แขกคนแรก

ตอนที่ 2 แขกคนแรก

เมื่อมองดูซอมบี้ที่แยกเขี้ยวแยกเล็บ เล็บของพวกมันแหลมคมมาก โดยเฉพาะเล็บนิ้วก้อยของตัวหนึ่งที่ยาวกว่านิ้วอื่นอย่างเห็นได้ชัด

เธออดนึกถึงท่าทางหนึ่งที่ใช้แค่นิ้วก้อยไม่ได้ ความคิดเชื่อมโยงขึ้นมาในหัวทันที จนรู้สึกขยะแขยง

ฉีหว่านยื่นเท้าออกไปเล็กน้อย ซอมบี้สองตัวพ่นลมหายใจหอบๆ วิ่งเข้ามา เธอเองก็ไม่อยากเล่นต่อแล้ว ท้องเริ่มส่งเสียงร้องโครกคราก

มือซ้ายของเธอขว้างวอเตอร์บอลออกไป ห่อหุ้มหัวของซอมบี้ทั้งสองรวมถึงเล็บนิ้วก้อยที่ยื่นยาวนั้น แล้วฟาดใส่ศีรษะพวกมันอย่างโกรธเกรี้ยว

หลังฟาดไปหลายสิบครั้ง ฉีหว่านพิงไม้ หอบหายใจยืนอยู่บนกระเบื้อง มองผลึกคริสตัลที่หลุดออกมาตั้งนานแล้ว รู้สึกโล่งทั้งกายใจ

เธอก้มลงเก็บผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสองก้อน แล้วเหยียดเอวเล็กน้อย

ก้มลงเห็นซอมบี้ในสภาพน่าสยดสยอง สมองถูกเธอฟาดกระจายเลอะเต็มพื้น

เธอเม้มริมฝีปากอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย เป็นเพราะเธอเห็นนิ้วก้อยนั้น เลยเผลอคิดถึงหัวหน้าจอมน่ารังเกียจนั่น

หัวหน้าอ้วนหูใหญ่คนนั้นชอบไว้เล็บนิ้วก้อยยาว ใช้แคะหนังศีรษะ แคะหู แคะจมูก น่าขยะแขยงจริงๆ

เมื่อครู่ฉีหว่านก็ถือว่าระบายอารมณ์ใส่ซอมบี้สองตัวนี้แทนหัวหน้าเลี่ยนคนนั้น

เธอถอนหายใจยาว ไม่อยากมองซอมบี้สองตัวนั้นอีก แค่อยากดูว่าภารกิจสำเร็จแล้วหรือยัง

เธอคงไม่ต้องแบกซอมบี้ตัวหนึ่งเข้ามาส่งภารกิจหรอก แบบนั้นคงดูแย่เกินไป

เดินเข้าบ้าน ปิดประตู มองหน้าจอภารกิจด้านหน้าไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่ในข้อมูลส่วนตัวด้านซ้าย คลังเก็บของมีข้าวกล่องเพิ่มมาสองชุด

เธอหัวเราะอย่างดีใจ อารมณ์ดีสุดๆ

หยิบข้าวกล่องออกมา เปิดฝา เห็นเป็นข้าวหมูผัดซอสปลาเสฉวน ก็กลืนน้ำลาย ดวงตาแดงเรื่อ

สองปีแล้ว เธอไม่ได้กินข้าวกล่องมานานมาก ตอนนี้ในที่สุด เธอก็ได้ข้าวกล่องนี้มาด้วยความเพียรพยายามของตัวเอง

ต่อไปจะมีข้าวกล่องมากกว่านี้ ชีวิตของเธอต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน

ฉีหว่าน เลิกความคิดแบบอยู่ไปวันๆ ได้แล้ว

ตอนนี้เธอมีชีวิตเพื่อตัวเอง วันข้างหน้าของเธอ ต้องใช้ชีวิตให้เต็มที่!

