้): ใช้พลังงาน 50% ปล่อยคลื่นกระแทกพลังงาน 360 องศา (รัศมีผลักกระเด็น 10 เมตร สร้างความเสียหายเพิ่มเติม 100% แก่ยูนิตซอมบี้)
[คำอธิบาย]: เฉพาะผู้บัญชาการ สวมมันแล้วท่านจะเป็นจ้าวแห่งสนามรบ
「หมายเหตุ」:
①. การเติมพลังงาน: พลังงานทุกๆ 1% ต้องใช้ 500 แต้มในการเติม (เฉพาะ Lv1)
②. ความสมบูรณ์ของเกราะ: การซ่อมแซมต้องใช้แต้ม
“มรดกประจำตระกูลชัดๆ!”
หลังจากดูข้อมูลของชุดเกราะพลังงานรุ่นผู้บัญชาการเสร็จ เมื่อความตื่นเต้นผ่านพ้นไป ความคิดแรกของเมิ่งสั่วคือ
“ออกไปซ่าได้แล้ว”
“ไม่สิ”
“ออกไปไล่ฆ่าล้างบางได้แล้ว!”
รองลงมาคือ
“ฉันมีแต้มให้ถลุงเยอะขนาดนั้นเหรอ?”
ไม่ว่าจะยังไง อารมณ์ของเมิ่งสั่วก็ยังคงพุ่งพล่านต่อเนื่อง
แววตาของเขาร้อนแรง เขาเปลี่ยนมาสวมชุดเกราะพลังงานตามคำแนะนำเบื้องต้น
แนบสนิทไปกับร่างกายอย่างสมบูรณ์แบบ
เมิ่งสั่วรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า
วินาทีที่ซับในของเกราะแนบติดผิวหนัง เขาเหมือนถูกยัดเข้าไปในโลงเหล็กเย็นเฉียบ ไอเย็นยะเยือกแทรกซึมไปทั่วทั้งร่าง
ไม่กี่วินาทีต่อมา ความรู้สึกไม่สบายตัวก็หายไป
[เริ่มการทำงานชุดเกราะพลังงานรุ่นผู้บัญชาการ]
เสียงแจ้งเตือนของเครื่องจักรที่เย็นชาดังขึ้นข้างหู
ซื้ด
หน้าจอตรงหน้าสว่างขึ้นเล็กน้อย
หน้าจอยุทธวิธีที่มีเครื่องหมายบอกจำนวนกระสุน สกิล และอื่นๆ ลอยขึ้นมาบนจอประสาทตา
ทันใดนั้น
ตัวของเมิ่งสั่วก็หนักอึ้ง
โครงกระดูกพลังงานช่วยรับน้ำหนักไป 90% แต่แรงกดทับที่เกราะไหล่และเกราะอกก็ยังชัดเจนอยู่ดี
เมิ่งสั่วลองยกมือขึ้นดูเชิง
ไม่มีแรงต้าน
ทุกย่างก้าวที่เขาเหยียบลงไป พื้นดินจะสั่นสะเทือนเบาๆ
เมิ่งสั่วคว้าศพซอมบี้บนพื้นขึ้นมา แล้วบีบเบาๆ
ผัวะ
เลือดสาดกระจาย
เศษเนื้อและเลือดกระเด็นใส่ผิวเกราะ แล้วไหลลงพื้นอย่างรวดเร็ว ไม่หลงเหลือคราบแม้แต่นิดเดียว
เมิ่งสั่วฝึกซ้อมอยู่พักหนึ่ง
ทุกอย่างรู้สึกดีมาก ติดแค่ตอนนี้ยังไม่มีอาวุธที่ถนัดมือให้ใช้
ปืนพกผู้บัญชาการถูกเขาใช้เป็นอาวุธรอง ล็อกติดไว้ด้วยแม่เหล็กที่ด้านนอกของเกราะต้นขา
ระดับความสูงพอดีกับมือที่ปล่อยลงตามธรรมชาติ
เมื่อปรับตัวเสร็จ ภาพลักษณ์ของอาวุธชิ้นหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของเมิ่งสั่ว
เขาเดินมาที่หน้าแกนกลางฐานที่มั่น
เปิดหน้าต่างฐานที่มั่น
หาขวานยักษ์ล่ามโซ่
กดรับ
ไอโลหิตพลุ่งพล่าน ขวานยักษ์ล่ามโซ่ถูกพลังประหลาดบางอย่างประคองไว้ ลอยนิ่งอยู่ตรงหน้าเมิ่งสั่ว
เมิ่งสั่วยื่นมือออกไปคว้า ยกขึ้นมาได้อย่างสบายๆ
“ในที่สุดก็มีกำลังพอจะปกป้องตัวเองได้สักที”
ภายใต้หมวกเกราะ ใบหน้าของเมิ่งสั่วฉายแววมีชีวิตชีวา
