ตอนที่ 6 เผชิญวิกฤต

ตอนที่ 6 เผชิญวิกฤต

อันหรานสะดุ้งสุดตัว เธอรีบหันหลังวิ่งหนีทันที

โชคดีที่เจ้างูยักษ์นั่นไม่ได้ไล่ตามมา มันเพียงแต่ดิ้นทุรนทุรายอยู่กับที่ บดขยี้พืชกลายพันธุ์รอบข้างจนแหลกลาญกระจุยกระจาย

อันหรานรีบเข้าไปแอบหลังกอพืชกลายพันธุ์ขนาดใหญ่ต้นหนึ่ง แล้วลอบสังเกตการณ์เงียบๆ

พอได้เห็นชัดๆ ความรู้สึกหวาดกลัวก็ทุเลาลงบ้าง ที่แท้บนตัวงูหลามดำมีแผลเหวอะหวะขนาดใหญ่ และที่น่าสยดสยองคือในบาดแผลนั้นเต็มไปด้วยแมลงนับไม่ถ้วน

แมลงเหล่านั้นเหมือนปีศาจที่เกาะกินกระดูก พวกมันมุดเข้ามุดออกในบาดแผลไม่หยุดหย่อน

อันหรานขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอรีบหยิบขวดผงไล่แมลงออกมาฉีดพ่นลงบนชุดป้องกันของตัวเองรัวๆ ก่อนจะรีบเดินอ้อมไปทางต้นต้าจี้

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในที่สุดเธอก็กลับมาถึงต้นต้าจี้ระดับสี่ต้นเดิมอีกครั้ง เพียงแต่ตอนนี้บนต้นต้าจี้ก็เต็มไปด้วยแมลงสีดำเกาะกินอยู่ ดูน่าขนลุกพิลึก

อันหรานลังเลอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจฟันกิ่งออกมาเก็บเกี่ยว เพราะสมุนไพรกลายพันธุ์ระดับสูงแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ

เธอตรวจเช็กชุดป้องกันและหมวกนิรภัยอีกรอบ รัดผ้าพันแข้งและสนับข้อมือให้แน่นขึ้น แล้วจึงถือมีดสั้นเข้าไปใกล้

พอฟันฉับลงไป แมลงสีดำก็ร่วงกราวลงมา บางตัวพุ่งเข้าใส่ร่างของอันหรานทันที

เธอฟันอีกไม่กี่ที กิ่งยักษ์ก็ร่วงลงพื้น อันหรานลากมันออกไปให้ห่างจากต้นแม่ก่อนจะฉีดผงไล่แมลงเพื่อขับไล่ฝูงแมลงบิน แล้วจึงใช้ทักษะเก็บเกี่ยว

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +10 คุณได้รับกิ่งต้าจี้ระดับ 4 หนึ่งกิ่ง ค่ามลพิษมาร 63...]

อันหรานยิ้มกว้าง รีบพับกิ่งต้าจี้ยัดใส่เป้ แล้วกลับไปฟันกิ่งอื่นต่อ

หลังจากเก็บเกี่ยวได้เก้ากิ่ง (ซึ่งล้วนมีค่ามลพิษระดับปานกลาง) พลังกายใจของเธอก็เหลือเพียงแต้มเดียว

อันหรานหยิบยาฟื้นฟูพลังจิตระดับต้นออกมาดื่มรวดเดียวหมดขวด

ทันใดนั้น สมองก็พลันปลอดโปร่ง เมื่อดูค่าพลังกายใจก็พบว่ามันกลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง

อันหรานดีใจมาก เธอรีบเก็บเกี่ยวต่ออีกเก้าครั้ง จนได้กิ่งต้าจี้ระดับสี่ค่ามลพิษปานกลางมาอีกเก้ากิ่ง

เมื่อเห็นพลังกายใจเหลือเพียงหนึ่งแต้มอีกครั้ง ขณะที่ส่วนยอดของต้นต้าจี้ยังเหลือกิ่งก้านอีกสิบกว่ากิ่ง

อันหรานแหงนมองอยู่ครู่หนึ่ง ในใจพลันเกิดความคิดบางอย่าง

เธอกลั้นใจดื่มยาฟื้นฟูพลังจิตระดับกลางขวดสุดท้ายลงไป ค่าพลังกายใจพุ่งกลับมาเต็มทันที แถมยังล้นเกินมาอีกสองแต้มด้วย

อันหรานไม่รอช้า รีบใช้ทักษะเก็บเกี่ยวลงไปที่ลำต้นทันที

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +20 คุณได้รับกิ่งต้าจี้กลายพันธุ์ 10 กิ่ง ค่ามลพิษมาร 52...]

เมื่อมองกิ่งต้าจี้ยาวประมาณ 70-80 เซนติเมตรในมือ อันหรานก็แย้มยิ้ม

เป็นอย่างที่เธอคาดไว้จริงๆ กิ่งก้านขนาดเล็กที่อยู่ส่วนยอดถูกเก็บเกี่ยวมาได้พร้อมกันในครั้งเดียว

แต่ว่า ลำต้นหลักของต้าจี้ต้นนี้ยังไม่เหี่ยวเฉาลง แสดงว่ายังเก็บเกี่ยวได้อีกรอบใช่ไหม?

