ความโลภ และการคิดคำนวณ

ตอนที่ 5 ความโลภ และการคิดคำนวณ

วันนี้วิ่งวุ่นมาทั้งวัน ตั้งแต่ถูกหัวหน้าที่อ้วนพุงพลุ้ยไล่ออก จนตอนนี้ได้ครอบครองเมืองแล้ว เธอเหนื่อยสายตัวแทบขาด

เมื่อมีเมืองแล้ว เธอก็สามารถนอนที่นี่ได้อย่างสบายใจ แน่นอน พรุ่งนี้ต้องนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ ถึงจะคุ้มกับสภาพแวดล้อมที่สะดวกสบายในตอนนี้

เซียวเจิ้นซง และพวกที่อยู่หน้าประตู อาศัยแสงไฟจากชั้นสอง มองเห็นเสบียงตรงหน้าของพวกเขา แล้วสบตากันพร้อมรอยยิ้ม

ฉีหว่านที่อยู่ด้านในเดินไปยังห้องนั่งเล่น เห็นว่าหน้าจอภารกิจมีการเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว

ตอนนี้เธอรู้สึกว่าหน้าจอภารกิจไม่ควรเรียกว่าหน้าจอภารกิจแล้ว ของที่มันแสดงมีมากเกินไป ควรเรียกว่าบอร์ดประกาศมากกว่า

ยังคงเป็นพื้นที่ด้านขวาที่เปลี่ยนไป ตอนนี้กลายเป็นสามส่วน ส่วนบนสุดคือภารกิจ ส่วนตรงกลางคือข้อมูลผู้เช่า ส่วนล่างสุดคือ ข้อมูลการใช้ผลึกคริสตัลซื้อเสบียง

[ ผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง *1 แลกเปลี่ยนข้าวกล่อง *5 ]

[ ผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง *1 แลกเปลี่ยนน้ำแร่ *5 ]

[ ผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง *1 แลกเปลี่ยนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป *10 ]

[ ผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง *1 แลกเปลี่ยนไม้ *5 ]

[ ผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง *1 แลกเปลี่ยนตะปูเหล็ก *1 ]

[ ผลึกคริสตัลระดับสอง *1 แลกเปลี่ยนแบบแปลนก่อสร้าง *1 ]

รวมๆ แล้วก็มีข้อมูลการใช้ผลึกคริสตัลซื้อเสบียงแค่หกรายการนี้ แต่เมื่อเห็นรายการสุดท้าย ฉีหว่านก็รู้สึกว่าดีมากจริงๆ

การส่งภารกิจทีละอย่างนั้นยุ่งยากจริงๆ โดยเฉพาะภารกิจที่ต้องส่งผลึกคริสตัลซ้ำๆ เพื่อแลกเสบียงต่างประเภท

เธอมองดูผลึกคริสตัลระดับสองในมือของตัวเอง มีทั้งหมดสี่ก้อน พอดีสามารถแลกแบบแปลนก่อสร้างได้สี่ใบ

แต่หากคิดจะสร้างบ้านจริงๆ ต้องใช้วัสดุไม่น้อย ก็ไม่รู้ว่าไม้ และตะปูเหล็กในมือเธอจะพอหรือเปล่า

ฉีหว่านมองข้อมูลส่วนตัวด้านซ้าย ไม้ *21 ตะปูเหล็ก *8 ไม่พอสร้างบ้านไม้หนึ่งหลังเลยด้วยซ้ำ

ดูเหมือนว่าจะต้องใช้ผลึกคริสตัลแลกเปลี่ยน จึงจะได้ไม้ และตะปูเหล็กเพิ่ม

วันนี้ได้ผลึกคริสตัลมาไม่มาก จากจ้าวเล่อจ้านแลกเปลี่ยนกับน้ำแร่สองขวด บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งห่อ และข้าวกล่องหนึ่งกล่อง รวมเป็นผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสิบสองก้อน

ผลึกคริสตัลระดับสองที่ได้จากค่าเข้าพักนำไปแลกแบบแปลนแล้ว ยังเหลือผลึกคริสตัลระดับหนึ่งอีกสี่ก้อนให้ใช้งาน

