บทที่ 4: เพื่อนบ้านใหม่ และโลกใบเล็กที่กว้างขึ้น
แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเก่า ๆ ในห้องเช่าขนาดเล็ก กระทบเข้ากับใบหน้าของรินที่เพิ่งตื่นจากนิทรา เธอขยี้ตาเบา ๆ พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน... ความรู้สึกของเบาะหนังรถยนต์ไฟฟ้าหรู รสชาติปลาหิมะนึ่งซีอิ๊ว และแววตาที่สั่นไหวของคุณพิม ทั้งหมดนั้นยังคงแจ่มชัดราวกับไม่ใช่ความฝัน
รินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงยอดเงินในบัญชีที่พุ่งสูงขึ้นกว่าสามแสนบาท พร้อมกับการแจ้งเตือนที่อยู่ของ The Zenith ห้องเพนท์เฮาส์ชั้น 45 ซึ่งตอนนี้กลายเป็นกรรมสิทธิ์ของเธอโดยสมบูรณ์
"ต้องย้ายวันนี้เลยเหรอ..." รินพึมพำ เธอหันไปมองข้าวของในห้องที่มีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุด คอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง และแมวส้มตัวผอมที่เธอนำกลับมาดูแลหลังจากที่พามันไปหาหมอเมื่อคืน (ซึ่งเธอก็ได้รับรางวัลจากการ 'เมตตาต่อสัตว์' เพิ่มมาอีกหนึ่งหมื่นบาท)
[ติ๊ง! ระบบได้เตรียม 'พนักงานเคลื่อนย้ายมืออาชีพ' ไว้ให้โฮสต์แล้ว]
[กรุณาระบุเวลาที่ต้องการย้าย: ทันที / กำหนดเอง]
รินเลือก 'ทันที' อย่างไม่ลังเล ภายในเวลาไม่ถึงสามสิบนาที พนักงานในชุดยูนิฟอร์มสะอาดสะอ้านสามคนก็มาถึงหน้าห้องเช่าแคบ ๆ ของเธอ พวกเขาจัดการแพ็กของที่มีอยู่น้อยนิดของรินอย่างระมัดระวังประหนึ่งเป็นเครื่องเพชรล้ำค่า โดยไม่แสดงอาการดูถูกสภาพห้องเช่าเดิมของเธอแม้แต่น้อย
"คุณผู้หญิงครับ ของทั้งหมดเรียบร้อยแล้วครับ เชิญที่รถได้เลยครับ"
รินอุ้มเจ้า 'ส้ม' (ชื่อที่เธอตั้งให้แบบง่าย ๆ) ก้าวลงจากหอพักเก่าที่เธออาศัยอยู่มาเกือบสองปี เธอไม่รู้สึกเสียดายที่ต้องจากไป แต่มันคือความรู้สึกของการก้าวข้ามผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากสู่ชีวิตใหม่ที่เธอตั้งใจจะทำให้ดีที่สุด
The Zenith คือตึกระฟ้าที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านธุรกิจสำคัญของกรุงเทพฯ การออกแบบภายนอกดูทันสมัยด้วยกระจกสีชาที่สะท้อนท้องฟ้าและตึกรอบข้าง เมื่อรินขับ Aetheris One เข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของลูกบ้านเพนท์เฮาส์ พนักงานต้อนรับที่สวมชุดสูทเนี้ยบกริบก็รีบเดินเข้ามาเปิดประตูให้พร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตร
"ยินดีต้อนรับกลับครับ คุณศิรินทร์"
คำว่า 'ยินดีต้อนรับกลับ' ทำให้รินรู้สึกอุ่นวาบในใจ เธออุ้มเจ้าส้มผ่านโถงทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนนำเข้าจากอิตาลี กลิ่นอายของน้ำหอมปรับอากาศแบรนด์หรูที่ผสมผสานกับกลิ่นดอกไม้สดทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายในทุกก้าวที่เดิน
ลิฟต์ส่วนตัวพาเธอขึ้นสู่ชั้น 45 อย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือพื้นที่กว้างขวางที่ถูกตกแต่งในสไตล์ 'Minimal Luxury' ผนังกระจกใสบานใหญ่ตั้งแต่พื้นจรดเพดานทำให้เห็นวิวพาโนรามาของเมืองหลวงที่ดูเหมือนโมเดลจำลองตัวเล็ก ๆ
ห้องนั่งเล่นมีโซฟาสีครีมตัวใหญ่นุ่มสบาย ห้องครัวแบบเปิดพร้อมอุปกรณ์ครบครันที่แม้แต่เชฟระดับมิชลินยังต้องอิจฉา และห้องนอนที่มาพร้อมเตียงขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนผ้าไหมมัลเบอร์รี่ชั้นดี
"นี่คือบ้าน... ของฉันจริง ๆ เหรอ?"