เดินมาจากฐานเซี่ยงหยางไกลเกินไป ปกติก็กินไม่อิ่มอยู่แล้ว มาถึงที่นี่หิวจนเหมือนลำไส้ประท้วง

เธออยากกินข้าวหมูผัดให้หมดเร็วๆ แต่สติบอกว่าต้องกินช้าๆ กินเร็วไปไม่ดีต่อกระเพาะ

ถ้ากินแล้วท้องรับไม่ไหว อาเจียนออกมาจะเสียดายมาก

สิบนาทีต่อมา เธอควบคุมความเร็วในการกิน กินไปเพียงครึ่งเดียว อีกครึ่งตั้งใจเก็บไว้กินตอนกลางคืน

ภารกิจใหม่ที่เพิ่มเข้ามา ไม่ใช่ข้าวกล่อง

[ ส่งมอบผลึกคริสตัลระดับหนึ่งหนึ่งก้อน รางวัล ตะปูเหล็ก *3 ]

ฉีหว่านสูดหายใจ วางผลึกคริสตัลที่ได้มาทั้งหมดลงบนพื้น เลือกเฉพาะผลึกคริสตัลสีน้ำเงิน

ผลึกคริสตัลสีน้ำเงินช่วยเพิ่มพลังพิเศษของเธอ ส่วนสีอื่นที่ไม่เหมาะ เธอไม่ต้องการ

ตอนนี้เธอเป็นผู้ปลุกพลังระดับสอง ใช้ผลึกคริสตัลระดับหนึ่งยังรู้สึกได้ถึงการพัฒนา แต่พอถึงระดับสาม ผลึกคริสตัลระดับหนึ่งก็แทบไม่มีประโยชน์อะไร

ฉีหว่านหยิบผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสีส้มอ่อน “ส่งมอบภารกิจที่หนึ่ง”

ในคลังเก็บของมีตะปูเหล็กเพิ่มขึ้นสามตัว ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นวัสดุก่อสร้างบ้าน

ภารกิจถัดไป [ ส่งมอบผลึกคริสตัลระดับหนึ่งหนึ่งก้อน รางวัล แชมพู *1 ]

เห็นแบบนี้ ฉีหว่านดีใจจนกระโดดโลดเต้น

ก่อนออกไปฆ่าซอมบี้ เธอได้ดูห้องน้ำบนชั้นสองแล้ว

มีทั้งน้ำเย็น น้ำร้อน แต่ไม่มีอุปกรณ์อาบน้ำเลย

เธอหยิบผลึกคริสตัลสีน้ำตาลเทาอีกก้อน ส่งมอบภารกิจนี้ ได้แชมพูขนาด 500 มิลลิลิตรหนึ่งขวด

เดิมทีฉีหว่านอยากพุ่งเข้าไปในคลังหยิบแชมพูออกมา แต่เห็นภารกิจใหม่ [ ส่งมอบผลึกคริสตัลระดับหนึ่งหนึ่งก้อน รางวัล เจลอาบน้ำ *1 ]

เธอดีใจยิ่งกว่าเดิม ต่อให้ต้องใช้มือถูฟองเอง เธอก็รู้สึกว่าคุ้มค่า

ภารกิจใหม่ [ ส่งมอบผลึกคริสตัลระดับหนึ่งหนึ่งก้อน รางวัล ผ้าเช็ดตัว *1 ผ้าขนหนู *1 ]

“ฮ่าๆๆ เยี่ยมไปเลย!”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะช่วงต้นหรือเปล่า ภารกิจจึงไม่ยากมาก รางวัลที่ให้ล้วนเป็นสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ

ภารกิจใหม่ [ กำจัดซอมบี้ระดับหนึ่งหนึ่งตัว รางวัล เสื้อผ้าหนึ่งชุด *1 ]

เห็นภารกิจนี้ ฉีหว่านหันตัวเตรียมออกไปหาซอมบี้ทันที

นี่คือเสื้อผ้า เธอไม่ได้มีเสื้อผ้าใหม่มานานมากแล้ว!

