บทที่ 4 จางชุนเหลียงงัดประตูเข้ามากลางดึก หวังทำมิดีมิร้ายหลี่เหมย

บทที่ 4 จางชุนเหลียงงัดประตูเข้ามากลางดึก หวังทำมิดีมิร้ายหลี่เหมย
ห่าวเฉียงจ้วงและหลี่เหมยคุยกันไปคุยกันมา ก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
เดิมทีคิดว่าจะหลับยาวจนถึงเช้าสว่าง ใครจะรู้ว่า พอนอนไปถึงช่วงกลางดึก ก็ถูกเสียงสะลึมสะลือปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีก
"พี่สะใภ้ พี่กั๋วเฉียงไม่อยู่โรงงาน ในฐานะน้องชาย ฉันควรจะช่วยเขาหน่อยไหม?"
นั่นเป็นเสียงที่เร่งรีบ เป็นผู้ชาย ดังมาจากเตียงของหลี่เหมย ลอดผ่านผ้าม่านมา
"จางชุนเหลียง ฉันเป็นพี่สะใภ้ร่วมตระกูลของนายนะ ถ้านายแตะต้องฉันแล้วจางกั๋วเฉียงรู้เข้า นายไม่กลัวเขาหรือไง?"
เสียงของหลี่เหมยถูกกดไว้ สั่นเครือด้วยความอึดอัด
"ก็บอกแล้วไง ตายใต้ดอกโบตั๋นเป็นผีก็ยังสำราญ ได้หลับนอนกับพี่สักคืน จางชุนเหลียงคนนี้ถึงตายก็คุ้มค่า"
"แต่ฉันไม่ยอมนะ!"
หลี่เหมยผลักจางชุนเหลียงออกไปสุดแรง กระชากผ้าม่านลงมา แล้วตะโกนขึ้นว่า "เฉียงจ้วง ช่วยฉันด้วย!"
จางชุนเหลียงยังนึกว่าหลี่เหมยพูดเพ้อเจ้ออยู่เลย!
เพราะว่า จางชุนเหลียงไม่รู้ว่าในห้องพักคู่รักที่จางกั๋วเฉียงและหลี่เหมยพักอยู่ มีพนักงานมาขอพักชั่วคราวอีกคน
จางชุนเหลียงได้ยินคำว่า เฉียงจ้วง ก็รู้สึกเหมือนฟังผิด คิดว่าเธอกำลังพูดถึงเรื่องข่มขืน จึงรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที "หลี่เหมย ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน เธอให้จางกั๋วเฉียงที่แก่กว่าเธอตั้งสิบห้าปีได้ แล้วจะสนองให้ฉันหน่อยไม่ได้หรือไง?"
ห่าวเฉียงจ้วงรำคาญเสียงแบบนี้สุดๆ เขาลืมตาสะลึมสะลือ เปิดผ้าม่านออก ก็เห็นว่าผ้าม่านเตียงฝั่งตรงข้ามถูกกระชากลงมาแล้ว ผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังคร่อมทับหลี่เหมยอยู่
หลี่เหมยยื่นมือมาทางห่าวเฉียงจ้วง ร้องไห้น้ำตานองหน้าอ้อนวอนว่า "ห่าวเฉียงจ้วง ช่วยฉันด้วย"
เห็นอยู่ว่าจางชุนเหลียงกำลังจะทำสำเร็จ พอได้ยินหลี่เหมยพูดชื่อห่าวเฉียงจ้วง ก็ไม่ได้สังเกตว่าเตียงตรงข้ามมีคนนอนอยู่ นึกว่าหลี่เหมยเปิดผ้าม่านออกเพื่อชมว่าเขา แข็งแรงมาก (ห่าวเฉียงจ้วง)
จางชุนเหลียงหลงคิดว่าตัวเองสยบหลี่เหมยได้แล้ว อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างหน้าด้านๆ ว่า "ฉันรู้ตัวว่าฉันแข็งแรงมาก เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอได้รู้ซึ้งเลยล่ะว่าฉันน่ะแข็งแรงมากจริงๆ"
จางชุนเหลียงยังพูดไม่ทันจบ ฝ่ามือที่หนาและทรงพลังก็คว้าหมับเข้าที่ไหล่ของจางชุนเหลียงโดยตรง
ในชั่วพริบตาที่จางชุนเหลียงไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกห่าวเฉียงจ้วงเหวี่ยงตกลงจากเตียงไปทันที
หลี่เหมยเห็นห่าวเฉียงจ้วงออกโรง ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก รู้ว่าตัวเองรอดแล้ว
จางชุนเหลียงเดิมทีก็สูงแค่ร้อยห้าสิบกว่าเซนติเมตร ถึงจะมีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ แต่พอเทียบกับห่าวเฉียงจ้วงแล้ว ก็เหมือนเอาปุยฝ้ายไปเทียบกับแผ่นเหล็ก
เทียบกันไม่ได้เลยจริงๆ โดยเฉพาะวินาทีที่จางชุนเหลียงตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ห่าวเฉียงจ้วงยืนอยู่ตรงหน้าเขาราวกับเป็นยักษ์ปักหลั่น
ไม่ต้องลงมือหรอก แค่รังสีอำมหิตก็บดขยี้เขาจนตายได้แล้ว
เรื่องราวบานปลายมาถึงขั้นนี้ หลี่เหมยรู้ดีว่าไม่ว่าจะทำยังไง ก็คงรักษาหน้าไว้ไม่ได้แล้ว
ในเมื่อรักษาหน้าไว้ไม่ได้ งั้นก็รักษาความบริสุทธิ์ของตัวเองไว้ก็แล้วกัน!