[ติ๊ง! โฮสต์เข้าสู่ที่พักใหม่ที่สมฐานะ รางวัลยกระดับคุณภาพชีวิต: 300,000 บาท]
[ปลดล็อกทักษะ: 'Refined Taste' (รสนิยมล้ำเลิศ - ช่วยให้โฮสต์เข้าถึงและเข้าใจคุณค่าของศิลปะ แฟชั่น และอาหารระดับสูงได้โดยสัญชาตญาณ)]
รินวางเจ้าส้มลงบนพรมขนแกะนุ่ม ๆ มันดูจะตื่นเต้นกับบ้านใหม่ไม่น้อยไปกว่าเธอ รินเดินไปที่หน้าต่างกระจก มองออกไปที่ตึกสำนักงานของเธอที่ตั้งอยู่ไม่ไกล และจากมุมนี้ เธอสามารถมองเห็นดาดฟ้าของโซนคอนโดหรูซึ่งเธอรู้ดีว่าคุณพิมพักอยู่ที่นั่น... ในโครงการเดียวกันแต่คนละโซน
แต่ความสงบของรินก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าจากโถงทางเดินด้านนอก (เนื่องจากชั้นเพนท์เฮาส์มีเพียงสองยูนิตต่อชั้น) รินตัดสินใจเดินออกไปดูเพราะนึกว่าพนักงานย้ายของอาจจะต้องการลายเซ็นของเธอ
ทว่า... คนที่ยืนอยู่หน้าห้องฝั่งตรงข้ามกลับไม่ใช่พนักงาน
เธอเป็นหญิงสาวที่ดูมีสง่าราศีในชุดกราวน์สีขาวที่พาดไว้บนแขน ผมยาวสีดำขลับถูกรวบขึ้นอย่างลวก ๆ ใบหน้าของเธอสวยงามแต่ดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมหลังกรอบแว่นบางดูหม่นแสงและแฝงไปด้วยความกังวล ในมือของเธอหิ้วถุงยาและถุงอาหารที่ดูเหมือนจะซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อ
เธอกำลังยืนกุมขมับ พยายามค้นหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าถือใบใหญ่ด้วยท่าทางลนลาน จนกระทั่งถุงอาหารในมือหลุดร่วงลงพื้น ของข้างในกระจัดกระจาย
"อ๊ะ... แย่จริง" เสียงหวานนั้นสั่นเครือเล็กน้อย
รินเห็นดังนั้นจึงรีบเดินเข้าไปช่วยทันที โดยไม่ต้องรอให้ระบบสั่ง เธอคุกเข่าลงช่วยเก็บข้าวของที่หล่นพื้น "ให้รินช่วยนะคะ"
หญิงสาวคนนั้นชะงักไป เธอเงยหน้ามองรินด้วยสายตาแปลกใจ "เอ่อ... ขอบคุณค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจัดการเองได้..."
"ไม่เป็นไรค่ะ รินเพิ่งย้ายมาอยู่ห้องตรงข้ามนี้เอง เราเป็นเพื่อนบ้านกันนะคะ" รินยิ้มให้อย่างอบอุ่น ทักษะ 'เสน่ห์แห่งความเรียบง่าย' ทำงานโดยอัตโนมัติ ทำให้หญิงสาวตรงหน้าเริ่มลดอาการป้องกันตัวลง
รินเก็บกล่องอาหารแช่แข็งและยาบางอย่างขึ้นมาส่งคืนให้ "ดูเหมือนคุณจะเหนื่อยมากเลยนะคะ คุณ..."