ส่วนที่เซียวเจิ้นซงทั้งสามให้มา ก็มีผลึกคริสตัลระดับหนึ่งแปดก้อนที่สามารถจัดสรรได้

ผลึกคริสตัลที่เธอมีเองก็ไม่มาก หลายส่วนถูกนำไปส่งมอบภารกิจแล้ว

สุดท้าย ฉีหว่านแลกไม้ *10 ตะปูเหล็ก *2 ใช้ผลึกคริสตัลระดับหนึ่งไปสี่ก้อน

เหลือผลึกคริสตัลระดับหนึ่งยี่สิบก้อน เก็บไว้ใช้ครั้งหน้า

เธอแตะที่แบบแปลนก่อสร้าง *4 ในคลังสินค้า เลือกสังเคราะห์บ้านไม้หนึ่งหลัง สร้างไว้ด้านซ้ายของบ้านเธอ พอดีกับบ้านของจ้าวเล่อจ้านที่อยู่ด้านขวา กลายเป็นซ้ายหนึ่งขวาหนึ่ง ขยายพื้นที่เมือง และใช้เวลาสังเคราะห์นานห้านาทีเช่นกัน

“ระบบ พวกเขาสามคนสามารถเข้าพักบ้านไม้หลังเดียวกันได้ไหม? พวกเขามาด้วยกันนี่”

ฉีหว่านถาม ถ้าเธอเป็นหนึ่งในเซียวเจิ้นซงทั้งสาม ไม่ว่าใครได้พักบ้านไม้นี้ คนอื่นก็คงรู้สึกอึดอัด และไม่พอใจ

[ เฉพาะครั้งนี้ บ้านไม้ที่สร้างในตอนนี้เป็นห้องเดี่ยว ภายหลังจะมีห้องคู่ ห้องสามเตียง ต้องจัดเข้าพักตามจำนวนคน ]

ได้ยินคำตอบของระบบ ฉีหว่านถอนหายใจยาว ไม่ใช่ว่าเธอใจดี แต่กลัวว่าเซียวเจิ้นซงทั้งสามจะเลือกไม่พัก เพราะมีบ้านไม้เพียงหลังเดียว แบบนั้นเธอจะเสียค่าเข้าพักตั้งแต่คืนนี้ถึงพรุ่งนี้เลยทีเดียว

“ถ้าอย่างนั้นควรเก็บค่าที่พักจากพวกเขายังไง?”

[ เพื่อความยุติธรรมต่อจ้าวเล่อจ้าน เก็บคนละหนึ่งผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง ]

ฉีหว่านเข้าใจแล้ว โอกาสเธอเปิดให้แล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาทั้งสามจะยินดีจ่ายผลึกคริสตัลระดับหนึ่งคนละหนึ่งก้อนหรือเปล่า

จ้าวเล่อจ้านที่อยู่บ้านไม้ด้านขวา ได้ยินเสียงดังติ๊งต๊อง จึงเดินออกมาจากบ้านไม้ของตัวเอง เห็นว่าเซียวเจิ้นซงทั้งสามยังอยู่ ก็ทักทายอย่างยินดี

“พี่ชาย ตรงข้างๆ นี้กำลังทำอะไรกันเหรอ?”

เฉินเม่าหรงอาศัยแสงสลัว เห็นจ้าวเล่อจ้านเดินเข้ามา ก็รีบถาม

“โชคดีที่พวกคุณยังไม่ไป พอดีจะได้เห็นการสร้างบ้านไม้ใหม่ พวกคุณดูสิว่าจะเข้าพักไหม บ้านไม้ของผมไม่แพง วันละหนึ่งผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง แต่เธอบอกแล้วว่าบ้านไม้หนึ่งหลังพักได้แค่หนึ่งคน ตอนที่เธอยังไม่ออกมา พวกคุณลองคิดดูดีๆ คืนนี้ใครจะพักบ้านไม้หลังนี้”

จ้าวเล่อจ้านโผล่ศีรษะออกไป มองดูการก่อสร้างบ้านไม้ที่ยังคงเป็นหมอกขาว แล้วก็หดศีรษะกลับ

ข้างนอกมืดสนิท เขาไม่กล้าออกนอกขอบเขตคุ้มครองของเมือง เผื่อถูกซอมบี้ที่ซุ่มอยู่รอบๆ ลอบเล่นงาน จะไม่คุ้มเสีย