ยังไม่ทันหมุนตัวเต็มที่ ภารกิจก็เปลี่ยนเป็น [ ส่งมอบผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสีส้มเหลืองหนึ่งก้อน รางวัล ไม้ *6 ]

ตำแหน่งคลังเก็บของด้านซ้ายแสดงผล น้ำแร่ *3 ไม้ *3 ข้าวกล่อง *1.5 ตะปูเหล็ก *3 แชมพู *1 เจลอาบน้ำ *1 ผ้าเช็ดตัว *1 ผ้าขนหนู *1 เสื้อผ้าหนึ่งชุด *1

ฉีหว่านอดคิดไม่ได้ว่าอาจเป็นเพราะเธอเพิ่งฆ่าซอมบี้อีกตัว จึงทำให้ภารกิจนั้นสำเร็จ

แต่เธอไม่สนใจแล้ว ได้เสื้อผ้าหนึ่งชุดมาก็ดีมากแล้ว

เหนือคลังเก็บของ เธอเห็นตัวเลขสำเร็จภารกิจ ( 7 / 100 ) เชื่อว่าไม่นาน หากภารกิจไม่ยาก เธอก็คงทำครบหนึ่งร้อยข้อได้เร็วๆ นี้

เธอวางผลึกคริสตัลลงบนพื้น ส่วนผลึกคริสตัลสีน้ำเงินอ่อนพกติดตัว ดื่มน้ำแร่ในห้องนั่งเล่นอีกหนึ่งอึก รู้สึกชุ่มคอขึ้น จึงถือขวดที่เหลือไปเก็บในคลัง

มองเสื้อผ้าลำลองชุดใหม่ สีเทา ทนเปื้อน ขนาดตรงกับไซซ์ที่เธอใส่ประจำ

ลองทาบดู ใส่แล้วไม่หลวมเกินไป รู้สึกพอดีตัว

มือซ้ายถือชุดลำลอง มือขวาถือแชมพู เจลอาบน้ำ ผ้าเช็ดตัว และผ้าขนหนู

เดินขึ้นชั้นสองอย่างระมัดระวัง กลัวว่าเสื้อผ้าเก่าบนตัวจะทำให้ของในมือเปื้อน

เข้าไปในห้องน้ำ วางเจลอาบน้ำกับแชมพูไว้ข้างฝักบัว แขวนชุดลำลองใหม่ไว้ที่ตะขอหลังประตู

หลังถูตัวอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง ฉีหว่านรู้สึกว่าทั้งตัวหอมฟุ้ง

กลิ่นหอมสดชื่นของเจลอาบน้ำ และแชมพู ทำให้เธอรู้สึกเหมือนฝัน ราวกับล่องลอยอยู่

แม้เธอเป็นผู้ปลุกพลังน้ำ แต่เวลาสระผมอาบน้ำก็ใช้ได้แค่น้ำเปล่าๆ ไม่มีแชมพู ก็รู้สึกว่าสระไม่สะอาด

มองน้ำสกปรกที่ไหลลงท่อ รู้สึกโล่งสบายทั้งตัว เธอสวมชุดลำลองใหม่ สัมผัสนุ่มสบาย ทำให้เธอรู้สึกดีมาก ไม่เหมือนเสื้อผ้าเก่าที่จับตัวแข็งเป็นก้อนแล้ว

เธอลูบชุดลำลองบนตัว คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจซักเสื้อผ้าเก่าตัวนั้น

เมื่อมีเงื่อนไขดีขึ้น ก็ต้องหมั่นเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่มีผงซักฟอก ก็ใช้เจลอาบน้ำแทน อย่างไรก็มีคุณสมบัติทำความสะอาดเหมือนๆ กัน

