บทที่ 34 เป็นออร์กนี่มันโคตรเจ๋ง!

บทที่ 34 เป็นออร์กนี่มันโคตรเจ๋ง!
เห็นเพียงพลทหารใหม่นายนั้นล้วงเอากระติกเหล็กสีดำใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ แล้วเลิกหน้ากากกันแก๊สพิษขึ้นเล็กน้อย
หลังจากดื่มของเหลวข้างในจนหมดอึกใหญ่ พลทหารใหม่ก็สวมหน้ากากกันแก๊สพิษให้เข้าที่ แล้วเฝ้าระวังรอบด้านต่อไป
“……”
เมิ่งสั่วไม่ได้แปลกใจกับเรื่องนี้เท่าไหร่นัก ภาพเหตุการณ์นี้เขาเคยเห็นมาหลายครั้งแล้วก่อนหน้านี้
จากข้อมูลในหัวสมอง หน่วยงานของศูนย์บัญชาการจำเป็นต้องใช้พลังงานหลากหลายรูปแบบมาหล่อเลี้ยง เพื่อเติมเต็มพละกำลังและสถานะอื่นๆ
ไม่ใช่แค่พลทหารใหม่เท่านั้น
ในกระเป๋าของเสื้อกั๊กยุทธวิธีที่สุนัขทหารสวมใส่อยู่ ก็ติดตั้งกระติกพลังงานแบบเดียวกันไว้ ภายในบรรจุของเหลวพลังงานที่สามารถกินได้
เมื่อมีความต้องการ สุนัขทหารจะเข้าไปหาพลทหารใหม่เพื่อให้ช่วยป้อนเอง
ของเหลวพลังงานจะถูกส่งตรงมาจากค่ายทหาร
เมื่อจำนวนยูนิตเพิ่มมากขึ้น พลังงานที่ค่ายทหารต้องใช้ก็จะยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ในภายหลัง
เมื่อดูจากตรงนี้ สถานีพลังงานยิ่งมีเยอะก็ยิ่งดี ถือเป็นสิ่งปลูกสร้างหลัก
เมื่อละสายตากลับมา
เมิ่งสั่วดำเนินการสั่งการพลทหารช่างที่เพิ่งเกณฑ์ออกมาบนหน้าต่างแผนที่
เมื่อมองดูจุดสีฟ้าที่กระจายตัวออกไปบนหน้าต่าง เขาก็รู้สึกปลอดภัยอย่างเต็มเปี่ยมในใจ
รอให้เกณฑ์พลทหารใหม่ออกมาได้ เขาจะลองส่งหน่วยย่อยสักสิบกว่าทีมออกไปสำรวจรอบนอกเมืองเล็กดูเชิงก่อน
……
เขตตะวันออกชายขอบ เมืองซอมบี้ทางทิศตะวันตก
เมื่อเทียบกับที่อื่นๆ
ที่นี่มีกลิ่นอายความตายพวยพุ่งเสียดฟ้า ท้องฟ้ามืดมัว ภายในเมืองเต็มไปด้วยซากปรักหักพังที่น่าสยดสยอง
[ฐานที่มั่นขนาดใหญ่]: เมืองศพทมิฬ
ในฐานะที่เป็นหนึ่งในจุดสำคัญที่เชื่อมต่อเขตตะวันออกชายขอบเข้ากับพื้นที่ใจกลางของโลกแดนรกร้าง เมืองศพทมิฬจึงถูกอาณาจักรซอมบี้ยึดครองมาโดยตลอด
นอกจากซอมบี้ธรรมดาที่มีอยู่เกลื่อนกลาดแล้ว ที่นี่ยังมีกองทัพซอมบี้ประจำการอยู่ด้วยหนึ่งกองพล
จำนวนมีมากกว่าหนึ่งแสนตัว
ซอมบี้ทหารนั้นแตกต่างจากซอมบี้ธรรมดา
พวกมันมีปืน
มีปืนใหญ่
มีเครื่องบิน
มีรถถัง
