สังเคราะห์บ้านไม้หลังแรก

ตอนที่ 3 สังเคราะห์บ้านไม้หลังแรก

หลังจากฉีหว่านส่งมอบภารกิจแรก ก็มีภารกิจใหม่ปรากฏขึ้น

[ ค้นหาเตียงหนึ่งหลัง รางวัล หมอน *1 ]

เมื่อนึกถึงเตียงว่างเปล่าบนชั้นสอง ฉีหว่านรู้สึกว่าภารกิจนี้ต้องทำให้สำเร็จภายในวันนี้

เมื่อมีเงื่อนไขแล้ว ต้องสร้างเงื่อนไขที่ดีกว่าให้ตัวเอง

เมื่อก่อนที่ฐานเซี่ยงหยาง เธอไม่มีทางเลือกมากนัก แต่ตอนนี้โอกาสอยู่ตรงหน้า เธอต้องคว้าไว้ให้มั่น

ฉีหว่านเดินไปที่ระเบียงชั้นสอง มองถนนด้านนอก ทางขวาไม่ไกลมีอาคารหลายหลัง ชั้นล่างมีประตูเปิดอยู่หลายบาน

ไม่รู้ว่าข้างในมีซอมบี้หรือเปล่า แต่ต้องเข้าไปดูก่อน

ทำภารกิจเสร็จ เธอก็จะมีหมอนแล้ว

ก่อนออกจากบ้าน เธอวางของที่ไม่ค่อยได้ใช้เอาไว้

ใช่แล้ว บ้านหลังนี้ ต่อไปคือบ้านของเธอ

เธอหยิบข้าวกล่องซี่โครงหมูทอดกรอบที่ยังไม่ได้กินติดตัวไปหนึ่งกล่อง หากเจอผู้รอดชีวิต ก็สามารถขายได้

[ โฮสต์ เมื่อตรวจพบวัตถุที่อยู่ไกล สามารถส่งมอบภารกิจ ณ จุดนั้นได้ทันที ]

เสียงจักรกลที่หายไปนานดังขึ้นอีกครั้ง เธอนึกว่าต้องแบกเตียงกลับมาจริงๆ เสียอีก

“ได้ ไม่มีปัญหา”

ฉีหว่านสะพายกระเป๋า มือขวากำไม้ เดินออกจากบ้าน เห็นซอมบี้กระจัดกระจายอยู่ด้านนอก เธอกัดฟันก้าวออกจากเขตกระเบื้องคุ้มภัย

อีกด้าน

จ้าวเล่อจ้านยืนมองอยู่ เขาถือน้ำแร่ยืนมองจากระเบียงบ้านโทรมของตัวเอง เห็นฉีหว่านออกมา ก็ยกน้ำขึ้นดื่มอึกใหญ่ เก็บลงกระเป๋า หยิบอาวุธ แล้วรีบออกตามมา

ในเมื่อฉีหว่านออกไป เขาก็ต้องไปด้วย ทั้งหมดก็เพื่อบ้านที่เขาหวังจะได้เช่าในอนาคต

เขาต้องช่วยออกแรง สร้างบ้านให้เสร็จเร็วขึ้น แม้ไม่รู้ว่าบ้านสร้างอย่างไร ขอเพียงฉีหว่านมีวิธีพอ

ฉีหว่านมองซอมบี้ไกลๆ อย่างระวัง ลมพัดเอากลิ่นตัวเธอไปทางพวกมัน

“ฮึ่ก… ฮึ่ก…”

ซอมบี้หลายตัวคำราม วิ่งพุ่งเข้ามา

บางตัวข้อต่อหัก แขนขาบิดเบี้ยว ไหล่เน่าเปื่อย เนื้อเน่าห้อยลงมา

ฉีหว่านขว้างวอเตอร์บอลออกไปหลายลูก ห่อหุ้มหัวซอมบี้ทั้งห้าตัว เพื่อความปลอดภัยยังห่อแขนพวกมันเอาไว้ด้วย

อาศัยการเคลื่อนไหว หลบเข้าหาตัวที่ใกล้ที่สุด ฟาดไม้ใส่กระดูกสันหลัง กรอบหนึ่งเสียง สันหลังหัก

พละกำลังของเธอไม่มาก ขณะสันหลังซอมบี้หัก มือที่กำไม้ของเธอก็เจ็บจี๊ด

แต่เธอผ่อนคลายไม่ได้ ซอมบี้บางตัวฉลาดพอจะสะบัดแขนฟาดวอเตอร์บอลบนหัวจนแตก

ต้องจบให้เร็ว ฉีหว่านจับตาทุกการเคลื่อนไหว พยายามฟาดให้โดนหลายครั้งจนหัวระเบิด

ทันใดนั้น ซอมบี้ตัวหนึ่งทำวอเตอร์บอลแตก อ้าปากเลือดกว้างคำราม โบกแขนพุ่งเข้ามา

โชคดีที่ฉีหว่านหลบทัน ไม่อย่างนั้นเสื้อผ้าใหม่ที่เพิ่งใส่ไม่กี่ชั่วโมงคงขาด

“บ้าเอ๊ย!”

