ตอนที่ 12 ร่วมเป็นร่วมตาย

ตอนที่ 12 ร่วมเป็นร่วมตาย

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +50 คุณได้รับค่าพละกำลัง 2 แต้ม]

อันหรานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดีใจจนเนื้อเต้น

เฉียนอี้ฟานเองก็ชะงักไปเหมือนกัน จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าร่างกายอ่อนเปลี้ยเพลียแรงขึ้นมาดื้อๆ

น่าเสียดายที่เขามองไม่เห็นค่าสถานะร่างกายของตัวเอง ไม่อย่างนั้นคงได้รู้ว่าค่าพละกำลังของเขาหายวูบไปถึงหนึ่งในสี่

"ปล่อยนะเว้ย!" เฉียนอี้ฟานตวาดลั่น สองมือพยายามแกะมือของอันหรานที่กำคอเสื้อเขาไว้ออก

โดนผู้หญิงกระชากคอเสื้อแบบนี้ มันน่าอับอายขายขี้หน้าชะมัด

แต่มือของอันหรานแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก ไม่ว่าเขาจะออกแรงดิ้นแค่ไหนก็ไม่หลุด

ในขณะเดียวกัน อันหรานก็ใช้ทักษะอีกครั้ง

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +50 คุณได้รับค่าความว่องไว 1 แต้ม]

อันหรานยิ้มกริ่ม กำลังจะใช้ทักษะซ้ำอีกรอบ แต่พวกจางเสี่ยวตงก็กรูเข้ามาล้อม พร้อมกับยิงศรน้ำแข็งใส่

เธอจำต้องปล่อยมือแล้วถอยฉากออกมาอย่างรวดเร็ว

ความเร็วของเธอนั้นว่องไวปานสายฟ้าแลบ เทียบชั้นได้กับผู้มีพลังพิเศษสายความเร็วเลยทีเดียว

ศรน้ำแข็งเหล่านั้นพุ่งเฉียดหน้าเฉียนอี้ฟานไปอย่างหวุดหวิด แต่กลับไม่โดนแม้แต่ชายเสื้อของอันหราน

จางเสี่ยวตงและพรรคพวกต่างตกตะลึง แต่ไม่มีเวลาให้พินิจพิเคราะห์อะไรมากนัก พวกเขารีบลากตัวเฉียนอี้ฟานวิ่งหนีไป

เพราะฝูงหนูกลายพันธุ์จำนวนมหาศาลกำลังดาหน้าเข้ามา ขืนชักช้าคงโดนรุมทึ้งจนไม่เหลือซาก

อันหรานถอยกลับไปรวมกลุ่มกับพวกซันชี ยกปืนพ่นไฟขึ้นขับไล่ฝูงหนูที่ล้อมเข้ามา

แต่เจ้าพวกนี้ไม่ยอมถอย กลับตีวงล้อมทั้งห้าคนไว้ ดวงตาสีแดงฉานฉายแววอำมหิตกระหายเลือด

"ถอยไปทางกำแพง!" อันหรานตะโกนบอก พลางพ่นไฟเปิดทาง ถอยร่นไปทางกำแพงสูง

เห็นว่าพลังงานของปืนพ่นไฟใกล้หมด เธอจำใจต้องควักแกนผลึกก้อนใหม่ออกมาเปลี่ยนอย่างเสียดาย

"ผ่านไป 20 นาทีแล้ว ทนอีก 40 นาที แล้วค่อยวิ่งไปที่ประตู!"

พี่ใหญ่ซ่งปาดเหงื่อบนหน้าผาก ถอยพลางเอาตัวบังภรรยาไว้

พี่สะใภ้ซ่งพยักหน้า มือที่กำมีดสปาต้าแน่นสั่นระริก

ไม่นานทั้งห้าคนก็ถอยมาจนชิดกำแพง อันหรานพ่นไฟไล่หนูสิบกว่าตัวที่อยู่แถวนั้น แล้วจุดไฟเผากองซากแมลง

กลิ่นเหม็นไหม้ฉุนกึกตลบอบอวล แต่กลับทำให้ทั้งห้าคนรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด

พอเห็นฝูงหนูไม่กล้าบุกเข้ามาใกล้ อันหรานก็ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ อาศัยจังหวะนี้หันไปบอกพี่ใหญ่ซ่ง "พี่เอามีดมาให้ฉัน แล้วเอาปืนพ่นไฟไปถือ คอยยิงคุ้มกันให้ฉันฆ่าหนู"

