บทที่ 6 เรื่องนี้ไม่เป็นไปตามพล็อต

บทที่ 6 เรื่องนี้ไม่เป็นไปตามพล็อต

ทว่าเพราะเสิ่นหลางถูกมัดปากด้วยผ้า จึงตะโกนไม่ออก มีเพียงเสียงอู้อี้ในลำคอเท่านั้น อีกฝ่ายฟังไม่ออกว่าเขาพูดอะไร และไม่คิดจะสนใจด้วย

เสิ่นหลางจึงจ้องเขม็งไปที่หัวหน้าอัธพาลผู้นั้น

บุรุษผู้นี้อายุราวสามสิบกว่าปี บนหน้ามีรอยแผลเป็นสองแห่ง สีหน้าเหี้ยมเกรียม แววตาอำมหิต สวมเกราะอ่อนแนบเนื้อ

เสิ่นหลางจำหน้าบุรุษโหดเหี้ยมผู้นี้ได้ เพราะเคยเห็นอยู่หลายครั้ง

คนผู้นี้ชื่อ เถียนเหิง เป็นหัวหน้าอัธพาลพรรคเฮยอี่(พรรคชุดดำ) ที่มีชื่อเสียงในละแวกนี้ ใต้บังคับบัญชามีอันธพาลเดนตายกว่าร้อยคน คุมบ่อนพนัน นายหน้าค้ามนุษย์ และคิวรถม้า ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมอำมหิตจนเด็กได้ยินชื่อยังต้องหยุดร้องไห้ วิญญาณบริสุทธิ์ในมือมันมีไม่น้อย

นอกจากนี้เขายังมีอีกสถานะหนึ่ง คือหัวหน้ากองกำลังรักษาดินแดนแห่งเมืองเสวียนอู่

พวกลูกน้องผลักเสิ่นหลางลงไปในหลุม เตรียมจะกลบดิน

คนทั่วไปเจอแบบนี้คงร้องห่มร้องไห้สติแตกไปแล้ว แต่เสิ่นหลางกลับสงบนิ่ง แรกเริ่มเขาจ้องหน้าเถียนเหิง ต่อมากวาดตามองทั่วร่างของมัน สายตาดูแปลกประหลาดพิกล

เขาใช้สายตาเอกซเรย์กวาดมอง ซึ่งเป็นสายตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ

เถียนเหิงทนความสงสัยไม่ไหว ยกมือขึ้น ลูกน้องสี่คนหยุดตักดินทันที

เถียนเหิงเดินมาตรงหน้าเสิ่นหลาง กระชากผ้าอุดปากออก ถามว่า "เจ้ามองอะไร?"

เสิ่นหลางกล่าว "ในตัวท่านมีเข็มเล่มหนึ่ง หากไม่เอามันออกมา ท่านน่าจะมีอันตรายถึงชีวิต"

เขาไม่ได้โกหก ในตัวเถียนเหิงมีเข็มอยู่จริงๆ เป็นเข็มเงินที่เล็กและบางมาก ฝังอยู่ในปอด หากไม่มีตาเอกซเรย์ ไม่มีทางมองเห็นเด็ดขาด

ได้ยินดังนั้น เถียนเหิงพลันตกตะลึง

เสิ่นหลางพูดต่อ "เข็มเล่มนั้นตอนนี้อยู่ในเส้นเลือดใหญ่ที่ปอด มันจะไหลไปตามกระแสเลือด หากไม่รีบเอาออก พอมันไหลเข้าสู่สมอง ท่านจะตายทันที"

เถียนเหิงยิ่งตื่นตระหนก ถามเสียงหลง "เจ้ารู้ได้อย่างไร?"

เรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด แม้แต่ฮูหยินของเขาก็ยังไม่รู้ แต่เจ้าหนุ่มหน้าขาวปัญญาอ่อนคนนี้กลับล่วงรู้ ช่างน่าประหลาดโดยแท้!

นี่มันชักจะพิศวงเกินไปแล้ว!

เสิ่นหลางกล่าว "ข้าช่วยท่านเอามันออกมาได้"

เถียนเหิงจ้องหน้าเสิ่นหลางอยู่นาน แล้วเอ่ยขึ้น "เขาว่ากันว่าเจ้าเป็นคนปัญญาอ่อน แต่ดูไม่เหมือนเลยนะ"

เสิ่นหลางย้ำ "เข็มเล่มนี้ต้องเอาออก ไม่งั้นท่านตายแน่นอน และมีเพียงข้าที่เอาออกให้ท่านได้"

"แต่ข้อแลกเปลี่ยนคือข้าต้องไว้ชีวิตเจ้า ใช่หรือไม่?" เถียนเหิงถามกลับ "เจ้าไม่อยากรู้รึ ว่า ใครจ้างข้ามาสังหารเจ้า?"

เสิ่นหลางส่ายหน้า "ไม่จำเป็นต้องถาม ข้าย่อมรู้ว่าเป็นใคร"

เถียนเหิงหรี่ตามอง "เจ้าไม่โง่จริงๆ ด้วย!"