เธอขว้างวอเตอร์บอลอีกลูก ตามด้วยไม้ ฟาดใส่มันจนสิ้นชีวิต ตัวอื่นๆ ที่เหลือก็ไม่ฉลาดเท่านี้ ถูกเธอกำจัดทีละตัว

เก็บผลึกคริสตัลบนพื้นขึ้นมา เห็นว่าก้อนของตัวที่เกือบข่วนเสื้อเธอ สีเข้มกว่าหน่อย

หากช้ากว่านี้ มันคงกลายเป็นซอมบี้ระดับสองแล้ว

“ไม่น่าแปลกใจที่มันฉลาดกว่าตัวอื่น” ฉีหว่านถอนหายใจ มองรอบๆ ไม่เห็นซอมบี้เพิ่ม กลับเห็นจ้าวเล่อจ้าน

“คุณเก่งมาก จัดการซอมบี้ห้าตัวคนเดียว”

จ้าวเล่อจ้านเสียดายที่มาช้าไปหน่อย ไม่อย่างนั้นคงได้แบ่งสักตัว ผลึกคริสตัลพวกนั้นสำคัญมากจริงๆ

“ก็พอไหว แถวนี้อาจมีซอมบี้ระดับสองแล้ว” ฉีหว่านชี้ไปที่ตัวที่เกือบเลื่อนระดับ “ตัวนี้อยู่จุดสูงสุดของระดับหนึ่งแล้ว”

จ้าวเล่อจ้านขมวดคิ้ว แบบนี้บริเวณแถวนี้ก็อันตรายยิ่งขึ้น เขาเป็นผู้ปลุกพลังระดับสอง การสู้กับซอมบี้ระดับสองยังลำบาก

“คุณจะไปหาเสบียงใช่ไหม”

ฉีหว่านพยักหน้า ออกมาหาเตียงก็ถือว่าหาเสบียง

เธอมองกระเป๋าหลังของเขา แล้วถามคำถามเดิม

“คุณมีผลึกคริสตัลไหม”

หน้าบ้านของเธอก่อนหน้านี้ เธอเห็นว่าเขามีผลึกคริสตัล แต่ไม่แน่ว่าเขาจะดูดซับก้อนที่ใช้ได้ไปหมดแล้ว

“มีครับ แต่ไม่มาก”

ตามที่คาด จ้าวเล่อจ้านดื่มด่ำกับความดีใจจนดูดซับผลึกคริสตัลที่ใช้ได้หมด ตอนนี้เหลือเพียงสองสามก้อนที่ระดับหนึ่ง

“ฉันมีข้าวกล่องซี่โครงหมูทอดกรอบ หนึ่งกล่องสี่ผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง ไม่จำกัดสี”

จ้าวเล่อจ้านดวงตาเปล่งประกาย ตื่นเต้น แต่พอหยิบผลึกคริสตัลดู มีแค่สามก้อน ขาดอีกหนึ่ง

“เดี๋ยวผมไปฆ่าซอมบี้ก่อน ขาดอีกก้อน พอมีแล้วจะมาซื้อ”

เขามองรอบๆ แล้ว ไม่มีผู้รอดชีวิตคนอื่น ขอเพียงหาอีกก้อน ก็จะได้ข้าวกล่องแล้ว

คิดไปคิดมา น้ำลายก็ไหล

“คุณจะไปอาคารหลังนั้นใช่ไหม” จ้าวเล่อจ้านชี้ไปยังอาคารห้าชั้น

แต่ละชั้นมีแปดห้อง บางห้องปิด บางห้องเปิด บางห้องไม่มีประตูแล้ว

ฉีหว่านพยักหน้า ข้างในน่าจะมีเตียงที่เธอต้องการ

“ที่นั่นผมดูแล้ว ชั้นหนึ่งไม่มีซอมบี้ ชั้นสองมีซอมบี้ติดอยู่ในห้อง ผมจะไปจัดการชั้นสอง คุณจะไปไหม”

ฉีหว่านส่ายหัว “จุดประสงค์ของฉันไม่ใช่ฆ่าซอมบี้”

จ้าวเล่อจ้านเข้าใจทันที กำอาวุธแน่น เพื่อข้าวกล่อง เขาพุ่งตัวเข้าไป!

