ตอนที่ 17 สัตว์กลายพันธุ์วิปริต, การโจมตีทางจิต
ตอนที่ 17 สัตว์กลายพันธุ์วิปริต, การโจมตีทางจิต
อันหรานสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นหมูป่ากลายพันธุ์พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่รอช้า รีบใส่เกียร์หมาเผ่นหนีทันที
ภาพที่ทุกคนเห็นคือ เด็กสาวร่างบอบบางวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว โดยมีหมูป่ากลายพันธุ์ตัวมหึมาไล่กวดตามติดไม่ลดละ
ไม่ว่าเธอจะเลี้ยวไปทางไหน เจ้าหมูป่าก็พุ่งตามไปอย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ชนสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นกระเด็นกระดอนเป็นว่าเล่น
กลายเป็นว่าสัตว์กลายพันธุ์หลายตัวต้องหลบทางให้ หรือไม่ก็ชะงักงัน เปิดโอกาสให้ทีมมนุษย์ได้หายใจหายคอกันบ้าง
คนที่ซวยที่สุดคืออันหราน เธอไม่กล้าวิ่งไปทางที่มีคนเยอะ กลัวจะลากความซวยไปให้คนอื่น
แต่จะให้วิ่งฝ่าดงสัตว์กลายพันธุ์ก็เท่ากับฆ่าตัวตายชัดๆ
เธอเลยต้องวิ่งเลาะไปตามช่องว่างระหว่างแนวหน้าของมนุษย์กับฝูงสัตว์กลายพันธุ์
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังสลัดเจ้าหมูป่าไม่หลุด
ยิ่งระยะห่างลดลงเรื่อยๆ อันหรานก็ยิ่งตระหนักว่า ค่าความว่องไว 15 แต้มของเธอมันยังไม่พอ
โชคดีที่มีคนคอยยิงสกัดหมูป่าให้ตลอดทาง ไม่งั้นเธอคงเสร็จมันไปนานแล้ว
แต่ถึงจะโดนยิงไปสิบกว่านัด เจ้าหมูป่าหนังเหนียวก็ยังไม่ยอมแพ้ กลับยิ่งวิ่งเร็วขึ้นกว่าเดิม
สุดท้ายอันหรานตัดสินใจวิ่งไปหาเกราะกำบัง วนรอบรถหุ้มเกราะสองคัน หลอกล่อหมูป่าให้วิ่งตาม
พลซุ่มยิงสองนายบนหลังคารถระดมยิงใส่หมูป่าไม่ยั้ง
ไม่รู้ว่าโดนไปกี่นัด ในที่สุดเจ้าหมูป่าก็เริ่มช้าลง มันเดินโซซัดโซเซอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะขาอ่อนทรุดฮวบลงกับพื้น
เลือดฟูมปาก หายใจหอบฮั่กๆ แต่สายตาอาฆาตยังคงจ้องเขม็งไปที่อันหราน
อันหรานเองก็เหนื่อยแทบขาดใจ พิงรถหุ้มเกราะอีกคันหอบหายใจ สายตายังคงจับจ้องหมูป่าอย่างระแวดระวัง กลัวมันจะฮึดสู้ขึ้นมาอีก
"เฮ้ย! นี่เธอทำบ้าอะไรเนี่ย?" พลซุ่มยิงบนรถโผล่หัวออกมาบ่น "ไปแหย่มันอีท่าไหนถึงได้ตามกัดไม่ปล่อยขนาดนี้?"
เจ้าพวกนี้เจ้าคิดเจ้าแค้นจะตาย ขนาดทีมทหารรับจ้างยังไม่อยากจะยุ่งด้วย
แต่ยัยนี่ดันลากหมูป่ากลายพันธุ์ระดับสามวิ่งพล่านไปทั่ว ชนรถพวกเขาบุบไปตั้งหลายแห่ง
อันหรานทำหน้าไร้เดียงสา "หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ"
พลซุ่มยิง: "......"