ฉีหว่านใส่เสื้อผ้าเก่าลงในอ่างล้างหน้าในห้องน้ำ เปิดน้ำจนเต็ม แล้วบีบเจลอาบน้ำลงไปหลายครั้ง ถูจนเกิดฟอง

ยังไม่ทันได้เริ่มซัก ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากชั้นล่าง

เธอล้างฟองบนมือให้สะอาด เดินไปทางระเบียง พร้อมกับใช้มือเช็ดผมที่ยังเปียกอยู่

…

เธอมองลงไปชั้นล่าง ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งจริงๆ

เสื้อผ้าของเขาทั้งเก่า และจับตัวเป็นก้อนเหมือนกัน บนเสื้อมีรอยปะหนึ่งจุด ฝีเข็มเย็บบิดเบี้ยว ดูเหมือนเขาจะเย็บเอง

จากมุมของฉีหว่าน มองเห็นศีรษะมันเงาของเขาพอดี เส้นผมจับกันเป็นก้อน บางส่วนพันกันเป็นปมแล้ว

“สวัสดีค่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่า” ฉีหว่านถามลงไปด้านล่าง

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น หนวดเครารุงรัง เมื่อเห็นชุดลำลองสะอาดของฉีหว่าน ผมที่ชื้นสะอาด และผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดในมือเธอ แววตาก็ฉายความอิจฉาเล็กน้อย

ฉีหว่านไม่เห็นความโลภในสายตาของเขา จึงอารมณ์ดี รอฟังคำตอบอย่างเงียบๆ

“สวัสดีครับ ผมเห็นว่าบ้านของคุณโดดเด่นมากในละแวกนี้ ไม่ทราบว่ายังพอให้คนอยู่เพิ่มได้ไหม ผมนอนพื้นก็ได้”

ชายคนนี้คือคนที่ก่อนหน้านี้จ้องมองฉีหว่าน พื้นที่แถวนี้ซอมบี้ไม่มาก เขาจึงอาศัยอยู่ใกล้ๆ เป็นการชั่วคราว

หลายชั่วโมงก่อน เขาเห็นบ้านหลังนี้ อยากเข้ามายึดไว้เป็นของตัวเอง แต่ประตูกลับเปิดไม่ได้

เขาลองหลายวิธี แต่ก็เข้าไม่ได้เลย

สุดท้ายจึงต้องจากไป กลับไปยังบ้านหลังเล็กทรุดโทรมของตัวเอง

แต่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เขากลับเห็นว่ามีคนเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้แล้ว จึงเกิดความคิดมาถามดู

“ขอโทษนะ บ้านหลังนี้มีวาสนากับฉัน จะมีแค่ฉันคนเดียวที่อยู่ได้”

ชายคนนั้นถอนหายใจอย่างเสียดาย บ้านดีขนาดนี้กลับมีคนอยู่เพียงคนเดียว ช่างน่าเสียดายจริงๆ

ฉีหว่านเห็นแววตาแจ่มใสของเขา คิดครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้น

“คุณมีผลึกคริสตัลไหม”

ชายคนนั้นไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถามแบบนี้ แต่ก็ตอบตามตรง

“มีครับ”

“ที่นี่มีน้ำแร่ คุณจะซื้อไหม ไม่แพง หนึ่งขวดผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสองก้อน”

ราคานี้ถือว่าไม่แพงเลย ที่ฐานเซี่ยงหยาง น้ำขนาดห้าร้อยมิลลิลิตรยังต้องใช้ผลึกคริสตัลระดับสองหนึ่งก้อน

ราคาของเธอแทบจะเรียกว่าลดล้างสต๊อก ถูกมากจริงๆ

ชายคนนั้นพอได้ยินว่ามีน้ำแร่ ดวงตาก็เป็นประกาย

“จริงเหรอครับ ผมซื้อหนึ่งขวด ผมมีผลึกคริสตัล!”