เพียงแต่ของพวกนี้ล้วนสร้างขึ้นจากเทคโนโลยีเนื้อโลหิต สิ่งที่ยิงออกมาก็ล้วนเป็นกระสุนศพหรือสิ่งประดิษฐ์จากเทคโนโลยีเนื้อโลหิตทั้งสิ้น
ใจกลางเมืองซอมบี้
เบื้องหน้าแกนกลางรังซอมบี้ มีผู้บัญชาการซอมบี้ยืนหยุดนิ่งอยู่ตนหนึ่ง
มันสวมเครื่องแบบนายทหารที่ขาดรุ่งริ่ง สายสะพายสีทองบนชุดถูกย้อมจนเป็นสีแดงดำ
ใบหน้าครึ่งล่างภายใต้หมวกทหารเน่าเปื่อยจนเห็นโหนกแก้มสีขาวซีด
อีกด้านหนึ่ง ถูกปกปิดด้วยหน้ากากโลหิต
เบื้องหน้าผู้บัญชาการซอมบี้มีหน้าต่างรังซอมบี้เปิดอยู่
เมื่อสังเกตเห็นว่าป้ายระบุ [พิเศษ] [สำคัญ]: ฐานที่มั่นเมืองตงหลิน ได้ดับลงอย่างสมบูรณ์ แววตาของมันก็ยังคงสงบนิ่ง
รังซอมบี้ของเมืองตงหลินนั้นต่างจากรังซอมบี้อื่นๆ ตรงที่มีคุณสมบัติการตกสู่บาป ถือเป็นรังซอมบี้พิเศษ
เดิมทีก็ไม่ได้สำคัญอะไรมากนัก แต่เมื่อสามวันก่อนมันได้ให้กำเนิดจิตสำนึกอิสระขึ้นมา และมีศักยภาพที่จะวิวัฒนาการไปเป็นรังซอมบี้ขนาดใหญ่
ตรงนี้แหละที่สำคัญ
แต่ตอนนี้ มันหายไปแล้ว
“……”
“แกนกลางเมล็ดพันธุ์รังซอมบี้ขนาดใหญ่ ต่อให้ตายไปแล้ว ก็ยังเป็นทรัพย์สมบัติที่มองข้ามไม่ได้”
“เอามาเพาะเลี้ยงหน่อย ถ้ากู้คืนไม่ได้ ก็ยังเอามาทำเป็นอาวุธสงครามได้”
“ต้องไปเก็บกู้กลับมา”
ความแข็งแกร่งของเมล็ดพันธุ์รังซอมบี้ขนาดใหญ่นั้นไม่ต้องสงสัย ผู้บัญชาการซอมบี้ไม่กังวลเลยว่ามันจะถูกทำลาย
สิ่งเดียวที่ต้องทำในตอนนี้ คือหามันให้เจอ แล้วเอามันกลับมา
และถือโอกาสทำลายขุมกำลังที่ยึดครองฐานที่มั่นเมืองตงหลินทิ้งซะ
ด้วยแววตาที่เยือกเย็นดั่งกำลังคำนวณ ผู้บัญชาการซอมบี้ปิดหน้าต่างรังซอมบี้ แล้วครุ่นคิดว่าจะส่งทหารออกไปอย่างไรให้สมเหตุสมผลที่สุด
ทันใดนั้น ด้านนอกก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว
เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง ตกกระทบลงในหลายจุด
รูม่านตาของผู้บัญชาการซอมบี้ไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย
มันไม่ต้องใช้สมองคิดก็รู้ว่าพวกผิวเขียวบุกมาอีกแล้ว
หัวหน้าเผ่าออร์กจากเผ่าขวานเถื่อนนั่นตามรังควานมันมาครึ่งปีเต็มแล้ว
จากความโกรธเกรี้ยวในช่วงแรก จนตอนนี้กลายเป็นความชาชิน