"เกลค่ะ... หมอเกล" หญิงสาวตอบเบา ๆ พลางรับของไป "ขอบคุณนะคะคุณริน พอดีช่วงนี้เวรดึกติดกันหลายวัน สมองเลยไม่ค่อยสั่งการเท่าไหร่"
รินสังเกตเห็นว่ามือของหมอเกลสั่นเล็กน้อย และใบหน้าของเธอซีดกว่าปกติ ด้วยทักษะ 'การอ่านใจขั้นต้น' ที่เพิ่งได้รับมา รินสัมผัสได้ถึงความรู้สึกโดดเดี่ยวและความกดดันที่ทับถมอยู่ในใจของหมอสาวคนนี้
"คุณหมอทานอะไรมาหรือยังคะ? อาหารแช่แข็งพวกนี้สารอาหารไม่ค่อยพอสำหรับคนทำงานหนักนะคะ" รินเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
"ยังเลยค่ะ... กะว่าจะไปเวฟทานแล้วก็นอนเลย" หมอเกลตอบด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ
[ติ๊ง! ตรวจพบตัวละครหญิงระดับสำคัญ: 'หมอเกล' (จิตแพทย์ผู้แบกรับความทุกข์ของคนอื่นจนลืมดูแลตัวเอง)]
[ภารกิจ: เยียวยาผู้เยียวยา]
[รายละเอียด: มอบมื้ออาหารที่อบอุ่นและเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้หมอเกล]
[รางวัล: 50,000 บาท และ 'ชุดเครื่องครัวอัจฉริยะแบบฝังตัว']
รินมองดูหมอเกลแล้วรู้สึกใจอ่อน เธอไม่ชอบเห็นใครต้องโดดเดี่ยวในวันที่เหนื่อยล้า "ถ้าไม่รังเกียจ รินเพิ่งทำซุปมิโซะร้อน ๆ ไว้พอดี สนใจมาทานด้วยกันไหมคะ? รินเพิ่งย้ายมา อยากมีเพื่อนคุยด้วยค่ะ"
หมอเกลลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ความเป็นมืออาชีพสั่งให้เธอปฏิเสธคนแปลกหน้า แต่ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวรินประกอบกับกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยออกมาจากห้องที่เปิดแง้มไว้ ทำให้เธอยอมพยักหน้า
"ถ้าไม่เป็นการรบกวนเกินไป... รบกวนด้วยนะคะ"
ภายในห้องเพนท์เฮาส์ของริน หมอเกลนั่งลงที่เคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อย แต่ความสวยงามและสงบของห้องทำให้เธอเริ่มผ่อนคลาย รินจัดการใช้ 'ทักษะการทำอาหารขั้นสูง' ปรุงซุปเต้าหู้ร้อน ๆ และทำข้าวผัดธัญพืชอย่างรวดเร็ว
กลิ่นหอมของอาหารสดใหม่ค่อย ๆ เติมเต็มพื้นที่ที่เคยว่างเปล่า รินวางชามซุปควันฉุยตรงหน้าหมอเกล
"ทานตอนร้อน ๆ นะคะคุณหมอ จะได้สบายท้อง"
หมอเกลตักซุปเข้าปากคำแรก ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รสชาติที่กลมกล่อมและความอุ่นของมันเหมือนจะซึมเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ "อร่อย... อร่อยมากเลยค่ะคุณริน ไม่น่าเชื่อว่าคุณจะทำเอง"
"รินชอบทำอาหารค่ะ มันทำให้รู้สึกว่าเราได้ดูแลตัวเอง" รินนั่งลงฝั่งตรงข้าม "ทำงานเป็นจิตแพทย์คงเหนื่อยมากเลยนะคะ ต้องฟังเรื่องหนัก ๆ ของคนอื่นทั้งวัน"
หมอเกลหยุดชะงัก เธอเงยหน้ามองริน แววตาที่เคยหม่นแสงเริ่มมีประกายบางอย่าง "คุณรินรู้ได้ยังไงคะว่าฉันเป็นจิตแพทย์?"
