บทที่ 13 ถูกจางกั๋วเฉียงเข้าใจผิดว่าเป็นชู้กับเมียเขา

บทที่ 13 ถูกจางกั๋วเฉียงเข้าใจผิดว่าเป็นชู้กับเมียเขา
บ่ายสามโมงครึ่ง ห่าวเฉียงจ้วงกับป้าหลิว หรือก็คือหลิวเสวี่ยถิง เพิ่งจะเช็คเอาต์ออกจากโรงแรมเมิ่งซือ
เนื่องจากโรงแรมยี่สิบห้าชั้นแห่งนี้เป็นของหลิวเมิ่งซือจริงๆ ห้องสวีตห้องนั้นจึงเป็นห้องพักส่วนตัวของหลิวเมิ่งซือนั่นเอง
ส่วนตอนนี้ หลิวเมิ่งซือออกไปจัดการธุระของบริษัทแล้ว
หลิวเสวี่ยถิงพาห่าวเฉียงจ้วงไปกินข้าวที่ภัตตาคารฝั่งเมื่อวาน ถือเป็นข้าวมื้อแรกของวันนี้
สั่งกับข้าวมาตั้ง 6 อย่าง แต่ไม่ได้สั่งเหล้าเพิ่มแล้ว พอมองห่าวเฉียงจ้วงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม หลิวเสวี่ยถิงก็รู้สึกเบิกบานใจจนอดพูดไม่ได้ว่า "เฉียงจ้วง เธอต้องกินให้เยอะหน่อยนะ กำลังอยู่ในวัยกำลังโตเลย"
สายตาที่เธอมองห่าวเฉียงจ้วงดูแปลกๆ ไปบ้าง ราวกับอยากจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งเป็น
ตั้งแต่เช้าจนป่านนี้ห่าวเฉียงจ้วงเพิ่งจะได้กินข้าว ตอนนี้เขาเลยสนใจแต่การยัดข้าวเข้าปาก ไม่ได้สังเกตสีหน้าของหลิวเสวี่ยถิงเลยสักนิด เอาแต่คีบกับข้าวเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม
เขากินข้าวสวยคนเดียวไป 3 ชาม กวาดกับข้าว 6 อย่างจนเกลี้ยงเกลา
ส่วนหลิวเสวี่ยถิงก็นั่งมองดูภาพทั้งหมดนี้เงียบๆ อยู่ฝั่งตรงข้าม ชื่นชมห่าวเฉียงจ้วงที่อยู่ตรงหน้า ในหัวนึกทบทวนถึงเรื่องราวดีๆ ที่เกิดขึ้นในโรงแรม
กินข้าวเสร็จ ห่าวเฉียงจ้วงก็รินน้ำชาดื่มแล้วเรอออกมาด้วยความอิ่ม พอเงยหน้าขึ้นไปมอง ถึงได้เห็นว่าหลิวเสวี่ยถิงกำลังจ้องเขาด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม
ห่าวเฉียงจ้วงเคยลิ้มรสชาติของหลิวเสวี่ยถิงมาแล้ว ความห่างเหินระหว่างคนทั้งสองจึงมลายหายไป เขาอดพูดไม่ได้ว่า "ยังไงล่ะครับ? ผมยังป้อนคุณไม่อิ่มอีกเหรอ?"
หลิวเสวี่ยถิงส่ายหน้าด้วยท่าทีหลงใหล จ้องมองห่าวเฉียงจ้วงราวกับผู้หญิงคลั่งรัก แล้วพูดว่า "ป้าคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเฉียงจ้วงของป้าจะแข็งแรงขนาดนี้ ทำเอาคนแก่ๆ อย่างป้ากลับมาเป็นสาวอีกครั้งเลย"
ตอนนั้นเอง ห่าวเฉียงจ้วงบังเอิญเหลือบไปเห็นนาฬิกาแขวนผนังฝั่งตรงข้าม ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ไม่ได้ไปทำงาน ขาดงานซะแล้ว
ห่าวเฉียงจ้วงหัวเราะแห้งๆ "วันนี้ผมไม่ได้ไปทำงาน ขาดงานแบบนี้ จะไม่โดนไล่ออกใช่ไหมครับ!"
หลิวเสวี่ยถิงส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม "ไม่หรอก เมิ่งซืออนุมัติใบลาให้เธอแล้ว"
"เมิ่งซือ?"
ห่าวเฉียงจ้วงรู้สึกเหมือนภาพตัดไปชั่วขณะ คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงถามขึ้น "แล้วเธอทำตำแหน่งอะไรในบริษัทล่ะครับ?"