เหตุผลที่พวกผิวเขียวโจมตีมันก็ง่ายมาก
เพียงเพราะมันไม่ยอมเปิดประตูยกฐานที่มั่นแห่งนี้ให้แต่โดยดี
“……”
ผู้บัญชาการซอมบี้เดินออกจากอาคาร ก็เห็นบนท้องฟ้าที่มืดครึ้มมีเครื่องบินออร์กรูปร่างประหลาดหลายสิบลำบินวนเวียน ทิ้งระเบิดใส่ฝูงซอมบี้เบื้องล่าง
ซอมบี้มีวิธีป้องกันภัยทางอากาศ
ม่านกระสุนสีแดงฉานถูกยิงขึ้นมาจากฝูงซอมบี้ ระเบิดเครื่องบินออร์กทิ้งไปทีละลำ
เครื่องบินระเบิดกลางอากาศ กลายเป็นรูปหน้าปีศาจออร์กขนาดใหญ่
เอกลักษณ์ของพวกออร์กเขาละ
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกมันสร้างของพรรค์นี้ออกมาได้ยังไง
ผู้บัญชาการซอมบี้ส่งเสียงหัวเราะเยาะที่ไร้เสียง
ตอนนั้นเอง เครื่องบินออร์กลำหนึ่งก็บินโฉบผ่านศีรษะมันไป
นึกว่าจะทิ้งระเบิด ผู้บัญชาการซอมบี้กำลังจะหลบ แต่กลับมีเพียงกระดาษจำนวนมหาศาลโปรยปรายลงมาจากความว่างเปล่า
“Waaagh!!!”
หลังจากเครื่องบินออร์กโปรยกระดาษลงมาแล้ว บินออกไปได้ไม่ไกลก็ถูกปืนกลซอมบี้ทำลาย ตกลงกระแทกพื้นเกิดระเบิด ลากเอาซอมบี้กลุ่มใหญ่ตายตามไปด้วย
สะเก็ดระเบิดชิ้นหนึ่งพุ่งเข้ามา เฉียดแก้มที่เน่าเปื่อยของผู้บัญชาการซอมบี้ไป
เลือดสีดำไหลซึม
สายตาไหววูบเล็กน้อย
ผู้บัญชาการซอมบี้ก้มเก็บกระดาษแผ่นที่ใกล้ที่สุดขึ้นมา บนนั้นมีตัวอักษรภาษาแดนรกร้างเขียนไว้อย่างบิดๆ เบี้ยวๆ
ราวกับลายเส้นของเด็กซน:
[ทำซากไรฟะ]
[ใจคอพวกฉันมันกว้างขวาง พวกฉันไม่แค้นใครหรอก ยกเว้นไอ้พวกโง่ไม่มีสมอง เพราะพวกมันไม่ใช่พวกมนุษย์]
[มาอยู่กับพวกฉัน เป็นออร์กนี่มันโคตรเจ๋ง!]
[พวกฉันตายก็ยังตายอย่างมีความสุข]
[Waaagh!!!]
โดนเย้ยใส่หน้าขนาดนี้ ต่อให้เป็นผู้บัญชาการซอมบี้ที่ผ่านการศึกษาระดับสูงมาก็ยังอดโมโหไม่ได้
นัยน์ตาสีแดงฉานของมันฉายแววอำมหิต
“ไอ้พวกผิวเขียวบัดซบนี่!”
……
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ขณะที่กำลังสั่งการพลทหารช่างให้ไปยังจุดต่างๆ บนหน้าต่างแผนที่ เสียงแจ้งเตือนของเครื่องจักรที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูเมิ่งสั่ว
[เตาหลอมพลังงานก่อสร้างเสร็จสิ้น]
[ตรวจพบว่าผู้บัญชาการก่อสร้างเตาหลอมพลังงานเป็นครั้งแรก มอบชุดเกราะพลังงานรุ่นผู้บัญชาการ x1]
“???”