เซียวเจิ้นซงทั้งสามสบตากัน ต่างก็ลังเลในใจ พวกเขาต่างก็อยากเข้าพัก…

ทั้งสามไม่พูดอะไร พวกเขาจัดทีมกันมาไม่นาน เพียงสองเดือนเท่านั้น

ถ้าคิดเห็นแก่ตัว พวกเขาทุกคนก็อยากเข้าพัก แต่เพราะเป็นเพื่อนร่วมทีมสองเดือน จะให้ใครเป็นคนแรกที่พูดออกมาก็ลำบากใจอยู่ดี

ไม่นาน ฉีหว่านก็เดินออกมาจากด้านใน บ้านไม้ด้านซ้ายก็สร้างเสร็จแล้ว

จ้าวเล่อจ้านเห็นกระเบื้องคุ้มครองของเมืองอย่างชัดเจน จึงเดินเข้าไป ลองเปิดประตูดู

แน่นอน เปิดไม่ได้ มีเพียงฉีหว่านเท่านั้นที่เปิดได้

“พวกคุณทั้งสามจะเช่าห้องไหม? วันนี้เป็นวันแรกของการสร้างเมือง จึงเปิดกรณีพิเศษ เดิมทีห้องเดี่ยวพักได้แค่หนึ่งคน ตอนนี้อนุญาตให้พวกคุณสามคนเข้าพักได้ แต่แต่ละคนต้องจ่ายวันละหนึ่งผลึกคริสตัล หลังจากบ้านไม้รุ่นต่อไปสร้างเสร็จ พวกคุณจะได้สิทธิ์เข้าพักก่อนคนอื่นๆ”

คำพูดของฉีหว่านประโยคเดียว ทำให้คำพูดที่เซียวเจิ้นซงทั้งสามครุ่นคิดอยากจะพูดกับเพื่อนร่วมทีมสลายไปทันที

พวกเขาไม่ต้องลังเลว่าจะพูดอย่างไรแล้ว ตอนนี้ได้พักพร้อมกันสามคน นั่นดีที่สุดแล้ว

“เจ้าเมืองฉี คุณวางใจได้ พวกเรามีผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสามก้อน ราคาแบบนี้ไม่แพงเลย ฐานอื่นพักหนึ่งวันต้องสองก้อน แถมสภาพแวดล้อมก็ไม่ดี ที่นี่ต่างออกไป มีบ้านไม้ให้พัก และยังรับประกันความปลอดภัยในเมืองร้อยเปอร์เซ็นต์”

ฉีหว่านที่เพิ่งออกมาจากฐานเซี่ยงหยางในตอนเช้า ย่อมรู้ราคาหลายปีมานี้ดี ไม่ถูกเลยอย่างที่พวกเขาว่าจริงๆ

“ถ้าพวกคุณไม่มีข้อโต้แย้งเรื่องราคาเข้าพัก งั้นเราก็ดำเนินการเข้าพักกันเถอะ”

ฉีหว่านพาเซียวเจิ้นซงทั้งสามมาที่หน้าบ้านไม้ด้านซ้าย เปิดประตูบ้านไม้

ด้านในมืดสนิท แต่ทั้งสามไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว กลับรู้สึกปลอดภัยเป็นอย่างมาก

เซียวเจิ้นซง และเพื่อนร่วมทีมหยิบผลึกคริสตัลทั้งหมดที่มีอยู่บนตัว เลือกผลึกคริสตัลระดับหนึ่งที่พวกเขาไม่ต้องการจำนวนหกก้อน ยื่นให้ฉีหว่าน

พวกเขาสงสัยเมืองนี้มาก แต่ยังมีธุระอื่นต้องจัดการต่อ ไม่สามารถอยู่ที่นี่นานเกินไป

“เจ้าเมืองฉี พวกเราพักสองวัน นี่คือค่าเช่าสองวัน รับไว้เถอะ”

ฉีหว่านรับผลึกคริสตัลอย่างไม่เกรงใจ กำชับว่าอย่าออกนอกกระเบื้อง มิฉะนั้นเมืองจะไม่สามารถคุ้มครองความปลอดภัยของพวกเขาได้ จากนั้นก็เดินกลับเข้าบ้านพักของตัวเอง

ท่ามกลางความมืดที่มองไม่เห็นนิ้วมือ บ้านของฉีหว่านโดดเด่นอย่างยิ่ง แสงสว่างจ้าทำให้ผู้รอดชีวิตที่อยู่ใกล้เคียงมองเห็น บ้านที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้พวกเขาเกิดความอยากรู้อยากเห็นอย่างชัดเจน

ในสายตาของบางคนปรากฏความโลภ และการคิดคำนวณ รอเพียงให้ฟ้าสว่างในวันพรุ่งนี้

ฉีหว่านไม่รู้เรื่องพวกนี้ เธอคิดว่าแถวนี้ไม่มีผู้รอดชีวิตเหลือรอดมากนัก

ท้ายที่สุด บริเวณนี้ซอมบี้น้อย เสบียงก็เหลือน้อย

อย่างเซียวเจิ้นซงพวกเขาที่หลงมาถึงที่นี่ ก็ถือเป็นวาสนาในความมืด มีวาสนากับเมืองนี้

เช้าวันที่สอง แสงอาทิตย์เจิดจ้าแสบตาส่องผ่านหน้าต่าง โปรยลงมาในห้องของฉีหว่าน ส่องกระทบครึ่งหนึ่งของเตียงเธอ

หน้าต่างในห้องใช้งานได้ดีมาก หากปิดบังทั้งหมด ภายในห้องก็จะมืดสนิท

เพื่อแยกเช้าเย็น เธอจึงปิดผ้าม่านเพียงครึ่งเดียว เพื่อให้แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามา

ฉีหว่านลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน นี่คือการนอนที่ดีที่สุดของเธอในรอบสองปีหลังวันสิ้นโลก

ไม่มีทั้งกลิ่นเหม็นปะปน ไม่มีเสียงอึกทึก

มีเพียงเตียงนุ่มสบาย และห้องที่สะอาดเป็นระเบียบ

เดินไปยังห้องน้ำ ไม่มีทั้งยาสีฟัน และแปรงสีฟัน เธอทำได้เพียงบ้วนปากอย่างง่ายๆ

มาที่ระเบียง ลูบเสื้อผ้าเก่าของตัวเอง มันแห้งสนิทแล้ว

วันนี้เธอวางแผนจะออกไปเดินดูรอบๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เสื้อผ้าใหม่ถูกข่วนขาดตอนต่อสู้กับซอมบี้ เธอยอมใส่เสื้อผ้าเก่าออกไปแทน

เหลือบสายตาไปยังลานด้านนอก พบว่าวันนี้ซอมบี้ดูเหมือนจะมากกว่าเมื่อวาน

เมื่อวานอย่างน้อยก็มีหลายชั่วโมงที่ถนนปลอดโล่ง ไม่มีซอมบี้แม้แต่ตัวเดียว

ไม่รู้ว่าซอมบี้พวกนี้เร่ร่อนมาจากไหน แต่มีซอมบี้ก็ดี แบบนี้ผู้เช่าของเธอจะได้มีผลึกคริสตัลพอจ่ายค่าเช่า

เพิ่งคิดเช่นนั้น ก็เห็นจ้าวเล่อจ้านกับกลุ่มเซียวเจิ้นซง เดินไปทางฝั่งที่มีซอมบี้

[ ยินดีด้วย ได้รับปูนซีเมนต์ *20 หิน *20 ไม้ *20 ผ้า *20 ตะปูเหล็ก *20 ]

ได้ยินประกาศจากระบบ ฉีหว่านก็รู้ทันทีว่าวัสดุเหล่านี้มาจากไหน

เมื่อวานเธอตั้งใจสร้างบ้านไม้หลังที่สองไว้ด้านซ้าย นอกจากเพื่อให้สมมาตรกับด้านขวาแล้ว ก็เพราะด้านซ้ายมีอาคารสูงห้าชั้นตั้งอยู่

ฉีหว่านเดินลงไปชั้นล่าง ก่อนอื่นดูว่าต้องทำภารกิจอะไรวันนี้

ภารกิจสามอย่างเมื่อวานเป็นการขายเสบียง สำเร็จอย่างรวดเร็ว

ในมือเธอยังถือสตรอว์เบอร์รี่สามลูก กับเนื้อแห้งหนึ่งเส้น เป็นรางวัลจากภารกิจเมื่อวาน และเป็นอาหารเช้าของวันนี้

นอนอิ่มแล้ว ความหิวก็ไม่รุนแรงเท่าไร กินอะไรเล็กน้อยก็พออิ่มท้องได้

“อืม สตรอว์เบอร์รี่นี่หวานดี ไม่รู้ภายหน้าจะยังมีอีกไหม”

[ กำจัดซอมบี้ระดับสอง รางวัล กระติกน้ำเก็บความร้อน ]

[ กำจัดซอมบี้ระดับสอง รางวัล หม้ออเนกประสงค์ 1.5L1 ]

[ ต้อนรับแขก 10 คน（ 0 / 10 ） รางวัล ดินสีดำที่สามารถเพาะปลูกได้จริง ]

เห็นภารกิจทั้งสาม ฉีหว่านรู้สึกว่าดวงตาตัวเองเปล่งประกาย

หลังมีเครื่องทำน้ำดื่ม เธออยากดื่มน้ำร้อนมาตลอด แต่น่าเสียดายที่ไม่มีภาชนะ

โดยเฉพาะบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ยังเหลืออีกห้าห่อ เธอยิ่งต้องการน้ำร้อน

น้ำร้อนจากเครื่องทำน้ำดื่มยังไม่ร้อนพอ ไม่สามารถทำให้เส้นอ่อนนุ่มได้

หลังจากกินรองท้องอย่างง่ายๆ เธอซื้อไม้สิบแผ่น ผลึกคริสตัลระดับหนึ่งที่เหลือยี่สิบก้อนเมื่อคืน ตอนนี้เหลือสิบแปดก้อนแล้ว

ซื้อไม้ถือว่าคุ้ม แต่ตะปูเหล็กไม่คุ้มเลย เธอยอมออกไปหาเองดีกว่า ไม่อยากใช้ผลึกคริสตัลซื้อ

หลังซื้อไม้เหล่านี้ เธอสามารถสร้างบ้านไม้เพิ่มอีกหนึ่งหลังได้

ฉีหว่านมองผ่านแผนที่ เห็นว่าหลังบ้านไม้ของจ้าวเล่อจ้าน มีอาคารสูงสามชั้นอยู่

แม้ดูไม่สูงมาก แต่พื้นที่ครอบคลุมกว้างขวาง

ฉีหว่านรู้สึกว่าวัสดุภายในน่าจะไม่น้อย

ครั้งนี้เธอไม่คิดจะสร้างบ้านไม้ตรงนั้นทันที เธอจะไปดูด้วยตัวเอง

จากการสร้างบ้านไม้สองหลังที่ผ่านมา เธอเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้ว เฉพาะตอนเลือกสังเคราะห์บ้านไม้เท่านั้น เธอจึงจะเห็นแผนที่มุมมองเต็ม

เมื่อวานตอนบ่ายที่เธอไปแยกชิ้นส่วนเฟอร์นิเจอร์เอง หนึ่งห้องได้วัสดุมากมาย

แต่การสร้างบ้านไม้โดยตรง ได้วัสดุน้อยมาก

ราวกับเพียงแบ่งวัสดุบางส่วนให้เธอ ส่วนที่มากกว่านั้นตกไปอยู่ฝั่งระบบ

ฉีหว่านหยิบขวดน้ำเปล่าที่ดื่มหมดเมื่อวาน เติมน้ำเย็นประมาณครึ่งขวดจากเครื่องทำน้ำดื่ม หลังเติมแล้วไฟน้ำเย็นก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

เธอเข้าใจเครื่องทำน้ำดื่มคร่าวๆ แล้ว ครั้งหนึ่งเติมได้ประมาณ 500 มิลลิลิตร หลังเติมต้องรอให้ไฟกลับเป็นสีเขียวจึงจะเติมได้อีกครั้ง

แต่ต้องใช้เวลานานเท่าไรจึงจะเปลี่ยนเป็นสีเขียว เธอยังไม่ได้สังเกต หรือจับเวลาจริงๆ จังๆ

ดื่มน้ำหนึ่งอึก ปิดฝาแน่น วางลงพื้น แล้วเดินออกมา

ฉีหว่านมีเพียงพลังพิเศษสายน้ำ ไม่มีพลังมิติ การสะพายน้ำหนึ่งขวดออกไปช่างลำบาก

เพิ่งออกมา ก็เห็นผู้เช่าสี่คนของเธอเดินกลับมาพร้อมรอยยิ้ม ทักทายเธอแล้วกลับเข้าบ้านไม้ของตัวเอง

เธอมองไปยังถนนไกลๆ ตรงนั้นมีเพียงศพซอมบี้นอนเกลื่อนกลาด ไม่มีตัวไหนยืนอยู่

เธออ้อมผ่านบ้านไม้ของจ้าวเล่อจ้าน ไปยังอาคารด้านหลัง

เห็นว่าตรงกลางเหลือเพียงทางเดินกว้างหนึ่งเมตร บ้านไม้ด้านหน้าได้ยึดครองพื้นที่ไปแล้ว

ถ้าไม่มีการคุ้มครองด้วยกระเบื้องหนึ่งเมตรนั้น บ้านไม้กับอาคารด้านหลังคงชิดติดกันแน่น

ฉีหว่านผลักประตูที่เปิดค้างไว้ด้วยความระมัดระวัง ตรวจดูว่าภายในมีซอมบี้หรือเปล่า มือกำไม้แน่น กลัวว่าซอมบี้จะโผล่ออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว

ความสามารถในการต่อสู้ของเธอไม่แข็งแกร่ง ต้องฝึกปฏิกิริยาตอบสนองให้ดี

ตรวจดูหน้า หลัง ซ้าย ขวาแล้ว ภายในห้องนี้เธอไม่เห็นซอมบี้ จึงเก็บเฟอร์นิเจอร์ และเครื่องใช้ไฟฟ้าภายในทันที

[ ยินดีด้วย ได้รับไม้ *17 ตะปูเหล็ก *6 ผ้า *9 พลาสติก *7 ]

ฉีหว่านเห็นรองเท้าแตะคู่ใหม่ที่ยังไม่เคยใส่ แต่ผ่านมาสองปีแล้ว เธอก็ยังเลือกแยกชิ้นส่วน

อยู่บ้าน เดินเท้าเปล่าก็แล้วกัน

จากนั้น เธอแยกชิ้นส่วนของในห้องอื่นต่อ และกำจัดซอมบี้สองตัวที่ติดอยู่ในบ้าน ใกล้หมดแรงเต็มที

[ ยินดีด้วย ได้รับไม้ *68 ตะปูเหล็ก *59 ผ้า *39 พลาสติก *30 …… ]

ฉีหว่านรู้ว่าการวิเคราะห์ของเธอไม่ผิด การมาแยกวัสดุด้วยตัวเอง ได้วัสดุมากกว่าซื้อเสียอีก

ถ้าสร้างบ้านไม้ตรงตำแหน่งอาคารนี้โดยตรง วัสดุที่ได้จะน้อยลงมาก

หลังจัดการทุกห้องเสร็จ แม้แต่ประตูไม้เธอก็ไม่เว้น

มองไปทั้งอาคาร ว่างเปล่า ราวกับสิ่งปลูกสร้างที่สร้างค้างไว้ ยังไม่เสร็จสมบูรณ์

เธอกลับมาหน้าบ้านตัวเอง ก็เห็นชายหลายคนพยายามบิดลูกบิดประตูบ้านเธอ

ฉีหว่านขมวดคิ้ว เดินเข้าไปพูดว่า

“พวกคุณคิดจะทำอะไรกับบ้านหลังนี้?”

ชายที่ยืนหน้าสุดหัวเราะหึ แล้วหัวเราะเสียงดังอย่างโจ่งแจ้ง

“จะทำอะไรได้ ก็แค่จะเข้าไปข้างในเท่านั้น”

ฉีหว่านก้มหน้าหัวเราะเยาะเบาๆ นิ้วมือขวาขยับคลายกล้ามเนื้อ

“พวกคุณมองไม่ออกหรือว่าบ้านนี้มีคนอยู่?”

“แล้วไง ในวันสิ้นโลก คนมีพลังย่อมอยู่เหนือกว่า ต่อให้มีคนอยู่ในบ้าน พวกพี่น้องของพวกเราก็จะทำให้เขา ‘ยอม’ ออกมาเอง”