ฉีหว่านมองรอบๆ ไม่เห็นซอมบี้เพิ่ม จึงตามหลังเขาไปทางอาคารหลังเดียวกัน

ดูแล้ว ชั้นหนึ่งไม่มีซอมบี้ ห้องแรกที่เธอเข้าไปไม่มีเตียง มีแต่แผ่นไม้แตกกระจาย

เมื่อเข้าใกล้ เธอเห็นสัญลักษณ์แยกชิ้นส่วนบนแผ่นไม้ จึงกดลงไป

[ ยินดีด้วย ได้รับ ไม้ *2 ]

เสียงจักรกลแจ้งเตือนดังขึ้น แผ่นไม้หายไป เธอรู้ว่าวัสดุคงเข้าไปในคลังเก็บของแล้ว

ทันใดนั้น เธอมีแรงฮึดสู้มากขึ้น

เดินไปที่โต๊ะ แยกชิ้นส่วนได้ ไม้ *5 ตะปูเหล็ก *2

โต๊ะหายไปทันที

ฉีหว่านกลั้นเสียงหัวเราะ แยกชิ้นส่วนของที่มีสัญลักษณ์ทั้งหมดในห้อง ได้ ไม้ *25 ตะปูเหล็ก *13 ผ้า *3 พลาสติก *10 แผ่นเหล็ก *2

ห้องที่เคยมีเฟอร์นิเจอร์ กลายเป็นห้องเปล่าแทบไม่เหลืออะไรเลยสักอย่างเดียว

ในห้องที่สอง เธอพบเตียงที่ยังพอใช้ได้หนึ่งหลัง แล้วส่งมอบภารกิจทันที

เพื่อป้องกันไม่ให้พลาดภารกิจที่อัปเดตเพิ่ม ฉีหว่านจึงไม่คิดจะเข้าไปห้องอื่นก่อน เธอตั้งใจกลับบ้านไปดูภารกิจใหม่ แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะกลับมาแยกชิ้นส่วนของในห้องอื่นๆ อีกหรือไม่

ฉีหว่านเดินออกจากห้อง หันกลับไป ก็เห็นจ้าวเล่อจ้านยืนอยู่ที่โถงชั้นสอง

เธอกระซิบเบาๆ “ฉันกลับก่อนนะ”

จ้าวเล่อจ้านพยักหน้า เขาต้องฉวยโอกาสที่กำลังมีแรงฮึด ฆ่าซอมบี้ในอาคารให้มากหน่อย จะได้มีผลึกคริสตัลซื้อของเพิ่ม

พื้นที่โล่งแบบนี้ แทบไม่มีซอมบี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้รอดชีวิต

ผู้รอดชีวิตส่วนมากมักไปยังที่ที่ซอมบี้เยอะ เพราะแบบนั้นถึงจะได้ผลึกคริสตัลมากกว่า

ไม่รู้ว่านอกจากจ้าวเล่อจ้าน จะมีใครมาอีกเมื่อไร

เธอกลับถึงบ้านอย่างราบรื่น สิ่งแรกที่ทำคือดูหน้าจอภารกิจ

เห็นภารกิจใหม่ [ แยกชิ้นส่วนเฟอร์นิเจอร์สามครั้ง รางวัล ชุดเครื่องนอนสี่ชิ้น *1 ]

ฉีหว่านเพิ่งอ่านจบ ภารกิจก็หายไป ในคลังเก็บของด้านซ้ายมีชุดเครื่องนอนสี่ชิ้นเพิ่มขึ้น

จากภารกิจกำจัดซอมบี้ก่อนหน้า และจากสถานการณ์ตอนนี้ เธอพอเข้าใจแล้ว

ภารกิจมีอยู่ตลอด แต่เธอมองไม่เห็นเท่านั้นเอง

เมื่อภารกิจปรากฏ และเธออ่านเนื้อหาแล้ว ก็จะถือว่าสำเร็จ รางวัลเข้าสู่คลังเก็บของอัตโนมัติ

“ดีจริงๆ แบบนี้ต่อให้ทำภารกิจข้างนอก ก็ไม่ต้องกลัวพลาด แค่ฉันทำ หน้าจอก็จะมีความคืบหน้าเอง”