เมิ่งสั่วชะงักกึก
หลังจากยืนยันซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าตัวเองฟังไม่ผิด ลมหายใจของเขาก็เริ่มถี่กระชั้น
มือลื่นไปหน่อย เผลอลากพลทหารช่างคนหนึ่งเข้าไปในทีมลาดตระเวนของพลทหารใหม่บนหน้าต่างแผนที่เข้าให้
“……”
ท่ามกลางท่าทีที่ดูเหมือนจะงุนงงของเหล่าพลทหารใหม่ เมิ่งสั่วก็เงียบๆ กำหนดเส้นทางและออกคำสั่งให้พลทหารช่างกลับไปที่เขตก่อสร้าง
“ใจเย็น...ใจเย็นไว้”
เมิ่งสั่วกดข่มความพลุ่งพล่านที่อยากจะไปกดรับชุดเกราะพลังงานเดี๋ยวนี้เอาไว้ เขาไม่ได้ไปดูทันที แต่สงบจิตใจแล้วทำงานที่ใกล้จะเสร็จบนหน้าต่างแผนที่ให้เรียบร้อยเสียก่อน
ในขณะเดียวกัน
เมื่อสังเกตเห็นว่าพลังงานรวมลดฮวบ เมิ่งสั่วจึงสร้างสถานีพลังงานเพิ่มขึ้นใหม่อีกหนึ่งแห่งใกล้ๆ กับสถานีพลังงานอื่นๆ
[แต้ม -800]
เมื่อดำเนินการทุกอย่างเสร็จสิ้น เมิ่งสั่วก็มาที่หน้าแกนกลางฐานที่มั่น
เขาเตรียมจะเปิดหีบสมบัติที่เพิ่งดรอปมาเมื่อไม่นานนี้ก่อน
ความฟินของการเปิดกล่องสุ่ม ไม่มีใครอดใจไหวหรอก
มองดูหีบสมบัติ 20 ใบที่วางซ้อนกันอยู่หน้าแกนกลางฐานที่มั่น ในใจของเมิ่งสั่วเต็มไปด้วยความคาดหวัง
หีบสมบัติสุ่มได้สีขาว 18 ใบ สีฟ้า 2 ใบ
ไม่มีความลังเลใดๆ เมิ่งสั่วเปิดหีบสมบัติสีขาว 18 ใบอย่างรวดเร็ว
พร้อมกับเสียงเฟืองหมุน หีบสมบัติก็เปิดออกพร้อมกัน
เมื่อนับยอดเสบียงที่ได้มาเสร็จ ความตื่นเต้นในใจของเมิ่งสั่วก็สงบลง
เขาเบนสายตาไปที่หีบสมบัติสีฟ้า
ในใจลังเลว่าจะให้เซี่ยเสี่ยวจูมาเปิดหีบสมบัติให้ดีไหม แต่มือของเมิ่งสั่วกลับขยับไปเองโดยอัตโนมัติ เปิดหีบสีฟ้าที่เหลือทั้งหมดออก
[หีบขาว]:
น้ำดื่มบรรจุขวด x3
ขนมปังแข็ง x6
เนื้อตากแห้งปริศนา x4
ถุงเกลือ x2
ฟิกเกอร์: มาชูไม่ใช่ครัชเชอร์ x1
ฟิกเกอร์: ฮัตสึเนะ มิคุ รุ่นรอยยิ้ม x1
ฟิกเกอร์: ฮัตสึเนะ มิคุ รุ่นร้องไห้ x1
[หีบฟ้า]:
สารอาหารสกัดหินแหล่งพลังงาน x5
ฟิกเกอร์: ฮัตสึเนะ มิคุ รุ่นลิมิเต็ดแบบสามก๊ก x1
พอเห็นฟิกเกอร์เรียงกันเป็นตับ เมิ่งสั่วก็ยืนอึ้งไปเลย
นี่มัน...
สมเหตุสมผลเหรอ?
นี่ถือว่าเกลือหรือว่าดวงดีกันแน่?
จะมุ่งสู่เส้นทางร้านขายฟิกเกอร์จริงๆ เหรอเนี่ย?