"ช่างเถอะๆ! รีบไปไกลๆ เลย อย่ามาเกะกะแถวนี้" เขาโบกมือไล่อย่างรำคาญ
อันหรานรับคำ จำใจต้องเดินจากไป
ก่อนไปเธอยังหันกลับไปมองหมูป่าด้วยความเสียดาย
ระดับสามเชียวนะ ถ้าได้เก็บเกี่ยวอีกสักหลายๆ ที ต้องได้ค่าสถานะเพียบแน่
แต่มีพลซุ่มยิงจ้องอยู่สองคน จะให้เธอเดินดุ่มๆ เข้าไปลูบคลำหมูป่าต่อหน้าต่อตาพวกเขาก็คงแปลกพิลึก
อธิบายยากแฮะ
อันหรานมองไปรอบๆ สัตว์กลายพันธุ์ที่แตกตื่นเพราะหมูป่าเริ่มกลับมาตั้งหลัก เตรียมโจมตีทีมมนุษย์อีกครั้ง
คราวนี้เธอไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปแล้ว กลัวจะไปกระตุกหนวดเสือตัวไหนเข้าจนโดนไล่ฆ่าอีก
แต่ปฏิกิริยาของหมูป่าก็เตือนสติเธอว่า ก่อนจะเก็บเกี่ยว ต้องทำให้เหยื่อหมดสภาพ หรืออย่างน้อยก็ขยับตัวไม่ได้เสียก่อน
อันหรานรีบวิ่งกลับไปรวมกลุ่มกับพวกซันชี
ตอนนี้แมลงบนพื้นถูกกำจัดไปเกือบหมดแล้ว ที่เหลือรอดก็หนีไปทางอื่น
ภัยคุกคามหลักตอนนี้คือพวกสัตว์กลายพันธุ์ที่กำลังกระเหี้ยนกระหือรือ
"อันหราน เป็นไงบ้าง? บาดเจ็บตรงไหนไหม?"
ซันชีเห็นเหตุการณ์ที่อันหรานโดนไล่กวด แต่ตอนนั้นช่วยอะไรไม่ได้เลย จึงรู้สึกผิดจับใจ
"ไม่เป็นไร" อันหรานขยับเป้บนไหล่ รู้สึกว่ามันเกะกะชะมัด
ถ้ามีถุงเฉียนคุนในตำนานก็คงดี จะได้ไม่ต้องแบกเป้ใบเบ้อเริ่มเทิ้มให้หนัก แถมยังถ่วงความเร็วอีก
"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"
ซันชีโล่งอก แล้วกระซิบเสียงเบา "เมื่อกี้ทางโน้นตายไปอีกคน ฉันเห็นกะตาเลย เป็นผู้มีพลังพิเศษด้วย อยู่ทีมที่เรารู้จักนั่นแหละ"
อันหรานชะงัก "ทีมที่เรารู้จัก? ใคร?"
"ก็ทีมที่มีเรื่องกับเราเมื่อตอนกลางวันไง"
ซันชีทำหน้าสยอง "ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งผลักผู้หญิงไปรับหน้าแทน แล้วผู้หญิงคนนั้นก็โดนสัตว์กลายพันธุ์ฉีกเป็นชิ้นๆ เลย"
อันหรานขมวดคิ้ว มองไปทางที่ซันชีบอก เห็นเงาร่างคุ้นตา
จางเสี่ยวตง เจียงเสี่ยวเสี่ยว แล้วก็ผู้ชายอีกคน
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนผลักและใครเป็นเหยื่อรับเคราะห์
เธอละสายตา ฟันฉับใส่แมลงกลายพันธุ์สองตัวที่เท้า แล้วพูดเสียงต่ำ "ช่างหัวพวกมัน พวกเราเกาะกลุ่มกันไว้ อย่าเปิดช่องว่าง"
ในนาทีเป็นตายแบบนี้ จิตใจคนยากหยั่งถึง แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่กล้ารับประกันว่าจะมีมโนธรรมหลงเหลืออยู่เมื่อความตายมาเยือน
ซันชีพยักหน้า กระชับปืนพ่นไฟ กวาดตามองรอบทิศอย่างระแวดระวัง