"อ้อ... รินเดาจากชื่อที่เห็นในซองยาเมื่อกี้ค่ะ และท่าทางของคุณหมอดูเป็นคนช่างสังเกต" รินตอบเลี่ยง ๆ อย่างแนบเนียน "แต่ถึงจะเป็นหมอ ก็มีสิทธิ์ที่จะเหนื่อยและมีสิทธิ์ที่จะมีใครสักคนรับฟังนะคะ"
คำพูดง่าย ๆ ของรินทำให้กำแพงในใจของหมอเกลพังทลายลงอย่างรวดเร็ว เธอเริ่มระบายเรื่องราวความเหนื่อยล้าจากการทำงาน การที่ต้องเป็นที่พึ่งให้คนอื่นจนลืมหาที่พึ่งให้ตัวเอง รินนั่งฟังอย่างตั้งใจ ไม่มีการขัดจังหวะ มีเพียงการรินน้ำชาและรอยยิ้มที่บอกว่า 'รินอยู่ตรงนี้'
[ติ๊ง! ความคืบหน้าความสัมพันธ์กับหมอเกล: 10%]
[รางวัลพิเศษ: โอนเงิน 30,000 บาท]
เวลาล่วงเลยไปเกือบชั่วโมง หมอเกลดูสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ขอบคุณมากนะคะคุณริน วันนี้เป็นวันที่ฉันรู้สึกดีที่สุดในรอบหลายเดือนเลย"
"ยินดีเสมอค่ะคุณหมอเกล ห้องเราอยู่ตรงข้ามกันแค่นี้เอง วันไหนเหนื่อย ๆ เดินมาเคาะห้องรินได้ตลอดนะคะ"
ก่อนที่หมอเกลจะขอตัวกลับ เธอหันมามองรินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้ง "คุณรินคะ... คุณเป็นคนพิเศษมากเลยนะ รู้ตัวไหม?"
รินยิ้มบาง ๆ "รินก็แค่คนธรรมดาที่อยากให้คนรอบข้างมีความสุขเท่านั้นเองค่ะ"
เมื่อหมอเกลเดินออกจากห้องไป รินก็ได้รับแจ้งเตือนจากระบบอีกครั้ง
[ภารกิจสำเร็จ! คุณได้รับชุดเครื่องครัวอัจฉริยะและเงินรางวัลเรียบร้อยแล้ว]
[คำเตือน: ตรวจพบ 'บุคคลระดับ S' (พิมพ์มาดา) กำลังมุ่งหน้ามายังชั้น 45 ในอีก 5 นาที]
รินสะดุ้ง "คุณพิมมาที่นี่งั้นเหรอ?! ทำไมล่ะ?"
รินรีบจัดเก็บข้าวของและล้างชามอย่างรวดเร็ว เธอจำได้ว่าคุณพิมพักอยู่ที่นี่ แต่เธอไม่คิดว่าคุณพิมจะมาที่โซนเพนท์เฮาส์เร็วขนาดนี้ หรือว่าความลับเรื่องที่เธอเป็นเจ้าของห้องนี้จะถูกเปิดเผยเร็วกว่าที่คิด?
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น รินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินไปเปิดประตู
และตรงนั้นเอง... พิมพ์มาดายืนอยู่ในชุดลำลองราคาแพงที่ดูเรียบหรู ในมือถือตะกร้าผลไม้เล็ก ๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูออกมาคือพนักงานสาวของเธอเอง
"ศิรินทร์?! เธอมาทำอะไรที่ห้องนี้?" พิมพ์มาดาถามด้วยน้ำเสียงตกตะลึง
รินยืนนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตัดสินใจยิ้มออกมาอย่างใจเย็น "คุณพิม... คือว่า... ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่ของรินค่ะ"
ดวงตาของพิมพ์มาดาเบิกกว้างขึ้นอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ความเงียบปกคลุมไปทั่วโถงทางเดิน ก่อนที่เสียงระบบจะดังขึ้นในหัวของริน
[ติ๊ง! สถานการณ์พลิกผัน: ความจริงที่น่าตกใจ]
[เป้าหมาย: อธิบายสถานะของคุณให้ประธานสาวฟัง โดยไม่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด]
[รางวัล: ???]
โปรดติดตามตอนต่อไป...
(ในตอนหน้า: รินจะอธิบายเรื่องห้องเพนท์เฮาส์กับคุณพิมอย่างไร? และปฏิกิริยาของคุณพิมที่เห็นรินกลายเป็นเพื่อนบ้านระดับเดียวกันจะนำไปสู่ความสัมพันธ์ที่เข้มข้นขึ้นแค่ไหน?)