อันหรานยื่นมือไปสัมผัสลำต้น แล้วใช้ทักษะเก็บเกี่ยวอีกครั้ง

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +50 คุณได้รับแกนผลึกระดับ 4 หนึ่งเม็ด หลังจากดูดซับจะเพิ่มค่าพลังกายใจถาวร 2 แต้ม]

ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย?

อันหรานจ้องมองผลึกแก้วระยิบระยับขนาดเท่าไข่นกพิราบในฝ่ามือ หัวใจเต้นรัวด้วยความยินดี

"ดูดซับ!" เธอพึมพำในใจ ผลึกแก้วค่อยๆ เล็กลงและกลายเป็นผงสีเทาดำในพริบตา

ในเวลาเดียวกัน ค่าพลังกายใจของอันหรานก็เปลี่ยนจาก 10 เป็น 12/12

แม้แต่พลังกายใจสองแต้มที่เพิ่งใช้ไปก็ถูกเติมจนเต็ม คาดว่ายาฟื้นฟูพลังจิตระดับกลางที่ดื่มเข้าไปก่อนหน้านี้ยังคงช่วยฟื้นฟูพลังอย่างต่อเนื่อง

จะรออะไรอยู่ล่ะ?

อันหรานสะพายเป้ขึ้นหลังแล้วรีบเดินทางกลับ ระหว่างทางถ้าเจอพืชที่มีมูลค่าสักหน่อยเธอก็จะเก็บเกี่ยวติดมือมาด้วย

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +1 คุณได้รับลูกโทงเทงกลายพันธุ์ที่ถูกแมลงกัดกิน 1 ลูก ค่ามลพิษมาร 31]

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ คุณได้รับดอกเดซี่กลายพันธุ์ที่ชำรุด 1 ดอก ได้รับค่าประสบการณ์ +2 ค่ามลพิษมาร 32...]

ผ่านไป 10 กว่านาที พลังกายใจเริ่มลดลงตามปกติ อันหรานจึงหยุดการเก็บเกี่ยวที่ไร้จุดหมายแล้วเร่งฝีเท้าเดินทาง

ขณะนี้หมอกดำเริ่มจางลง แต่แมลงที่เกาะอยู่ตามพืชกลายพันธุ์ยังคงอยู่

พวกมันกัดกินพืชพรรณอย่างบ้าคลั่ง ขนาดตัวของพวกมันค่อยๆ เปลี่ยนไป ใหญ่กว่าตอนที่เพิ่งปรากฏตัวหลายเท่าตัวนัก

อันหรานขมวดคิ้ว ความหวาดกลัวที่ไร้สาเหตุผุดขึ้นในใจ

ฝูงแมลงที่มืดฟ้ามัวดินขนาดนี้ หากหลุดรอดเข้าไปในฐานทัพ ไม่รู้ว่าจะเกิดภัยพิบัติร้ายแรงเพียงใด?

เธอเดินไปพลางสังเกตไปพลาง ฝีเท้าเร่งเร็วขึ้นอีก

ไม่ทันไรก็เดินมาถึงแถวที่เจองูหลามดำก่อนหน้านี้ เธอเห็นงูหลามดำนอนนิ่งไม่ไหวติง ดูเหมือนจะตายไปแล้ว

มีหนอนตัวยาวขนาดเท่าตะเกียบนับไม่ถ้วนเลื้อยเข้าเลื้อยออกตามบาดแผลและช่องปากของมัน เห็นได้ชัดว่าร่างกายอันมหึมานี้ถูกกัดกินจนกลวงโบ๋ไปหมดแล้ว

อันหรานรู้สึกหนังหัวชาไปหมด ยิ่งเห็นหนอนตัวยาวเหล่านั้นพุ่งตรงมาทางเธอด้วยความเร็วสูง เธอก็ตกใจจนเผ่นแน่บ

วิ่งไปพลางก็ฉีดผงไล่แมลงใส่ตัวและหัวไปพลาง

กว่าจะหลุดพ้นจากโซนนั้นมาได้ อันหรานก็ต้องตะลึงกับภาพตรงหน้าอีกครั้ง

รอบตัวเต็มไปด้วยสัตว์กลายพันธุ์ที่กำลังดิ้นรน บางตัวตายไปแล้ว บางตัวยังคงวิ่งพล่านอย่างเสียขวัญ

มีทั้งกระรอกกลายพันธุ์ กระต่ายกลายพันธุ์ เม่นกลายพันธุ์ งูและนกกลายพันธุ์ ซึ่งปกติไม่ค่อยพบเห็นแถวค่ายพักแรม

พวกมันบ้างก็ถูกแมลงรุมกัด บ้างก็ถูกพืชกลายพันธุ์พันธนาการไว้ ต่างกำลังดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด

แม้แต่มนุษย์แมงมุมกลายพันธุ์ตัวเท่าโม่หินยังถูกแมลงรุมไล่ จนมันต้องรีบพ่นใยฝังตัวเองหนีตาย

อันหรานไม่หยุดฝีเท้า เธอวิ่งเร็วขึ้นอีก แต่แล้วก็สะดุดเข้ากับบางอย่างจนล้มคว่ำหน้าคะมำ

เมื่อหันไปมอง ก็เห็นเถาวัลย์สีเทาเขียวพันรอบข้อเท้าของเธอไว้ และกำลังค่อยๆ พันเลื้อยขึ้นมาเรื่อยๆ

อันหรานเงื้อมมีดสั้นฟันฉับลงไป พอตัดเส้นที่เท้าขาด ก็มีอีกเส้นพุ่งมาจากไหนไม่รู้ พันเข้าที่แขนข้างที่ถือมีดของเธอ

ไม่ทันให้เธอได้ตั้งตัว เถาวัลย์อีกหลายเส้นก็พุ่งมามัดร่างและตรึงแขนขาของเธอไว้แน่น

ซวยแล้ว...

อันหรานดิ้นรนอยู่นานก็ไม่หลุด กลับถูกเถาวัลย์รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ และถูกลากไปยังหลุมลึกที่อยู่ไม่ไกล

ในหัวของเธออื้ออึงไปหมด ความหวาดกลัวอย่างรุนแรงพุ่งพล่านขึ้นมา

นี่เราต้องมาตายที่นี่จริงๆ เหรอ?

ขณะที่กำลังสิ้นหวัง จู่ๆ ก็มีคนสองคนวิ่งออกมาจากหลังพืชกลายพันธุ์ เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง พวกเขาพุ่งเข้ามาหาอันหราน เงื้อมีดฟันฉับๆ เพียงไม่กี่ครั้งเถาวัลย์ที่รัดตัวเธอก็ขาดสะบั้น

"รีบลุกขึ้นเร็ว!" ผู้หญิงคนนั้นกระชากตัวอันหรานขึ้นมา ช่วยดึงเถาวัลย์ที่ติดอยู่ออก แล้วกึ่งลากกึ่งจูงเธอวิ่งหนี

ส่วนผู้ชายคอยระวังหลังให้ ดาบในมือฟันวับๆ จนเห็นเป็นเงา คอยทำลายเถาวัลย์กลายพันธุ์ที่พุ่งเข้ามา

ทั้งสามคนวิ่งหนีมาได้ไกลถึงสองลี้จึงค่อยชะลอฝีเท้าลง อันหรานถึงเพิ่งรู้สึกว่าตัวเองรอดตายมาได้หวุดหวิด

"ขอบคุณค่ะ" อันหรานตั้งสติได้ก็รีบกล่าวขอบคุณทั้งสองทันที

เมื่อมองผ่านหน้ากากเข้าไปเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น เธอถึงกับอุทานด้วยความดีใจ: "ซันชี?"

นี่คือเพื่อนร่วมทีมที่เธอเคยร่วมงานด้วย และยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่โรงเรียนเก่าสมัยมัธยมต้น เธอเป็นเด็กสาวที่นิสัยดีมากคนหนึ่ง

เพียงแต่ซันชีเรียนถึงแค่ ม.2 ก็ลาออกไป เห็นว่าย้ายตามพ่อแม่ไปอยู่เมืองชั้นนอก ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว

ซันชีเห็นว่าเป็นอันหรานก็ดีใจมาก รีบเข้ามากอด: "ไม่นึกเลยว่าเป็นเธอ เธอมาทำอะไรในแดนร้างคนเดียวเนี่ย?"

อันหรานไม่กล้าบอกว่าตัวเองแอบมาเก็บต้าจี้คนเดียว เลยโกหกไปว่า: "ฉันพลัดหลงกับเพื่อนร่วมทีมน่ะ โชคดีจริงๆ ที่มาเจอพวกเธอช่วยไว้"

ซันชีหัวเราะร่า ตบไหล่เธอเบาๆ: "พรหมลิขิตชัดๆ มาๆ เดี๋ยวฉันแนะนำให้รู้จัก นี่...อวี๋กัง เพื่อนร่วมทีมฉัน เขาเป็นคนเห็นเธอคนแรกเลยนะ"

อันหรานหันไปขอบคุณอวี๋กัง: "ขอบคุณพี่อวี๋กังมากนะคะที่ช่วยชีวิตหนูไว้"

อวี๋กังโบกมือ: "ไม่เป็นไรครับ เรื่องเล็กน้อย"

ก่อนจะพูดเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง: "เรารีบกลับค่ายกันเถอะ ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ สัตว์และพืชกลายพันธุ์เริ่มคลุ้มคลั่งกันหมด ผมเกรงว่าอาจจะเกิดคลื่นแมลงครั้งใหญ่เร็วๆ นี้"

. . .