ตอนนี้เธอถังแตก ถ้าไม่หาแต้มมาซื้อแกนผลึกเพิ่ม มีหวังได้ตายภายในสามวันแน่

ดูจากขนาดของคลื่นสัตว์กลายพันธุ์ระลอกนี้แล้ว รุนแรงไม่แพ้หายนะเมื่อสามปีก่อนเลย

ถ้าวันไหนค่ายแตก คนธรรมดาและผู้มีพลังพิเศษระดับล่างส่วนใหญ่คงกลายเป็นอาหารอันโอชะของพวกสัตว์กลายพันธุ์

"เอ่อ..." พี่ใหญ่ซ่งลังเล เพราะปืนพ่นไฟสำคัญกว่ามีดสปาต้ามาก

อันหรานคว้ามีดจากมือพี่ใหญ่ซ่งมา แล้วยัดปืนพ่นไฟใส่มือเขาแทน "เราต้องไล่ฆ่าพวกมันไปให้ได้ถึงจะรอด ไม่งั้นถ้ามันรวมฝูงกันเยอะกว่านี้จะยุ่ง"

เธอมั่นใจในนิสัยใจคอของพี่น้องตระกูลซ่งถึงกล้าแลกอาวุธ และเชื่อว่าในสถานการณ์แบบนี้ พวกเขาไม่กล้าปล่อยให้เธอตายแน่

"ได้ ฉันจะคุ้มกันให้" พี่ใหญ่ซ่งกระชับปืนพ่นไฟ สายตามุ่งมั่น "เธอก็ระวังตัวด้วย อย่าให้โดนกัดล่ะ"

อันหรานพยักหน้า ถือมีดพุ่งเข้าใส่หนูกลายพันธุ์ตัวหน้าสุด

พละกำลัง 9 แต้ม บวกความว่องไว 12 แต้ม ทำให้การโจมตีของเธอดุดันราวกับเสือติดปีก

ฉับเดียว กะโหลกหนูกลายพันธุ์ก็แตกละเอียด เลือดสีดำพุ่งกระฉูด

เจ้าหนูร้องจี๊ดๆ ดิ้นพราดๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะแน่นิ่งไป ขากระตุกเกร็ง ตายสนิท

ซันชีที่ตามมาถึงกับตาค้าง "อันหราน แรงเยอะชะมัด! นี่คือพลังที่แท้จริงของผู้มีพลังพิเศษเหรอเนี่ย?"

อันหรานมุมปากกระตุก ไม่ตอบคำถาม เงื้อมีดฟันใส่หนูอีกตัว

มีดนี้ฟันเข้าที่คอหนูจนลึกถึงกระดูก แต่มันยังไม่ตาย กระโดดเข้าใส่หมายจะสวนกลับ

ซันชีรีบเข้ามาช่วยซ้ำ ไม่กี่ทีเจ้าหนูตัวนั้นก็สิ้นชื่อ

พอจัดการหนูไปสองตัวติดๆ ฝูงหนูก็เริ่มถอยร่น แววตาแดงฉานเริ่มฉายแววหวาดกลัว

บวกกับพี่ใหญ่ซ่งที่คอยยิงไฟสกัดเป็นระยะ จุดไฟเผาหนูไปอีกสองตัว ฝูงหนูเลยถอยห่างออกไปเป็นสิบเมตร

"อย่าใจร้อน ค่อยๆ จัดการ!" พี่ใหญ่ซ่งกลัวสองสาวจะบุ่มบ่ามเกินไป ตะโกนเตือน "ออมแรงไว้ก่อน!"

"รู้แล้วน่า!" ซันชีรับคำ ก้มมองอันหรานใช้ทักษะ

ตอนนี้อันหรานกำลังใช้ทักษะกับซากหนูตัวหนึ่ง

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +20 คุณได้รับเนื้อหนูกลายพันธุ์ระดับต้นคุณภาพดี 1 ชิ้น ค่ามลพิษมาร 38 รับประทานแล้วจะช่วยเพิ่มความอิ่มท้อง]

พริบตาเดียว ข้างมืออันหรานก็ปรากฏก้อนเนื้อหนูสีแดงสดขนาดใหญ่ น้ำหนักราว 20 ชั่ง

อันหรานแปลกใจ

จำได้ว่าคราวที่แล้วเก็บเกี่ยวเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ได้แค่ 4-5 ชั่ง ทำไมรอบนี้ได้เยอะจัง?

หรือจะเป็นเพราะความสด? ตัวนี้เพิ่งฆ่ามาหมาดๆ ส่วนตัวก่อนหน้านั้นไม่รู้ตายมานานแค่ไหนแล้ว

พวกซันชีตาโตอ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

"ว้าว! นี่พลังของเธอเหรอ? อันหราน สุดยอดไปเลย!"