อย่างน้อย เธอก็รู้สึกว่าห่าวเฉียงจ้วงที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตรงหน้าจะต้องเชื่อเธอ
หลี่เหมยแผดเสียงร้องลั่น "จางชุนเหลียงจะข่มขืนฉัน ใครก็ได้มาช่วยฉันที!"
เสียงร้องนี้ ทำเอาคนทั้งตึกห้าชั้นที่กำลังหลับสนิท ไม่ว่าชายหญิงตื่นขึ้นมากลายร่างเป็นคนมุง วิ่งกรูกันมาที่ชั้นสาม
ไฟทั้งห้าชั้นสว่างพรึบขึ้นมากลางดึกตามเสียงตะโกนของหลี่เหมย
ยังดีที่ระเบียงทางเดินมีความกว้างแค่นั้น จุคนได้ไม่เยอะ โดยเฉพาะตรงประตูห้อง 301 ที่แคบๆ มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่มองเห็นข้างในได้
แต่พนักงานที่พักอยู่ ต่างก็ได้ยินเสียงร้องของหลี่เหมยกันหมด
พวกเขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจางชุนเหลียงที่คอยเดินตามก้นจางกั๋วเฉียงต้อยๆ ปากก็เรียกพี่คำสองคำ แทบจะกราบเรียกพ่ออยู่รอมร่อ หวังให้จางกั๋วเฉียงสอนเทคนิคช่างให้
ใครจะไปคิดว่า คืนนี้จางชุนเหลียงจะลงมือกับเพื่อนร่วมชั้น ภรรยาของอาจารย์ช่าง และพี่สะใภ้ที่ตัวเองเรียกอย่างสนิทสนม
กลอนประตูห้องพักถูกงัดจนพัง บวกกับเสียงร้องของหลี่เหมย นั่นแหละคือหลักฐานที่มีน้ำหนักที่สุด
ส่วนห่าวเฉียงจ้วงก็สวมบทบาทฮีโร่ผู้ผดุงความยุติธรรม ปิดทางหนีสุดท้ายของจางชุนเหลียงไว้
อันที่จริงตอนนี้เขาก็ออกไปไม่ได้เหมือนกัน เพราะระเบียงทางเดินถูกล้อมไว้จนแน่นขนัดไปหมดแล้ว
พอเห็นคนมุงเต็มหน้าประตู จางชุนเหลียงก็นึกแผนขึ้นมาได้ รีบร้องโวยวายสาดโคลนทันที "เพื่อนร่วมงานทุกคนครับ ผมเดินผ่านห้อง 301 ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวข้างใน เลยงัดประตูเข้ามา ใครจะไปรู้ว่าไอ้ชายชู้หญิงคบชู้นี่จะแว้งกัดผม"
ขณะที่ห่าวเฉียงจ้วงกำลังจะอ้าปากพูด ป้าหลิว ผู้ดูแลหอพัก ก็โวยวายขึ้นมาจากทางเดิน "ดึกดื่นค่อนคืนไม่หลับไม่นอน มาอออะไรกันตรงระเบียง?"