ฉีหว่านลูบคาง ครุ่นคิด แล้วมองภารกิจใหม่อีกข้อ

[ ขายข้าวกล่องหนึ่งกล่อง รางวัล เครื่องทำน้ำดื่มไม่จำกัดปริมาณ *1 ]

เห็นแล้วดวงตาเธอเปล่งประกาย ภารกิจนี้ดึงดูดกว่าข้อที่ให้รางวัลสตรอว์เบอร์รีมาก

เครื่องทำน้ำดื่มหนึ่งเครื่อง เท่ากับแก้ปัญหาน้ำในระยะยาวได้เลยทีเดียว

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉีหว่านคิดว่าน่าจะเป็นจ้าวเล่อจ้าน จึงไปเปิดประตู

จ้าวเล่อจ้านยืนอยู่หน้าประตู เหนื่อยล้า เสื้อผ้าถูกข่วนขาด มีบาดแผลเล็กน้อย ไม่รู้โดนอะไรเฉือน

เขายิ้มกว้าง หยิบผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสี่ก้อนออกมา “ผมมาซื้อข้าวกล่อง”

ฉีหว่านยิ้มเล็กน้อย ยื่นข้าวกล่องซี่โครงหมูทอดกรอบให้ ในใจกล่าวว่า “ส่งมอบภารกิจที่สาม”

สตรอว์เบอร์รีอร่อย แต่ดับกระหายได้ชั่วคราว เครื่องทำน้ำดื่มต่างหากที่แก้ปัญหาระยะยาวได้อย่างแท้จริง

จ้าวเล่อจ้านรับข้าวกล่อง มองกระเบื้องเขตปลอดภัย แล้วถาม

“ผมพักตรงนี้สักหน่อยได้ไหม”

เขาเหนื่อยมาก ตอนเคลียร์ซอมบี้ในอาคาร เจอซอมบี้ระดับสองเข้าไป โชคดีที่หลบทัน ไม่อย่างนั้นคงไม่รอด

เสื้อถูกข่วนไปหน่อย ต้องหาเสื้อใหม่ในภายหลัง

“ได้ คุณพักตรงนั้นได้”

[ โฮสต์ บุคคลอื่นสามารถพักหน้าประตูบ้านได้ไม่เกินสองชั่วโมง เกินเวลาจะถูกขับออกโดยอัตโนมัติ ]

ฉีหว่านเข้าใจ จึงบอกเขา “แต่พักได้แค่สองชั่วโมงนะ”

จ้าวเล่อจ้านพยักหน้า แค่นี้ก็ดีแล้ว พักเสร็จเขาจะกลับบ้านโทรมๆ ของตัวเอง

ฉีหว่านปิดประตู กลับไปที่หน้าจอภารกิจ มองข้อมูลด้านซ้ายแล้วค่อนข้างพอใจ

คลังเก็บของ น้ำแร่5 ไม้41 ข้าวกล่อง0.5 ตะปูเหล็ก18 แบบแปลนก่อสร้างบ้าน1 ผ้า3 พลาสติก10 แผ่นเหล็ก2 ชุดเครื่องนอนสี่ชิ้น1 เครื่องทำน้ำดื่ม1

[ ชื่อ : ฉีหว่าน ]

[ ระดับภารกิจ : ( 11 / 100 ) ]

[ พลังพิเศษ : ธาตุน้ำ ( ระดับ 2 ) ]

[ อายุ : 25 ]

[ สติปัญญา : 6 ]

[ ความแข็งแกร่ง : 2 ]

[ ความคล่องตัว : 2 ]

[ คลังเก็บของ : น้ำแร่ *5 ไม้ *41 ข้าวกล่อง *0.5 ตะปูเหล็ก *18 แบบแปลนก่อสร้างบ้าน *1 ผ้า *3 พลาสติก *10 แผ่นเหล็ก *2 ชุดเครื่องนอนสี่ชิ้น *1 เครื่องทำน้ำดื่ม *1 ]

“จะสังเคราะห์บ้านอย่างไร ฉันเห็นว่าวัสดุพอแล้ว”

[ โฮสต์ เพียงแตะที่แบบแปลนก่อสร้างบ้านบนหน้าจอ แล้วกดสังเคราะห์ ]

ฉีหว่านทำตาม แตะที่แบบแปลนก่อสร้างบ้าน หน้าจอเปลี่ยนเป็นภาพบ้านไม้เหมือนในแบบแปลน ภายในว่างเปล่า

ด้านล่างแสดงวัสดุเป็นสีเขียว

[ ไม้ 41 / 30 ตะปูเหล็ก 18 / 10 โฮสต์ต้องการสังเคราะห์หรือไม่ ]

เธอกดใช่ หน้าจอเปลี่ยนเป็นแผนที่โดยมีบ้านของเธอเป็นจุดศูนย์กลาง

จุดสีแดงบนแผนที่น่าจะเป็นตำแหน่งซอมบี้ เพราะมีน้อย และเคลื่อนที่ช้า เดินเรื่อยเปื่อย

[ แนะนำให้วางบ้านไม้ใหม่ห่างจากบ้านคุณสองเมตร บ้านใหม่จะได้รับการคุ้มกันความปลอดภัยหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ บ้านใหม่แต่ละหลังต้องห่างกันไม่เกินสามเมตร มิฉะนั้นการคุ้มกันจะไม่ทำงาน ]

ฉีหว่านเข้าใจ จึงลากไอคอนบ้านไม้ไปวางด้านขวาของบ้านตัวเอง

บ้านไม้ชั้นเดียวถูกกำหนดตำแหน่งเรียบร้อย มีตัวนับเวลาห้านาที

ด้านนอก จ้าวเล่อจ้านได้ยินเสียงตอกตะปูดังขึ้น เขาลุกขึ้นพร้อมข้าวกล่องที่กินไปครึ่งหนึ่ง

เสียงตอกตะปูและไม้ดังกรุ๊งกริ๊ง หมอกสีขาวปกคลุม ไม่เห็นด้านใน

เสียงดังขนาดนี้กลับไม่ดึงดูดซอมบี้ น่าอัศจรรย์จริงๆ

ในบ้าน ฉีหว่านไม่สนใจเสียงด้านนอก เธอยิ้มพลางยกเครื่องทำน้ำดื่มออกจากคลัง วางไว้ที่มุมห้องนั่งเล่น

เครื่องเป็นสีฟ้าขาว ด้านบนมีถังน้ำคว่ำอยู่ มีปุ่มน้ำเย็นกับน้ำร้อน

ไฟแดงสองฝั่งติดอยู่ กำลังต้มน้ำ น้ำยังไม่ออก รอไฟเขียวจึงจะใช้ได้จริงๆ

น่าเสียดายที่ไม่มีแก้ว ไม่อย่างนั้นเธอคงชงน้ำร้อนดื่มแล้ว

“โครกคราก” ท้องร้องอีกครั้ง ทั้งที่เพิ่งกินไปไม่นาน

ฉีหว่านคิดครู่หนึ่ง แล้วกินข้าวกล่องครึ่งที่เหลือให้หมด

เธอไม่ได้ดูภารกิจใหม่ เดินขึ้นชั้นสอง เสื้อผ้าเก่ายังแช่อยู่ในอ่าง

ตอนนี้มีเวลา พอดีจะได้ซักให้สะอาด เมื่อซักเสร็จและนำไปตากที่ราวระเบียง จ้าวเล่อจ้านด้านล่างก็เรียกขึ้นมา

“สวัสดีครับ บ้านไม้ข้างๆ สร้างเสร็จแล้ว”

ฉีหว่านเพิ่งนึกได้ ห้านาทีผ่านไปแล้ว เธอโผล่ศีรษะออกไป เห็นบ้านไม้ชั้นเดียวอยู่ข้างบ้าน

หลังคาแบน รูปร่างคล้ายลูกบาศก์ค่อนไปทางสี่เหลี่ยมผืนผ้า

มองเผินๆ เหมือนสี่เหลี่ยมจัตุรัส แต่มองดีๆ ด้านกว้างยาวกว่านิดหน่อย

[ ยินดีด้วย ได้รับ ปูนซีเมนต์ *10 หิน *10 ไม้ *10 ผ้า *10 ]

ฉีหว่านงงเล็กน้อย

[ เป็นวัสดุที่ได้จากการรื้อถอนบ้านเก่าข้างๆ แล้วแยกชิ้นส่วน ]

เมื่อได้ยิน เธอจึงเข้าใจ

“ได้ ฉันลงไปเดี๋ยวนี้”

ฉีหว่านสะบัดน้ำออกจากมือ เดินลงไปยังบ้านไม้

“ฉันแซ่ฉี ต่อไปคุณเรียกฉันว่า เจ้าเมืองฉี ก็ได้”

“อ๋อ ผมชื่อจ้าวเล่อจ้าน ยังไม่ได้แนะนำตัวเลย ขอโทษด้วยครับ”