ขวานยักษ์ล่ามโซ่ช่วยให้เขาผ่านพ้นช่วงเริ่มต้นที่ขาดแคลนอาวุธไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เดินออกจากห้องสมุด มายังอาคารที่ไม่มีคนอยู่หลังหนึ่ง เมิ่งสั่วลองเหวี่ยงขวานยักษ์ล่ามโซ่ ฟาดใส่ผนังอาคารตรงหน้า
ไอโลหิตกระจาย
พริบตาเดียว รอยร้าวคล้ายใยแมงมุมก็ปรากฏขึ้น แล้วขยายวงกว้างอย่างรวดเร็ว
โครม
สิ้นเสียงดังสนั่น กำแพงทั้งแถบก็พังถล่มลงมา
ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
ตึก ตึก
“ฟู่”
เสียงลมหายใจหนักหน่วงดังลอดออกมาจากหน้ากากกันแก๊สพิษ
พลทหารใหม่กลุ่มหนึ่งที่ลาดตระเวนผ่านมาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล จ้องมองการกระทำของผู้บัญชาการ
ไม่กี่วินาทีต่อมา เมื่อเห็นว่าไม่มีความเคลื่อนไหวอื่นใด พวกเขาก็ลาดตระเวนต่อ
“ชุดเกราะพลังงานขยายขีดความสามารถของขวานยักษ์ล่ามโซ่ไปมากกว่าหนึ่งเท่าตัว”
“ถ้าเจอบุทเชอร์อีก ฉันคงลุยเดี่ยวเก็บมันได้สบาย”
“ถ้าเป็นคลื่นซอมบี้ล่ะก็... ช่างเถอะ แต้มคงรับไม่ไหว”
เมิ่งสั่วคิดเช่นนั้น
เขามองไปรอบๆ
ต่อไป ก็ต้องไปเก๊ก
ไม่สิ ต้องไปดูเตาหลอมพลังงาน
ไม่มีอะไรน่าอวดกับพวกผู้รอดชีวิตหรอก
ฟันขวานฉับเดียวทำเอากำแพงอาคารอีกด้านพังครืน แรงลมมหาศาลพัดศพซอมบี้หลายตัวลอยกระเด็น
เมิ่งสั่วดึงขวานกลับ ยกเท้าก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเตาหลอมพลังงาน
ส่วนที่ว่าทำไมเขาต้องทำแบบนี้น่ะเหรอ
ไม่มีอะไร ก็แค่ต้องหาอะไรสักอย่างลองมือ อาคารพวกนี้ยังไงก็ต้องทุบทิ้งอยู่แล้ว
ตึง!
ตึง!
ตอนที่เดินผ่านห้องสมุด จู่ๆ แว่นตายุทธวิธีของเมิ่งสั่วก็ล็อกเป้าไปยังจุดหนึ่งในห้องสมุด แล้วส่งเสียงเตือนภัย
เขาหยุดฝีเท้า มองไปยังทิศทางนั้น
……
ทิศตะวันตกเฉียงใต้ ป่า
แสงแดดสาดส่องผ่านเรือนยอดไม้ที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ทอดเงากระดำกระด่างลงบนพื้นป่า
ขบวนเดินทางที่แต่งกายแบบพ่อค้าเร่กำลังเคลื่อนที่ผ่านป่า
องค์ประกอบของทีมนั้นเรียบง่ายมาก
แมลงยักษ์หุ้มเกราะขนสินค้าที่มีลำตัวยาวประมาณห้าเมตรสองตัว
บอดี้การ์ดมนุษย์แมลงสิบสองตน
พ่อค้าแมลงหนึ่งตน
ตั้งแต่ฝนหยุดตกเมื่อคืนวานพวกมันก็เริ่มออกเดินทาง เดินทางมาเกือบทั้งวัน ตอนนี้ต่างก็เริ่มเหนื่อยล้า
เหยียบย่ำลงไปบนพงหญ้าที่มีกิ่งไม้แห้งร่วงหล่น เกิดเสียงดังกรอบแกรบ
พ่อค้าแมลงที่เป็นผู้นำขบวนหยุดฝีเท้า
มันหยิบแผนที่ออกมา เทียบกับตำแหน่งปัจจุบัน
“ข้างหน้าก็เป็นจุดพักแล้ว ชื่อว่า... เมืองตงหลิน?”
พ่อค้าแมลงลูบแผนที่ในมือ สีหน้าดูพะอืดพะอม
“เอ่อ...”
“เป็นฐานที่มั่นที่ถูกซอมบี้ยึดครองเหรอเนี่ย?”