คนพวกนี้ พอเห็นป้าหลิว ก็เหมือนหนูเห็นแมว
ด้วยปฏิกิริยาตอบสนอง ทุกคนต่างพากันวิ่งกลับเข้าห้องพักตัวเอง เหลือแค่คนมุงไม่กี่คนที่ยังอออยู่หน้าประตูห้อง 301
ป้าหลิวก้าวฉับๆ ดันพวกคนมุงออกไป เดินเข้ามาในห้อง 301 แล้วถลึงตาใส่จางชุนเหลียงทันที พร้อมพูดว่า "ไอ้หน้าปรุ โชคดีนะที่ข้างๆ ห้อง 301 มีกล้องวงจรปิด ถ้าฉันไม่ได้ดูกล้องมาก่อนแล้วรีบมาที่นี่ คงจะหลงเชื่อคำตอแหลของนายไปแล้ว!"
จางชุนเหลียงพอได้ยินป้าหลิวพูดแบบนั้น ก็เห็นชัดเจนว่าเริ่มหมดความมั่นใจ เสียงสั่นเครือแก้ตัวต่อไปว่า "ป้าหลิว ป้าจะมาปรักปรำผมไม่ได้นะ!"
ป้าหลิวถลกแขนเสื้อขึ้น ตะคอกกลับไป "ปรักปรำนายหรือเปล่า พรุ่งนี้ พวกเธอสามคนไปสถานีตำรวจด้วยกัน แล้วให้ตำรวจดูกล้องวงจรปิด ถึงตอนนั้นก็รู้เองแหละว่าใครถูกปรักปรำ"
พอพูดถึงกล้องวงจรปิด จางชุนเหลียงก็รู้สึกกลัวขึ้นมา เพราะเขาไม่รู้การทำงานที่แน่ชัดของมัน เคยได้ยินแต่ว่าของพรรค์นั้น มันสามารถย้อนดูภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงจุดติดตั้งได้
ป้าหลิวเห็นจางชุนเหลียงเริ่มใจฝ่อ ก็รุกฆาตต่อทันที "ถ้านายยอมรับผิด พรุ่งนี้ฉันจะให้ไปรับเงินเดือนแล้วไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้น ก็ส่งนายไปกินข้าวแดงในคุกเลย"
จางชุนเหลียงรู้ตัวว่าผิด ตอนนี้ป้าหลิวก็เข้าข้างห่าวเฉียงจ้วงอีก
เขาอาจจะไม่กลัวห่าวเฉียงจ้วง แต่สำหรับป้าหลิว เขากลัวจนหัวหด
เขาถลึงตาใส่ห่าวเฉียงจ้วง คิดจะทิ้งท้ายด้วยคำพูดข่มขู่ แต่ก็ติดที่ป้าหลิวยืนอยู่ตรงนี้ ในใจเลยรู้สึกปอดแหก ไม่กล้าพูดอะไรออกมา
ได้แต่ก้มหน้า กัดฟัน แล้วเดินเลี่ยงออกไปทางด้านข้าง
พวกคนมุงที่เหลืออยู่หน้าประตู พอเห็นจางชุนเหลียงเดินออกมา ก็ตกใจลนลาน รีบถอยห่างแล้ววิ่งกลับไปที่ห้องพักตัวเองทันที
ตอนนี้ก็เหลือแค่ป้าหลิว ห่าวเฉียงจ้วง และหลี่เหมยที่กำลังร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม
ป้าหลิวปรายตามองห่าวเฉียงจ้วงแวบหนึ่ง เดินไปนั่งที่ขอบเตียง แล้วยิ้มพูดว่า "ดูจากสภาพนายแล้ว จางชุนเหลียงคงไม่สมหวังหรอก เรื่องบางเรื่อง ตัดปัญหาไปได้ก็ดีกว่าสร้างปัญหาเพิ่ม"
ป้าหลิวพูดจบ ก็ดึงผ้าม่านเตียงออกนิดหน่อยแล้วแขวนกลับเข้าไปใหม่ จากนั้นก็หันมามองห่าวเฉียงจ้วง พูดว่า "เฉียงจ้วง นายรีบพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีตู้คอนเทนเนอร์อีก 16 ตู้ที่ต้องโหลดของนะ!"
มาเจอเรื่องแบบนี้เข้า ห่าวเฉียงจ้วงจะไปมีความง่วงเหลืออยู่ได้ยังไงล่ะ!
แต่พอป้าหลิวพูดแบบนี้ ตัวเองก็ไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน เลยเดินไปที่ประตูห้องพัก ปิดประตูให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยเดินกลับมาที่เตียง รูดผ้าม่านปิด แล้วมุดตัวเข้าไปในผ้าห่ม