พูดจบ เขาก็ล้วงผลึกคริสตัลออกมาหลายก้อนให้ฉีหว่านดู

“ได้ คุณรอฉันสักครู่”

ฉีหว่านเห็นว่าผมของตัวเองไม่หยดน้ำแล้ว เช็ดจนเกือบแห้ง จึงนำผ้าเช็ดตัวไปตากที่ราวระเบียง

เดินลงไปหยิบน้ำแร่ขนาดหนึ่งลิตรจากคลัง เปิดประตูออก

ชายคนนั้นพยายามจะก้าวเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่เหมือนมีบางอย่างกั้นไว้ที่หน้าประตู เขาเข้าไม่ได้

ครั้งนี้เขาเข้าใจแล้ว บ้านหลังนี้พิเศษจริงๆ เขาไม่มีวาสนากับมัน

เมื่อได้สติ เขาก็มองไปที่น้ำแร่ในมือฉีหว่าน แล้วตกตะลึง

ผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสองก้อน แลกน้ำแร่ขนาดนี้ได้จริงหรือ

ฉีหว่านมองผลึกคริสตัลในมือเขา เห็นก้อนสีส้มเหลืองที่เธอต้องการพอดี อีกก้อนสีม่วงอ่อนก็ดูสวยดี

“ฉันเอาสองก้อนนี้” เธอชี้ไปที่ก้อนสีส้มเหลืองกับสีม่วงอ่อน

ชายคนนั้นยื่นให้เธออย่างรวดเร็ว แล้วรับน้ำแร่ไป

แม้จะไม่ได้เข้าไปอยู่ในบ้าน แต่มีน้ำ เขาก็อยู่ได้นานขึ้นอีกมาก

แต่เขายังอยากถาม

“สวัสดีครับ คุณรู้ไหมว่าบ้านหลังนี้มาได้อย่างไร ผมอยู่แถวนี้ พอมาถึงก็อยากเข้าไป แต่เข้าไม่ได้”

ฉีหว่านจึงเข้าใจว่า บ้านหลังนี้มีเพียงเธอที่เข้ามาได้

เธอนึกถึงภารกิจที่สองทันที ต้อนรับแขกหนึ่งคนที่มาสอบถามเกี่ยวกับเมืองซิ่งฝู รางวัล แบบแปลนก่อสร้างบ้าน *1

เพียงแค่ต้อนรับก็พอ ส่วนวิธีต้อนรับไม่ได้ระบุไว้ชัดเจน

ฉีหว่านเดินออกมาด้านนอก ถือไม้ในมือเผื่อกรณีฉุกเฉิน หันหน้าเผชิญกับชายคนนั้นตรงๆ

“ที่นี่คือเมืองซิ่งฝู เป็นเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง”

ชายคนนั้นได้ยินแล้วก็สงสัย บ้านหลังเดียวจะเรียกว่าเมืองได้อย่างไร

“ต่อจากนี้ ฉันจะสร้างบ้านที่นี่ เมื่อมีบ้านแล้ว ก็สามารถปล่อยเช่าได้ และคุณคงสังเกตแล้วว่า บนกระเบื้องหน้าบ้าน พวกซอมบี้จะไม่ได้กลิ่นของคุณ”

ชายคนนั้นหันไปมองซอมบี้ที่เดินเพ่นพ่านอยู่ห่างออกไปร้อยเมตร มันเดินอย่างไร้จุดหมายจริงๆ

ปกติแล้ว ซอมบี้ตัวนั้นคงพุ่งเข้ามานานแล้ว แต่เขายืนอยู่ตรงนี้ตั้งนาน มันก็ไม่เข้ามา

“บ้านที่สร้างขึ้น จะมีเพียงผู้เช่าเท่านั้นที่เข้าได้ คนอื่นเข้าไม่ได้ เว้นแต่จะได้รับคำเชิญจากคุณก่อน”