จากนั้นเขาส่ายหน้าแล้วพูดว่า "แต่ต้องขออภัย ข้ารับปากเจ้าไม่ได้"

เสิ่นหลางดวงตาหดเกร็ง เขาคิดว่าข้อเสนอนี้น่าจะมั่นคงที่สุดแล้ว ต่อให้มีคนจ้างวานฆ่า แต่เงินหรือจะสู้ชีวิตตนเอง เสิ่นหลางช่วยชีวิตเถียนเหิงได้ มันไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ปล่อยเสิ่นหลางไป

ถ้าเป็นเช่นนี้ ย่อมมีเพียงเหตุผลเดียว

เถียนเหิงไม่สามารถเอาเข็มเล่มนี้ออกได้ เพราะคนที่ฝังเข็มลงไป คือคนที่เถียนเหิงมิอาจขัดขืน!

เรื่องนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังซับซ้อนเสียแล้ว

แบบนี้ก็ยุ่งยากสิ อีกฝ่ายเอาเข็มออกไม่ได้ วิชาแพทย์ขั้นเทพของเสิ่นหลางย่อมไร้ประโยชน์ การเจรจาย่อมล่มเหลว

เถียนเหิงพลันเอ่ยขึ้น "น้องชายเจ้าติดหนี้พวกเราอยู่ก้อนหนึ่ง"

น้องชายติดหนี้?!

"สามเดือนก่อน บิดาเจ้าบาดเจ็บ เพื่อจะช่วยบิดา น้องชายเจ้าเลยมากู้เงินที่ร้านข้าไปห้าเหรียญทองเพื่อเป็นค่าหมอ ตอนนี้ทบต้นทบดอก รวมเป็นหนึ่งร้อยเหรียญทองแล้ว"

โหดกว่ากู้หนี้นอกระบบอีก เวลาแค่สามเดือน ดอกเบี้ยทบไปตั้งยี่สิบเท่า!

แต่ที่เสิ่นหลางสนใจไม่ใช่ดอกเบี้ย แต่เป็นเรื่องบิดาบาดเจ็บ!

สามเดือนก่อน คือช่วงที่เขาแต่งเข้าบ้านตระกูลสวี บิดาเคยไปอาละวาดที่บ้านตระกูลสวีเพื่อจะพาตัวเขากลับ ผลคือถูกบ่าวไพร่ตระกูลสวีรุมซ้อมโยนออกมา ต้องบาดเจ็บสาหัสแน่นอน เสิ่นหลางคนก่อนที่โง่เขลาย่อมไม่รับรู้เรื่องราวเหล่านี้

เสิ่นหลางคนเดิมช่างสร้างบาปกรรมนัก หลงรักสตรีอย่างสวีเชียนเชียนจนหน้ามืดตามัว ไม่สนใจบุพการี ขยะโง่เง่าพรรค์นี้ ไม่สมควรที่บิดามารดาจะรักใคร่เอ็นดูเลยจริงๆ

"เพราะบ้านเจ้าไม่มีปัญญาใช้หนี้ ข้าเลยต้องจับเจ้ามาฝังทั้งเป็น ไม่เกี่ยวกับใครอื่น เข้าใจไหม?" เถียนเหิงอธิบาย "แน่นอน เพื่อความสมจริง เราจะไปรื้อบ้านเจ้า แล้วจัดการน้องชายกับบิดามารดาเจ้าไปพร้อมกันเลย"

เสิ่นหลางเข้าใจความนัยทันที มีคนจ้างเถียนเหิงให้ทำเรื่องนี้ แต่ต้องหาเหตุผลที่ฟังขึ้น ดังนั้นการทวงหนี้แล้วฆ่าล้างตระกูลจึงเป็นข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบ

"เจ้ากับข้าไม่มีความแค้นต่อกัน และเจ้าก็ไม่ได้โง่เหมือนข่าวลือ" เถียนเหิงกล่าว "แต่ข้ายังคงต้องฆ่าเจ้า ขอโทษด้วยนะ"

จากนั้นเขาลุกขึ้นสั่ง "สงเคราะห์ให้มันตายสบายๆ หน่อย ฆ่าก่อนแล้วค่อยฝัง"

"ขอรับ" ลูกน้องคนหนึ่งชักดาบเดินเข้ามา เงื้อดาบจ่อที่คอเสิ่นหลาง เตรียมจะปลิดชีพ

"ช้าก่อน!" เสิ่นหลางตะโกนลั่น "คนคนนั้นจ้างท่านเท่าไหร่? ข้าให้สิบเท่า ข้าให้หนึ่งพันเหรียญทอง"

สิ้นเสียง ดาบของเพชฌฆาตหยุดชะงักห่างจากคอเสิ่นหลางเพียงสามชุ่น(นิ้ว)

เถียนเหิงชะงักกึก เสิ่นหลางผู้นี้ไม่ใช่แค่ไม่โง่ แต่ฉลาดเป็นกรด จากบทสนทนาเมื่อครู่ เขากลับเดาออกว่าค่าจ้างคือหนึ่งร้อยเหรียญทอง