หลิวเสวี่ยถิงครุ่นคิดเล็กน้อย "โรงงานเราเป็นของครอบครัวเธอน่ะ ตอนนี้เธอเป็นผู้จัดการแผนกบุคคลอยู่ในบริษัท"
หลิวเสวี่ยถิงพูดพลางรู้สึกเหมือนตัวเองลืมอะไรไป จึงพูดเสริมขึ้นว่า "เมื่อเช้าตอนเมิ่งซือออกไป เมิ่งซือบอกป้าด้วยนะว่าถูกใจเธอมาก หวังว่าเธอจะยอมมาเป็นแฟนของเมิ่งซือน่ะ"
ห่าวเฉียงจ้วงลังเลเล็กน้อย "แค่คบกันเล่นๆ หรือว่าคบหวังแต่งล่ะครับ?"
หลิวเสวี่ยถิงทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
ห่าวเฉียงจ้วงไม่ได้ซักไซ้ต่อ แต่เปลี่ยนเรื่องคุย "แล้ว ป้าหลิวล่ะครับ?"
หลิวเสวี่ยถิงหัวเราะคิกคัก "ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ป้าก็เป็นคนของเธอแล้ว เธออยากจะทำยังไงกับป้าก็ได้ ป้าไม่ขอสถานะ แล้วก็จะไม่ตามตื๊อเธอด้วย"
ทั้งสองคนคุยกันอยู่พักหนึ่ง ห่าวเฉียงจ้วงก็ลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่า "สายมากแล้ว ผมอยากกลับไปที่หอพักสักหน่อย พวกเรากลับกันก่อนเถอะครับ!"
ห่าวเฉียงจ้วงไม่ได้ให้หลิวเสวี่ยถิงเป็นคนจ่ายเงิน เขาเดินไปเช็คบิลที่หน้าเคาน์เตอร์ภัตตาคารเอง ทั้งหมด 62 หยวน
จากนั้นทั้งคู่ก็เดินออกจากภัตตาคาร หลิวเสวี่ยถิงเดินค่อนข้างรีบร้อน ส่วนห่าวเฉียงจ้วงทิ้งระยะห่างตามอยู่ด้านหลัง
พอมองแผ่นหลังของเธอ หุ่นแบบนั้นช่างมีส่วนเว้าส่วนโค้งได้รูปจริงๆ แถมพอมารวมกับสัมผัสจากผิวพรรณแล้ว มันช่างยอดเยี่ยมจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เลย!
ที่สำคัญคือผู้หญิงมีอายุคนนี้ยังร้อนแรงแถมเอาใจเก่งอีกต่างหาก ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คืออายุเยอะแล้ว เรื่องมีลูกคงเป็นปัญหาใหญ่
ถ้าแค่คบกันเล่นๆ ห่าวเฉียงจ้วงก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เสียเปรียบอะไร
พอเข้ามาในเขตนิคมอุตสาหกรรม ระยะห่างของทั้งสองคนก็เพิ่มขึ้น เดินตามกันไปแบบทิ้งระยะห่าง
หลักๆ เป็นเพราะหลิวเมิ่งซือถูกใจห่าวเฉียงจ้วงเข้าแล้ว หลิวเสวี่ยถิงจึงไม่กล้าแย่งชิงของรัก แค่แบ่งปันมาให้เธอสักหน่อยก็พอแล้ว ไม่อย่างนั้น หลิวเมิ่งซือคงดับฝันชีวิตอันแสนสุขของเธอในตอนนี้ทิ้งได้ในพริบตา
ห่าวเฉียงจ้วงเดินมาถึงชั้นสองของหอพัก กำลังจะหยิบกุญแจมาไขประตู จู่ๆ ก็มีหมัดคู่หนึ่งพุ่งมาจากด้านหลัง ตรงเข้าใส่หัวของเขา
เมื่อคืนดื่มเหล้าไปเยอะ แถมยังนัวเนียกับหลิวเสวี่ยถิงมาทั้งคืน ร่างกายเลยอ่อนเพลียจนแทบไม่มีแรง
พอโดนหมัดกระแทกเข้าที่ท้ายทอย ห่าวเฉียงจ้วงก็ครางอู้อี้ออกมาด้วยความเจ็บปวด เขายังไม่รู้ว่าใครเป็นคนลอบทำร้าย ในใจแอบรู้สึกหวาดหวั่น ขณะที่ความโกรธเริ่มสะสมขึ้นมา
ทว่าพอห่าวเฉียงจ้วงหันขวับไปมอง ถึงได้รู้ว่าเป็นไอ้แก่จางกั๋วเฉียง มันถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วตวาดลั่น "เย็ดแม่มึงเอ๊ย กล้ามาเล่นชู้กับเมียกูเหรอ" ว่าแล้วก็ซัดหมัดเข้าที่เบ้าตาของห่าวเฉียงจ้วง
เรื่องที่ตัวเองไม่ได้ทำ แต่กลับถูกใส่ร้าย ห่าวเฉียงจ้วงก็ระดับความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที เขากางมือทั้งสองข้างออก คว้าหมัดทั้งคู่ของจางกั๋วเฉียงที่พุ่งเข้ามาเอาไว้
ห่าวเฉียงจ้วงไม่คิดจะอธิบาย เขาแค่รู้สึกเสียใจขึ้นมานิดๆ ที่ตัวเองไม่ได้มีอะไรกับหลี่เหมยจริงๆ แต่กลับถูกจางกั๋วเฉียงเข้าใจผิด รู้อย่างนี้สู้ฉวยโอกาสตอนนั้นขึ้นเตียงกับหลี่เหมยไปซะ สวมเขาให้จางกั๋วเฉียงไปเลยยังจะสะใจกว่า
ถ้าไม่ใช่เพราะห่าวเฉียงจ้วงกำลังอ่อนเพลียนิดหน่อยล่ะก็ ในยามปกติ ไอ้ไก่อ่อนอย่างจางกั๋วเฉียง ต่อให้มาสักสองสามคน เขาก็รับมือได้สบาย
ตอนนี้ทั้งคู่กำลังซัดกันนัว แถมจางกั๋วเฉียงยังเป็นคนลงมือก่อน ห่าวเฉียงจ้วงจึงเสียเปรียบและตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด
แต่ถึงจะเป็นเสือป่วย ก็ไม่ใช่สิ่งที่แพะภูเขาตัวหนึ่งจะเอาชนะได้ง่ายๆ
พอห่าวเฉียงจ้วงตั้งหลักได้ เขาก็รวมศูนย์ถ่วงที่เอวและขา พุ่งเข้าไปใช้ศอกขวากระแทกเข้าที่หน้าอกของจางกั๋วเฉียง มือซ้ายจับแขนอีกฝ่ายเหวี่ยง รวบรวมพลังทั้งร่าง จับจางกั๋วเฉียงทุ่มข้ามไหล่ ฟาดลงกับพื้นอย่างแรง
แผ่นหลังของจางกั๋วเฉียงถูกฟาดลงไป ซี่โครงหักไปสองซี่ เขาร้องโอดโอยเสียงหลง "ช่วยด้วย! ห่าวเฉียงจ้วงมันฆ่าคนแล้ว"
ตอนนี้ห่าวเฉียงจ้วงรู้สึกหมดแรง เพราะการโจมตีเมื่อครู่ เขาใช้พลังทั้งหมดที่มีไปจนหมด ร่างกายโงนเงนถอยหลังไปหลายก้าว ถ้าไม่ได้แผ่นหลังพิงกำแพงไว้ ก็คงหงายหลังล้มลงไปแล้ว
"ช่วยด้วย ห่าวเฉียงจ้วงมันจะฆ่าคนแล้ว ฆ่าคนแล้ว"
เสียงร้องตะโกนของจางกั๋วเฉียงดังขึ้นเรื่อยๆ เริ่มจากเพื่อนร่วมงานกะดึกบางคนบนชั้นสองที่ถูกรบกวน พอพากันวิ่งออกมาดู ก็เห็นจางกั๋วเฉียงนอนร้องโอดครวญอยู่บนพื้นหน้าประตูห้อง 201 ส่วนห่าวเฉียงจ้วงนั่งทรุดหลังพิงกำแพงอยู่บนพื้น บนหัวยังมีรอยปูดบวม
เมื่อเห็นคนมามุงดูเยอะขึ้น ห่าวเฉียงจ้วงก็รีบอธิบาย "ไอ้โง่จางกั๋วเฉียงนี่ มันใส่ร้ายว่าผมเป็นชู้กับเมียมัน แถมยังลอบกัดผม ผมป้องกันตัวก็เลยทุ่มมันลงพื้น ทุกคนอย่าไปเชื่อคำพูดมันนะ"
เดิมทีหลิวเสวี่ยถิงยังอยู่ในห้องดูแลหอพักชั้นหนึ่งของอาคารหอพัก ซึ่งเป็นห้องสวีตหรูที่ตกแต่งใหม่แบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เธอกำลังนั่งอยู่หน้าจอกล้องวงจรปิด ส่องกระจกและเอาลิปสติกที่ห่าวเฉียงจ้วงซื้อให้มาทาปาก
พอทาเสร็จ ถึงได้เห็นจากจอภาพกล้องวงจรปิดว่าที่ชั้นสอง จางกั๋วเฉียงนอนล้มอยู่หน้าห้อง 201 ส่วนห่าวเฉียงจ้วงนั่งทรุดพิงกำแพงอยู่บนพื้น
เธอรีบกรอภาพกลับไปดู แล้วก็โกรธจนกัดฟันกรอด สบถในใจ "ไอ้ระยำจางกั๋วเฉียง กล้าลอบกัดผู้ชายของฉันหลิวเสวี่ยถิง แถมยังกล้าใส่ร้ายเขา แกหาที่ตายชัดๆ"
ระเบียงทางเดินชั้นสองวุ่นวายจนดูไม่จืด ผ่านไปไม่นาน หลิวเสวี่ยถิงก็นำทีมรักษาความปลอดภัยที่ติดอาวุธครบมือ พุ่งขึ้นมาบนชั้นสองของหอพักทันที