ซันชีตื่นเต้นไม่หาย รีบเอาเครื่องวัดค่ามลพิษมาวัดดู ผลปรากฏว่าค่าอยู่ที่ 38

พอลองไปวัดซากหนูที่เหี่ยวแห้งลงไปเยอะ ค่ามลพิษพุ่งปรี๊ดไปถึง 400 กว่า

เชี่ย! นี่คือความมหัศจรรย์ของทักษะเก็บเกี่ยวเหรอเนี่ย? โคตรมีประโยชน์เลย!

สายตาที่ซันชีมองอันหรานเต็มไปด้วยความเลื่อมใสบูชา

อันหรานส่งเนื้อสดให้ซันชี "เก็บไว้ก่อน เดี๋ยวตอนกลับค่ายค่อยขนไปด้วย"

ซันชีหุบปากที่อ้าค้าง รีบยัดเนื้อใส่เป้ของพี่ใหญ่ แล้วให้พี่สะใภ้ที่อ่อนแอที่สุดคอยเฝ้า

เป้ของนักเก็บขยะถักทอจากเส้นใยพืชกลายพันธุ์ชนิดพิเศษ นอกจากจะทนทานแล้ว ยังเก็บกลิ่นได้ดีเยี่ยม พวกเขาจึงไม่ต้องกลัวว่ากลิ่นเลือดจะล่อสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นมาเพิ่ม

จากนั้นอันหรานก็เก็บเกี่ยวหนูอีกตัว ได้เนื้อสดมาอีก 20 ชั่ง

คราวนี้พวกซันชีคึกคักขึ้นมาทันตาเห็น ความกลัวหายเป็นปลิดทิ้ง

สายตาที่มองฝูงหนูกลายพันธุ์เปลี่ยนจากความหวาดกลัว เป็นเหมือนเห็นกองเนื้อสดๆ เดินได้

ดังนั้น อันหราน ซันชี และอวี๋กัง จึงช่วยกันโจมตีฝูงหนู โดยมีพี่ใหญ่ซ่งคอยยิงคุ้มกัน และพี่สะใภ้ซ่งนั่งเฝ้าเป้อยู่ที่โคนกำแพงด้านหลัง

ทั้งห้าคนแบ่งหน้าที่กันชัดเจน ฆ่าหนูได้อีกหลายตัว

ระหว่างนั้น ซันชีไปเจอซากหนูที่ทีมอื่นฆ่าทิ้งไว้ ก็แอบลากมารวมไว้ที่โคนกำแพง ให้อันหรานเก็บเกี่ยว

พอใกล้หมดเวลาทั้งกลุ่มก็หยุดฆ่า ถอยกลับมารวมตัวกันดูอันหรานใช้ทักษะ

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +20 คุณได้รับเนื้อหนูกลายพันธุ์ระดับต้นคุณภาพดี 1 ชิ้น...]

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +20 คุณได้รับผลึกกลายพันธุ์ระดับ 2 1 เม็ด ดูดซับแล้วเพิ่มค่ากายภาพ 1 แต้ม]

อันหรานดีใจเงียบๆ แอบยัดผลึกขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองใส่กระเป๋าเสื้ออย่างแนบเนียน

ของพรรค์นี้เธอไม่แบ่งใครหรอก

พวกซันชีมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม้จะเห็นว่าอันหรานเก็บเกี่ยวอะไรได้บ้าง แต่ก็ดูไม่ทันว่าคืออะไร

ยังดีที่ทุกคนเป็นคนรู้ความ จิตใจไม่ได้เลวร้าย รู้ดีว่าเป็นความสามารถเฉพาะตัวของอันหราน อิจฉาไปก็เท่านั้น ยิ่งไม่กล้าคิดร้าย

ในโลกยุควันสิ้นโลกที่คนกินคนแบบนี้ การได้ร่วมทีมกับผู้มีพลังพิเศษอย่างอันหรานถือเป็นโชคลาภ และเป็นหลักประกันความอยู่รอด

อย่างที่เขาว่า ร่วมเป็นร่วมตาย อยู่ทีมเดียวกันก็ต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ไม่ใช่จ้องจะแทงข้างหลังกัน

ซันชีกะพริบตาปริบๆ เร่งเร้า "อันหราน เร็วเข้า เก็บให้หมดเลย อีกเดี๋ยวประตูค่ายก็จะเปิดแล้ว"

. . .