"ข้าสนใจมาก" เถียนเหิงยอมรับ "จริงๆ นะ สนใจมาก แต่... บ้านเจ้ายากจนจนแทบไม่มีข้าวกิน บิดาเจ้ายังนอนซมอยู่บนเตียง น้องชายเจ้าก็เพิ่งโดนตีขาหัก เจ้าไม่มีปัญญาหาเงินหนึ่งเหรียญทองด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่หนึ่งพันเหรียญทองเลย"

ทั้งหมดนี้คือกรรมที่เสิ่นหลางคนเก่าก่อไว้ เพราะความโง่ของเขาและความอำมหิตของตระกูลสวี ทำให้บิดาและน้องต้องบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้

ในโลกนี้ หนึ่งพันเหรียญทองมีมูลค่าเท่าไหร่?

ครอบครัวชาวบ้านทั่วไปทำงานงกๆ ทั้งปี ยังเก็บเงินไม่ได้ถึงสองเหรียญทอง หากคำนวณแบบหยาบๆ หนึ่งพันเหรียญทองก็น่าจะเท่ากับเงินราวๆ สามล้านหยวนในโลกปัจจุบัน

"นี่เป็นเงินมหาศาล เจ้าไม่มีทางหามาได้อยู่แล้ว" เถียนเหิงกล่าวต่อ

เสิ่นหลางสวนกลับ "แต่ท่านพนันได้นี่ ถ้าท่านชนะพนัน ท่านก็จะได้เงินก้อนโต แต่ถ้าแพ้ ท่านก็แค่สังหารข้าช้าไปไม่กี่วัน ไม่กระทบกระเทือนเงินร้อยเหรียญทองที่ท่านจะได้จากตระกูลสวีหรอก"

เถียนเหิงลังเลเล็กน้อย การที่เสิ่นหลางจะหาเงินหนึ่งพันเหรียญทองมาได้ในสิบวัน ดูยังไงก็เป็นไปไม่ได้ แต่เมื่อครู่เจ้าหน้าขาวนี่ดันมองเห็นเข็มในปอดของเขาได้ นี่มันน่าอัศจรรย์ใจเกินไป

เสิ่นหลางยื่นคำขาด "สิบวัน หนึ่งพันเหรียญทอง"

เถียนเหิงจ้องหน้าหล่อเหลาของเสิ่นหลาง ชั่งใจอยู่นาน ในที่สุดก็เอ่ยปาก "สามวัน ข้าให้เวลาเจ้าแค่สามวัน!"

เสิ่นหลางเข้าใจทันที เถียนเหิงนัดแนะกับฝ่ายนั้นไว้สามวัน ภายในสามวันนี้ถ้าสังหารเสิ่นหลางได้ เขาก็จะได้เงินหนึ่งร้อยเหรียญทอง

"ตกลง คำไหนคำนั้น" เสิ่นหลางรับคำ

เถียนเหิงสั่ง "เอามันขึ้นมา"

ลูกน้องสี่คนช่วยกันดึงเสิ่นหลางขึ้นจากหลุม แต่พวกนี้ไม่มีกระดาษพู่กันติดตัว

เสิ่นหลางจึงฉีกชายเสื้อไหมสีขาว กัดปลายนิ้วตัวเอง ใช้เลือดเขียนหนังสือสัญญาหนี้ ติดหนี้เถียนเหิงหนึ่งพันเหรียญทอง แล้วลงนามกำกับ

เขียนไปในใจก็บ่นอุบ นิ้วทองคำบ้าบออันใด ใช้เสกเงินไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องใช้เงินแก้ปัญหาอยู่ดี

เถียนเหิงรับสัญญาเลือดไป พิจารณาเสิ่นหลางอีกครั้ง

นี่คือเสิ่นหลางปัญญาอ่อนในข่าวลือรึ? เหลวไหลสิ้นดี!

"ภายในสามวัน เอาเงินหนึ่งพันเหรียญทองมาวาง มิฉะนั้นฆ่าล้างตระกูล" เถียนเหิงสั่ง "เจ้าสิบสาม เจ้าสิบสี่ พวกเจ้าสองคนคุ้มกันคุณชายเสิ่นกลับบ้าน และเฝ้าเขาไว้ตลอดสามวันนี้"

"ขอรับ!" นักดาบสองคนรับคำสั่ง

จากนั้นเถียนเหิงพาลูกน้องที่เหลือจากไปทันที

"เสิ่นหลาง จำไว้ สามวัน หนึ่งพันเหรียญทอง ไม่งั้นตายยกครัว"

ร่างของเขาหายลับไปแล้ว แต่น้ำเสียงเย็นยะเยือกยังคงลอยมาตามลมเข้าหูเสิ่นหลาง

"ไม่มีปัญหา" สมองของเสิ่นหลางแล่นเร็วรี่

ไม่นานเขาก็คิดหาวิธีการได้ทันที ไม่เพียงแต่จะหาเงินก้อนโต แต่ยังปกป้องครอบครัวได้ และที่สำคัญที่สุด คือได้แก้แค้นตระกูลสวี!

ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว!