ตอนที่ 2 เก็บเกี่ยว

ตอนที่ 2 เก็บเกี่ยว

อันหรานเดินเข้าไปในตึกดิน เธอยื่นนาฬิกาข้อมือให้พนักงานที่เคาน์เตอร์ตรวจสอบ

หลังจากถูกหักไป 500 แต้ม เธอก็ได้รับกุญแจห้องเดี่ยวขนาดเล็กที่สุดมา

เมื่อเข้ามาในห้อง เธอก็ล็อกประตูทันที

เธอเทของในเป้ออกมาทั้งหมด แล้วเริ่มจัดเรียงทีละชิ้น คัดเลือกเฉพาะสิ่งที่จำเป็นสำหรับการเดินป่า

มีดสั้นหนึ่งเล่ม พลั่วเหล็กกล้าหนึ่งอัน ชุดป้องกันหนึ่งชุด รองเท้าบูทป้องกันหนึ่งคู่ หน้ากากและหมวกนิรภัย ไฟแช็ก ผงไล่แมลงหนึ่งขวด หม้อเหล็กกล้าใบเล็ก และแท่งสารอาหารอีกสองสามแท่ง

ของพวกนี้คือสิ่งจำเป็นที่ต้องสวมใส่และพกพาเมื่อเข้าป่าลึก

ส่วนของอื่นๆ อย่างถุงนอน ผ้าห่ม เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน และรองเท้าสำรอง เธอเก็บไว้ในห้องพัก

ถ้าผลประกอบการดี เธออาจจะพักต่ออีกสักสองสามวัน เพื่ออัปเกรดทักษะเก็บเกี่ยวให้เป็นระดับ 2

อันหรานสวมรองเท้าบูท พันผ้าพันแข้งและสนับข้อมือให้แน่นหนา สวมหน้ากากป้องกัน แล้วรัดมีดสั้นไว้ที่ข้อมือ

ในป่าเต็มไปด้วยแมลงกลายพันธุ์ ปลิงดูดเลือดและปรสิตถือเป็นฝันร้ายของเหล่านักเก็บขยะ

ดังนั้นการป้องกันทั้งตัวจึงสำคัญมาก

เธอยัดชุดป้องกันและของใช้อื่นๆ ใส่เป้ใบใหญ่ แล้วฉีดพ่นผงไล่แมลงจนทั่วตัว

เมื่อสะพายเป้ขึ้นหลัง อันหรานก็เดินออกจากค่าย มุ่งหน้าสู่แดนร้าง

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายแล้ว เธอไม่คิดจะเข้าไปลึก แค่เดินสำรวจรอบนอกและยังไม่คิดจะเข้ากลุ่มกับใคร

อันหรานเดินไปพลางเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดู

ใช่แล้ว พลังพิเศษของเธอค่อนข้างพิเศษ มันมาพร้อมกับหน้าต่างสถานะที่คนอื่นมองไม่เห็น

[ชื่อ: อันหราน]

[อายุ: 18 ปี]

[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]

[กายภาพ: 10] (แข็งแรงกว่าคนปกตินิดหน่อย)

[ความว่องไว: 5] (ความเร็วของคุณพอๆ กับหอยทากในหมู่ผู้มีพรสวรรค์)

[พละกำลัง: 7] (แรงของคุณไม่สมศักดิ์ศรีผู้มีพรสวรรค์เอาเสียเลย)

[พลังกายใจ: 10] (ฝืนใช้ทักษะได้สิบครั้ง หากใช้จนหมดแล้วไม่รีบพักผ่อน อาจหมดสติได้)

[ทักษะ: เก็บเกี่ยวขั้นต้น LV1, ค่าประสบการณ์: 3450/5000]

เห็นว่าเพิ่งเลเวลหนึ่ง แต่กว่าจะไต่เต้าจากเลเวลศูนย์ขึ้นมาได้ เธอใช้เวลาถึง 3 ปีกว่า

การอัปเกรดครั้งแรกก็ต้องใช้ค่าประสบการณ์ถึง 5000 อันหรานจึงเดาว่า ตราบใดที่ทักษะยังไม่ถึงระดับกลาง ค่าประสบการณ์ที่ใช้ในการอัปเกรดก็น่าจะอยู่ที่ 5000 ตลอด

เดินมาได้สักพัก จนผู้คนรอบข้างเริ่มบางตา เบื้องหน้าก็ปรากฏป่าพืชกลายพันธุ์อันหนาทึบ

ยิ่งพืชพรรณหนาแน่น ก็ยิ่งหมายถึงอันตรายที่มากขึ้น แต่ผลตอบแทนก็ย่อมสูงตามไปด้วย

อันหรานกวาดตามองรอบๆ เลือกจุดที่ปลอดคนแล้วเดินเข้าไปในดงไม้

ที่เรียกว่าดงไม้ จริงๆ แล้วคือดงหญ้าและต้นไม้ขนาดยักษ์ที่สูงถึง 7-8 เมตร

ในยุคแดนร้างนี้ สิ่งมีชีวิตต่างๆ ล้วนวิวัฒนาการจนมีขนาดใหญ่โตและดุร้าย แม้แต่หญ้าต้นเล็กๆ หรือเถาวัลย์ก็ยังมีทักษะการล่าเหยื่อ

พวกแมลงกลายพันธุ์ยิ่งบ้าคลั่ง นอกจากขนาดตัวจะใหญ่ขึ้นแล้ว ความอยากอาหารก็เพิ่มขึ้นด้วย บางชนิดถึงขั้นโจมตีมนุษย์ก่อน

แต่อันหรานเคยอ่านเจอในหนังสือประวัติศาสตร์ว่า สิ่งมีชีวิตก่อนยุคภัยพิบัตินั้นอ่อนแอและไร้พิษสง ขนาดเด็กสามขวบยังบี้มดตายได้เป็นฝูง

แต่ดูมดตอนนี้สิ ตัวใหญ่กว่ายุคก่อนเป็นร้อยเท่า แรงกัดและพิษของมันสามารถฆ่ากระต่ายกลายพันธุ์ตัวยาวเมตรครึ่งได้สบายๆ

อันหรานระวังไม่ให้โดนใยแมงมุมยักษ์ แล้วเธอก็พบพุ่มไม้กลายพันธุ์ขนาดใหญ่

ไม่ต้องใช้นาฬิกาสแกน เธอก็ดูออกว่านี่คือต้นจีไช่กลายพันธุ์ แต่ละต้นสูงถึง 2 เมตร ออกดอกสีขาวเป็นพุ่ม บางต้นก็ติดเมล็ดแล้ว ลำต้นช่วงโคนใหญ่กว่าชามข้าวเสียอีก

แต่ตามลำต้นและใบของจีไช่กอนี้มีหมอกสีดำปกคลุม ดูน่าขนลุกพิลึก คาดว่าค่ามลพิษคงไม่ต่ำกว่า 300

เมื่อร้อยปีก่อน รัฐบาลสหพันธ์ได้กำหนดค่าดัชนีมลพิษมารบนดาวดวงนี้เป็นตัวเลข และให้คำแนะนำที่เหมาะสมไว้

เช่น ค่า 1 ถึง 10 ถือว่าไร้มลพิษ

11 ถึง 30 มลพิษต่ำ

31 ถึง 70 มลพิษปานกลาง บริโภคได้ในปริมาณที่เหมาะสม

71 ถึง 100 มลพิษสูง กินแล้วไม่ตายทันที แต่ร้อยทั้งร้อยจะป่วยเป็นโรคต่างๆ

อย่างไรก็ตาม วัสดุที่มีค่ามลพิษสูงแต่ไม่เกิน 100 ยังสามารถนำมาใช้งานได้ อย่างสิ่งก่อสร้างในฐานทัพชิงเชวี่ย ไม้ทำบ้านและเฟอร์นิเจอร์ ส่วนใหญ่ก็ใช้วัสดุพวกนี้

แต่ถ้าค่าเกิน 300 ต้องรีบถอยห่างทันที เพราะแค่เข้าใกล้ก็เสี่ยงต่อการถูกปนเปื้อนแล้ว

อันหรานไม่อยากเข้าไปใกล้ เพราะชุดป้องกันอาจกันไอปีศาจที่เข้มข้นขนาดนั้นไม่ได้ แต่แถวนี้ไม่มีเป้าหมายอื่นที่น่าสนใจกว่าแล้ว เธอจึงตัดสินใจพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว แล้วรีบใช้ทักษะเก็บเกี่ยวทันที

แสงสีขาววาบขึ้นที่ปลายนิ้ว

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +2 คุณได้รับจีไช่ป่ารสชาติดีหนึ่งกำ ค่ามลพิษมาร 55]

อันหรานยิ้มกว้าง รีบยัดจีไช่ใส่เป้ แล้วใช้ทักษะอีกครั้ง

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +2 คุณได้รับจีไช่ป่ารสชาติดีหนึ่งกำ ค่ามลพิษมาร 54]

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม... ได้รับจีไช่ป่ารสชาติดีหนึ่งกำ...]

ฮ่าๆ! นึกไม่ถึงเลยว่าการเก็บเกี่ยวพืชกลายพันธุ์ที่มีค่ามลพิษสูงลิบ จะได้ค่าประสบการณ์เบิ้ลสองเท่าแบบนี้

พอเห็นว่าพลังกายใจเหลือแค่แต้มเดียว อันหรานก็หยุดมือทันที

เธอหาที่ว่างๆ ที่ต้นไม้ไม่หนาแน่นนั่งพัก ถอดหน้ากากออก หยิบแท่งสารอาหารขึ้นมากัดกิน พลางฉีดพ่นผงไล่แมลงซ้ำอีกรอบ

ไม่ไกลนักมีคนกลุ่มหนึ่งมองมาที่เธอบ่อยครั้ง ท่าทางเหมือนอยากจะลองของ

อันหรานทำเป็นไม่เห็น ชักมีดสั้นวาววับที่ข้อมือออกมาเช็ด

นี่คือของดีราคา 1000 แต้มที่เธอลงทุนซื้อมา คมกริบชนิดตัดเหล็กเหมือนตัดหยวกกล้วย

อย่าว่าแต่แทงคนเลย ต่อให้เป็นสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 1 เธอก็แทงทะลุหนังหนาๆ ของพวกมันได้สบาย

เป็นไปตามคาด คนกลุ่มนั้นค่อยๆ เดินห่างออกไป

หลังจากกินแท่งสารอาหารหมดไปหนึ่งแท่งและพักอยู่ครู่ใหญ่ พลังกายใจก็ฟื้นกลับมา 2 แต้ม รวมกับของเดิมที่เหลืออยู่เป็น 3 แต้ม

อันหรานคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจไปเสี่ยงดวงที่อื่นดูบ้าง

เผื่อจะเจอสมุนไพรกลายพันธุ์ ซึ่งคุ้มค่ากว่าจีไช่ตั้งเยอะ

เธอเดินลัดเลาะในป่ามาได้ 10 กว่านาที ในที่สุดเธอก็เจอต้นต้าจี้ยักษ์

อันหรานแหงนหน้ามอง ต้าจี้ต้นนี้สูงประมาณ 5 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลางตรงโคนต้นเกือบ 1 เมตร คนเดียวโอบไม่รอบ จะเรียกว่าพืชล้มลุกคงไม่ได้แล้ว

ต้าจี้ที่ใหญ่ขนาดนี้ เธอเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

เธอลองใช้นาฬิกาข้อมือวัดดูคร่าวๆ ค่ามลพิษพุ่งไปถึง 500 กว่า

อันหรานตะลึง

มิน่าล่ะ ถึงไม่มีใครขุดสมุนไพรห้ามเลือดล้ำค่าต้นนี้ไป ที่แท้ค่ามลพิษก็สูงปรี๊ดขนาดนี้นี่เอง

แค่นาฬิกาเข้าใกล้นิดเดียวยังขึ้นสูงขนาดนี้ ถ้าวัดจากน้ำยางโดยตรง ไม่ปาเข้าไปพันกว่าเลยเหรอ?

อันหรานรีบถอยออกมา ตรวจเช็กสภาพร่างกายและชุดป้องกันอีกรอบ กันพลาด

การถูกไอปีศาจเข้มข้นขนาดนี้กัดกร่อนไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เผลอเมื่อไหร่มีสิทธิ์ม่องเท่งได้เลย

ต่อให้ไม่ตายคาที่ แต่ค่ารักษาพยาบาลแพงหูฉี่แบบนั้น เธอในตอนนี้จ่ายไม่ไหวแน่ ยิ่งเรียนจบแล้วด้วย ไม่มีโรงเรียนมาคอยซัพพอร์ตให้อีกต่อไป

เมื่อตั้งสติได้ อันหรานก็ขยับเข้าไปใกล้ต้นต้าจี้อีกครั้ง

เธอยื่นมือออกไปใช้ทักษะ

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวล้มเหลว]

อันหรานงงเป็นไก่ตาแตก

เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงล้มเหลว?

หรือว่าต้าจี้ต้นนี้เลเวลสูงมาก?

อันหรานรู้ดีว่า ถ้าเป้าหมายมีเลเวลสูงกว่าทักษะเกินสามเท่า ก็มีโอกาสที่จะล้มเหลว

นั่นหมายความว่า ต้าจี้ต้นนี้ต้องมีเลเวลไม่ต่ำกว่าระดับ 4

พอคิดได้ดังนั้น ดวงตาของอันหรานก็ลุกวาว

สมุนไพรกลายพันธุ์ระดับ 4 ถือเป็นสมุนไพรชั้นสูงเลยนะ ขายกันเป็นกรัมเชียวนะ!

รวยเละแน่เรา เสียดายที่ตอนนี้เก็บเกี่ยวไม่ได้

แต่จะให้เดินจากไปเฉยๆ ก็เสียดายแย่ เสียพลังกายใจไปหนึ่งแต้มฟรีๆ แล้ว จะยอมแพ้ง่ายๆ ได้ไง

อันหรานลูบคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจชักมีดสั้นออกมาฟันกิ่งก้านของต้าจี้ลงมาท่อนหนึ่ง

เธอลากกิ่งยักษ์ยาวกว่า 1 เมตรไปที่ลับตาคน แล้วยื่นมือใช้ทักษะ

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +10! คุณได้รับต้าจี้กลายพันธุ์ระดับ 4 หนึ่งต้น ค่ามลพิษมาร 68 สามารถนำไปปรุงยาระงับเลือดขั้นสูงได้]

อันหรานมองกิ่งต้าจี้สีเขียวสดใสในมือ แล้วหัวเราะออกมาเสียงดังเหมือนห่าน

ส่วนซากกิ่งเดิมที่ถูกเก็บเกี่ยวไปแล้ว กลายสภาพเป็นสีเทาดำ เหมือนใบไม้เน่าเปื่อยที่ผุพังไปตามกาลเวลา

. . .