ฉีหว่านพาเขาเดินดูรอบๆ บ้าน ชายคนนั้นยิ่งรู้สึกว่าถ้าได้อยู่ที่นี่จะปลอดภัยมาก

แต่เขาไม่ใช่คนชั่วร้าย บ้านนี้มีเจ้าของแล้ว เขาจะไม่แย่ง

“มีอะไรให้ผมช่วยไหม ผมช่วยได้เต็มที่ ขอแค่ได้เป็นผู้เช่าบ้านของคุณ”

เขามองไปรอบๆ อย่างพึงพอใจ หากได้เข้ามาอยู่เร็วหน่อย กลางคืนก็คงนอนหลับสบายขึ้น

“ได้ แต่ต้องดูสถานการณ์ก่อน เพราะฉันต้องรวบรวมวัสดุถึงจะสร้างบ้านหลังใหม่ได้” ฉีหว่านกล่าวเบาๆ

ชายคนนั้นพยักหน้ารัวๆ มนุษย์ก็เป็นแบบนี้ เมื่อมีเป้าหมายให้ต่อสู้ แรงผลักดันในการมีชีวิตก็จะมากขึ้น

หลังจากชายคนนั้นถือน้ำแร่เดินจากไป ฉีหว่านกลับมาที่หน้าจอภารกิจ เห็นภารกิจใหม่สองข้อที่รีเฟรชขึ้นมา ก็ยิ้มพยักหน้า

[ หนึ่ง ส่งมอบผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสีส้มเหลืองหนึ่งก้อน รางวัล ไม้ *6 ]

[ สอง ปล่อยเช่าห้องหนึ่งห้อง รางวัล ข้าวกล่อง *3 ]

[ สาม ขายข้าวกล่องหนึ่งกล่อง รางวัล สตรอว์เบอร์รี *10 ]

[ …… ]

นอกจากภารกิจแรกที่ทำได้ทันที อีกสองข้อยังทำไม่ได้เร็วขนาดนั้น

เธอเดินเข้าไปในคลังเก็บของ หยิบแบบแปลนก่อสร้างบ้านออกมา ด้านบนเขียนว่า ‘บ้านไม้’ ตรงกลางเป็นภาพรูปลักษณ์ของบ้าน

ด้านหน้าของบ้านไม้ ประตูอยู่ทางซ้าย ด้านขวามีหน้าต่างไม้หนึ่งบาน สามารถผลักเปิดจากด้านในได้

ด้านหลังบ้านก็มีหน้าต่างอีกหนึ่งบาน ไม่ได้อยู่ตรงกับหน้าต่างด้านหน้า แต่เยื้องกัน

ด้านล่างมีคำอธิบาย [ บ้านไม้ให้เช่า ต้องชำระวันละหนึ่งผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง ไม่มีน้ำ ไม่มีไฟ ภายในบ้านไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใดๆ เฟอร์นิเจอร์ที่เจ้าเมืองจัดให้ จะคิดค่าบริการเพิ่มเติมตามรายการ แต่ค่าเช่าไม่เปลี่ยนแปลง ]

ฉีหว่านอ่านแล้วรู้สึกว่ายุติธรรมดี เก็บแค่ค่าเช่า จะไม่ขึ้นราคาเพราะมีเฟอร์นิเจอร์เพิ่มเติม

อ่านมาถึงบรรทัดสุดท้าย การสังเคราะห์บ้านไม้ต้องใช้ ไม้ *30 ตะปูเหล็ก *10

แต่ในคลังของเธอยังมีวัสดุไม่พอ ภารกิจที่เพิ่งทำสำเร็จ ได้มาเพียงน้ำแร่สามขวด และแบบแปลนหนึ่งใบ

ต่อให้ทำภารกิจข้อแรกตอนนี้ เธอก็จะมีเพียงไม้ 9 ตะปูเหล็ก 3

ดูเหมือนการสร้างบ้านไม่ง่ายเลยจริงๆ

แต่ก็ไม่เป็นไร วันนี้เพิ่งรับช่วงเมืองซิ่งฝูแห่งนี้ วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล