บทที่ 12 ค่ำคืนที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอน ป้าหลิวก็โดนหางเลขไปด้วย!

บทที่ 12 ค่ำคืนที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอน ป้าหลิวก็โดนหางเลขไปด้วย!
ใครๆ ก็รู้ว่า ดื่มเหล้าจนเมาได้ที่แล้ว ไม่ควรมีอะไรกัน
เพราะมันทำร้ายร่างกายหนักมาก คนที่เคยดื่มเหล้ามาก่อนย่อมรู้ดีว่ามันเป็นยังไง
พอดื่มเหล้าเข้าไปเยอะๆ ร่างกายก็จะปวกเปียก เอาจริงๆ มันไม่มีหรอกไอ้เรื่องเมาแล้วขาดสติน่ะ
แต่ถ้าดื่มไปในระดับกำลังกรึ่มๆ พอดีๆ อันนี้ก็พูดยากแล้วล่ะ สภาพมันก็เหมือนกับเพิ่งกินยาฟาร์เดนาฟิล (ยาปลุกเซ็กส์) เข้าไป ร่างกายมันจะชาๆ ไปหมด
ช่วงแรกๆ หลิวเมิ่งซือก็ยังถือว่าปกติดีอยู่ เพราะจริงๆ แล้วเธอไม่ได้ดื่มเข้าไปเยอะเท่าไหร่
เป็นเธอต่างหากที่แท็กทีมกับลูกพี่ลูกน้องอย่างป้าหลิว สลับกันมอมเหล้าห่าวเฉียงจ้วง
บ้านของหลิวเมิ่งซือมีฐานะร่ำรวย ตัวเธอเองก็หาเงินเก่งพึ่งพาตัวเองได้ ขาดก็แต่ผู้ชายที่จะมาสยบเธอได้เท่านั้น
ตอนที่ป้าหลิวแนะนำห่าวเฉียงจ้วงให้เธอรู้จัก ทีแรกเธอก็ไม่ได้สนใจหรอก
แต่พอได้เจอตัวจริงของห่าวเฉียงจ้วง ส่วนสูงร้อยแปดสิบห้า รูปร่างกำยำล่ำสัน กลิ่นอายความเป็นชายชาตรีแผ่ซ่าน ทำเอาเธอมองจนเคลิ้มเป็นยัยบ้าผู้ชายไปเลย
ชายหญิงอยู่ด้วยกัน พอดื่มเหล้าเข้าไป โอกาสที่จะเกิดเรื่องลึกซึ้งมันก็ง่ายที่สุดแล้ว
ผ่านไปตั้งสองชั่วโมงเต็มๆ หลิวเมิ่งซือถึงได้ผลักห่าวเฉียงจ้วงที่กำลังเมามายออกไป เธอพุ่งพรวดออกจากห้องราวกับหนีตาย ไปเคาะประตูห้องของลูกพี่ลูกน้อง "พี่ ฉันไม่เอาแล้ว หมอนั่นมันน่ากลัวเกินไป ขืนทำต่อ ฉันตายแน่ๆ"
ห่าวเฉียงจ้วงเมาจนสะลึมสะลืออยู่แล้ว โดนหลิวเมิ่งซือผลักจนล้มลงไปกอง เขาพยุงตัวลุกขึ้นยืน รู้สึกหน้ามืดตาลาย บ้านหมุนติ้วๆ เป็นพักๆ
เขาเอามือยันกำแพงเดินโซเซออกมา มองเห็นเงาคนลางๆ สองคนอยู่ตรงหน้า ก็เอื้อมมือพุ่งเข้าใส่ "เมิ่งซือ ฉันยังไม่หนำใจเลยนะ?"
ใครจะไปรู้ว่าหลิวเมิ่งซือจะเล่นไม่ซื่อ อาศัยจังหวะทีเผลอ ผลักลูกพี่ลูกน้องของตัวเองเข้าไปในอ้อมกอดของห่าวเฉียงจ้วงแทน พร้อมกับทิ้งท้ายว่า "พี่สาวคนสวย ช่วยรับช่วงต่อแทนฉันคืนนึงนะ!"
ป้าหลิวไม่นึกไม่ฝันว่าตัวเองจะได้กลับมาเป็นสาวสะพรั่งอีกครั้ง ห่าวเฉียงจ้วงที่กำลังหน้ามืดตามัวอุ้มแกลอยหวือในท่าอุ้มเจ้าหญิง พาเข้าไปในห้องทันที
และต่อจากนั้น ฉากอันแสนวิเศษยากจะบรรยายก็เกิดขึ้นตามระเบียบ
"เฉียงจ้วง ตั้งสติหน่อย นี่ป้าหลิวนะ!"
"เฉียงจ้วง อย่านะ!"
"เฉียงจ้วง อย่าทำแบบนี้ แล้วต่อไปป้าจะสู้หน้าเธอยังไง!"
"เฉียงจ้วง..."
สิ้นเสียงตะโกนเรียกชื่อเฉียงจ้วงเป็นครั้งสุดท้ายของป้าหลิว ราวกับผู้กล้าที่ยอมพลีชีพ เสียงของแกก็กลืนหายไปกับเกลียวคลื่นแห่งราคะ
ตื่นเช้ามาวันรุ่งขึ้น ห่าวเฉียงจ้วงรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงถูกสูบออกไปจนหมดเกลี้ยง ไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว ปวดหัวแทบระเบิด สมองตื้อไปหมดเหมือนหัวจะแตก
เขายังพอมึนๆ จำได้ลางๆ ว่าเมื่อคืนคนที่เข้ามาในห้องนี้คือหลิวเมิ่งซือนี่นา
เขาอดใจไม่ไหว สวมกอดป้าหลิวจากทางด้านหลัง ป้าหลิวกัดริมฝีปากล่างแน่น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
แต่ห่าวเฉียงจ้วงกลับเข้าใจผิดคิดว่าเป็นหลิวเมิ่งซือ เพราะเธอนอนหันหลังให้เขา แถมยังเอาผ้าห่มคลุมหัวไว้อีก
ดูแค่ผิวพรรณก็เต่งตึง ขาวเนียน เปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ผิวเด็กสาวอายุสิบแปดยังสู้เธอไม่ได้เลย
ห่าวเฉียงจ้วงเห็นแล้วอดใจไม่ไหว ประทับรอยจูบลงบนลาดไหล่เนียนละเอียดของเธอไปฟอดใหญ่ กระซิบว่า "น้องสาวคนสวย พี่มาแล้วจ้ะ"
เขาออกแรงดึงผ้าห่มที่คลุมหัวป้าหลิวออก พอเห็นหน้าคนที่ตัวเองกำลังกอดอยู่ชัดๆ ห่าวเฉียงจ้วงก็ตกใจแทบช็อก กระโดดถอยหลังกรูด ร้องเสียงหลง "ป้าหลิว ทำไมเป็นป้าล่ะ?"
ป้าหลิวโคแก่กินหญ้าอ่อน ในใจเบิกบานไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แกหัวเราะคิกคัก พูดขึ้นว่า "เฉียงจ้วง ป้าก็นึกไม่ถึงเหมือนกันนะ! ว่าเธอจะเก่งกาจขนาดนี้ ทำเอาต้นไม้แก่อย่างป้าออกดอกผลิบานได้เลยเนี่ย"
ห่าวเฉียงจ้วงรู้สึกทำตัวไม่ถูก ถึงแม้วันนั้นเห็นป้าหลิวแล้วเขาจะแอบคิดอกุศลไปบ้างก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้คิดอยากจะลงมือทำจริงๆ ซะหน่อย!
พอลองมองแกใกล้ๆ ในตอนนี้ เมื่อคืนแกอาบน้ำแล้ว บนหน้าก็ไม่ได้แต่งหน้าเลยสักนิด แต่ใบหน้านี้ของแกมันช่างมหัศจรรย์จริงๆ
ถ้าไม่บอกอายุ มองแวบแรกก็คงนึกว่าเป็นแม่ม่ายสาววัยสามสิบต้นๆ โดยเฉพาะผิวพรรณ ที่ดูเต่งตึงเปล่งปลั่งราวกับจะมีน้ำหยดออกมาได้ยังไงยังงั้น
ห่าวเฉียงจ้วงเริ่มจะลนลาน ก็แหม มันดันผิดฝาผิดตัวนี่หว่า!
พอป้าหลิวเห็นห่าวเฉียงจ้วงเงียบ แกก็รีบพูดต่อ "เฉียงจ้วง ป้าเป็นคนเอาใจเก่งนะ รับรองว่าจะไม่ตามตื๊อให้เธอรำคาญใจแน่ แต่ถ้าเธอคิดถึงป้าเมื่อไหร่ ก็บอกป้าได้ตลอดเวลาเลยนะ"
ตอนนี้มันไม่ใช่ปัญหาว่าจะพูดยังไงแล้ว ห่าวเฉียงจ้วงจำได้แม่นว่าเมื่อคืนคนที่เขากอดคือหลิวเมิ่งซือ แล้วทำไมพอลืมตาตื่นขึ้นมา คนที่กอดอยู่ถึงกลายเป็นป้าหลิวไปได้ล่ะ?
เรื่องตาลปัตรแบบนี้ทำเอาเขาทำใจยอมรับได้ยากจริงๆ
ในหัวของเขาสับสนวุ่นวายไปหมด ไม่อยากจะพูดอะไร แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองป้าหลิวอีกรอบ
ป้าหลิวใจป้ำมาก โชว์สัดส่วนอวดให้เขาดูเต็มๆ ตา พูดด้วยความมั่นใจ "เฉียงจ้วง เธออย่าเห็นว่าป้าแก่แล้วเชียวนะ รูปร่างป้าน่ะเอาไปเทียบกับพวกสาวๆ วัยยี่สิบกว่าก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย ถ้าเธอไม่เชื่อ จะลองชิมดูอีกรอบก็ได้นะ"
ป้าหลิวยิ่งพูดก็ยิ่งเจื้อยแจ้ว ฟังจนห่าวเฉียงจ้วงหูชา รู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจสุดๆ
ไอ้เหล้านี่มันไม่ใช่ของดีจริงๆ เลยพับผ่าสิ คิดแล้ว วันหลังเพลาๆ เรื่องดื่มลงหน่อยน่าจะดีกว่า
พอเห็นสีหน้ารำคาญใจของห่าวเฉียงจ้วง ป้าหลิวก็เริ่มใจคอไม่ดี ถามอย่างลุกลี้ลุกลน "เฉียงจ้วง เธอรังเกียจป้าเหรอ?"
ห่าวเฉียงจ้วงยังคงเงียบ เพราะไม่รู้จะตอบยังไงดี
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เอาเถอะ ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ขี้เกียจจะคิดให้ปวดหัว เขาเลยทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ป้าหลิว แล้วหลับตาปี๋ซุกหน้าลงกับหมอนต่อ
เห็นห่าวเฉียงจ้วงล้มตัวลงนอนหลับไปแบบนั้น ป้าหลิวก็เลยไม่กล้าพูดเจื้อยแจ้วอะไรต่อ
จังหวะนั้นเอง ก็มีคนชะโงกหน้าเข้ามาทางประตูห้อง หลิวเมิ่งซือนั่นเอง เธอชี้ไม้ชี้มือไปทางห่าวเฉียงจ้วง เหมือนพยายามจะสื่อสารอะไรบางอย่าง?
ป้าหลิวถึงกับพูดไม่ออก พอหันไปเห็นเสื้อผ้าของหลิวเมิ่งซือ ก็เข้าใจความหมายของเธอทันที แกเลยหยิบเสื้อผ้าของหลิวเมิ่งซือโยนกลับไปให้
หลิวเมิ่งซือรับเสื้อผ้ามาอย่างรวดเร็ว ทำท่าทางยกหูโทรศัพท์ แล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเผ่นหนีออกไปอย่างกับขโมยที่กลัวความผิด
เวลานี้ห่าวเฉียงจ้วงหลับสนิทไปแล้ว ป้าหลิวมองห่าวเฉียงจ้วงที่หลับสนิทด้วยความรู้สึกปลาบปลื้มใจ แกเอื้อมมือไปลูบจอนผมของห่าวเฉียงจ้วงเบาๆ วินาทีนั้นแกรู้สึกเหมือนตัวเองเด็กลงไปหลายสิบปี
บางที นี่อาจจะเป็นพลังแห่งความรักล่ะมัง!
ป้าหลิวเฝ้าฝันมาตลอดว่าอยากจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและจุดประกายไฟรักกับคนที่แกรัก ไม่นึกเลยว่า การตั้งใจจะแนะนำแฟนให้ลูกพี่ลูกน้อง จะกลายเป็นจังหวะบังเอิญที่ทำให้ต้นไม้แก่อย่างแกได้กลับมาผลิดอกออกผลอีกครั้ง
แกอดไม่ได้ที่จะขดตัว ซุกกายแนบชิดกับร่างกำยำแข็งแรงของห่าวเฉียงจ้วง ซึมซับเสน่ห์ของชายหนุ่ม
ใบหน้าของแกเปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน หัวใจเต้นรัวแรงขึ้นมาทันที
ในหัวนึกย้อนไปถึงบทรักอันเร่าร้อนกับห่าวเฉียงจ้วงเมื่อคืน ความรู้สึกนั้นมันทำให้แกสุขสมจนเหมือนล่องลอยอยู่บนสวรรค์ เป็นครั้งแรกที่แกรู้สึกว่านี่แหละคือความรัก
ห่าวเฉียงจ้วงหลับไปอีกสามชั่วโมง พอลืมตาตื่นขึ้นมา แค่มองแผ่นหลังก็ยังแอบคิดว่าเป็นเด็กสาวรุ่นๆ อยู่เลย
แต่พอเห็นใบหน้านั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าอย่างระอาใจ แต่พอได้สัมผัสผิวพรรณของป้าหลิว ความเต่งตึงนั่นก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกอยากจะลองของขึ้นมาอีกครั้ง
เขาอดใจไม่ไหว ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม สวมกอดป้าหลิวเอาไว้ ป้าหลิวสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที "เฉียงจ้วง ป้ายังไม่หายเหนื่อยเลยนะ รอเดี๋ยวก่อนสิ"
"ป้าหลิว ผิวป้าเด้งดึ๋งดีจังเลยครับ เมื่อกี้ผมตาถั่วไปหน่อย ไม่รู้ถึงความดีงามของป้า ดันไปเห็นเด็กสาววัยรุ่นเป็นของล้ำค่าไปซะได้"
"เฉียงจ้วง ปากหวานจังเลยนะ! ป้ารักเธอจะแย่แล้วเนี่ย"