ทันใดนั้น สัตว์กลายพันธุ์ฝูงใหม่ก็ฝ่าแนวป้องกันของทหารรับจ้างเข้ามา ปะทะกับกำแพงมนุษย์
แสงสีเสียงระเบิดตูมตาม พลังพิเศษสารพัดชนิดปลิวว่อน
หนามดิน กำแพงดิน ก้อนหินยักษ์ สายลม สายฟ้า เปลวไฟ น้ำแข็ง สายน้ำ และเถาวัลย์จากผู้ใช้พลังธาตุพืช สร้างภาพการต่อสู้ที่ตระการตา
มีคนหนึ่งถึงขั้นแปลงร่างเป็นยักษ์หิน ทุบหัวสัตว์กลายพันธุ์ระเบิดเละด้วยหมัดเดียว พละกำลังน่าเกรงขามสุดๆ
อันหรานมองตาเป็นมัน อยากมีร่างกายแข็งแกร่งแบบนั้นบ้างจัง
แต่ความจริงคือ เธอทำได้แค่แอบย่องไปจับก้นสัตว์กลายพันธุ์
จังหวะนั้น สัตว์กลายพันธุ์สูงเมตรกว่าสองตัวก็พุ่งเข้ามา
อันหรานไม่รอช้า ฟันสุดแรงจนตัวหนึ่งล้มคว่ำ
ไม่ทันได้เก็บเกี่ยว เธอก็ต้องรีบพุ่งไปขวางอีกตัวที่กำลังจะเล่นงานพี่ใหญ่ซ่งกับภรรยา
สองคนนั้นเป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีทางสู้สัตว์กลายพันธุ์ระดับสองสามได้
ยิ่งตัวนี้เป็นสัตว์กลายพันธุ์วิปริตที่น่าขยะแขยง บนหัวเต็มไปด้วยหนวดสีดำยาวครึ่งเมตรยั้วเยี้ยเหมือนงูทะเล ส่งเสียงขู่ฟ่อๆ
แค่มองอันหรานก็เวียนหัวแล้ว
แต่พี่ใหญ่ซ่งกับภรรยาอาการหนักกว่า ทั้งคู่กุมหัวร้องโอดโอย ล้มลงไปกองกับพื้น หน้าซีดเผือด
แม้แต่ซันชีก็ยังยืนนิ่งเหม่อลอย
อันหรานรู้สึกถึงความผิดปกติ เธอฟันหัวเจ้าสัตว์วิปริตไปหนึ่งที แต่ตัดหนวดมันขาดไปได้แค่ไม่กี่เส้น
สัตว์วิปริตกรีดร้องเสียงแหลมสูง ราวกับจะทิ่มแทงเข้าไปในวิญญาณ
อันหรานวูบไปนิดหนึ่ง แต่ก็ตั้งสติได้ทันที ทว่าพลังกายใจของเธอกลับค่อยๆ ลดฮวบลง
นี่มันไม่ปกติแล้ว!
อันหรานรีบคว้ายาฟื้นฟูพลังจิตขึ้นมาดื่มชดเชยส่วนที่เสียไป
คนรอบข้างในรัศมี 5 เมตรต่างพากันล้มระเนระนาด บางคนหมดสติไปเลย
แม้แต่ผู้มีพลังพิเศษบางคนก็ยังยืนโซเซ
"การโจมตีทางจิต! ไอ้ตัวนี้มันใช้พลังจิตโจมตี! หนีเร็ว!"
มีคนตะโกนเตือน รีบลากเพื่อนที่สลบถอยหนีไปในระยะปลอดภัย
เห็นมันทำท่าจะกรีดร้องอีกรอบ อันหรานไม่สนอะไรแล้ว รีบอ้อมไปข้างหลังแล้วใช้ทักษะเก็บเกี่ยวรัวๆ
[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +50 คุณได้รับค่าพลังกายใจ 2 แต้ม]
[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +50 คุณได้รับค่าพลังกายใจ 2 แต้ม]
[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +50 คุณได้รับแกนผลึกระดับ 3 หนึ่งเม็ด ดูดซับแล้วเพิ่มค่าพลังกายใจ 2 แต้ม]
เก็บเกี่ยวสำเร็จสามครั้งรวด ครั้งสุดท้ายได้แกนผลึกระดับสามมาด้วย เจ้าสัตว์วิปริตก็ทรุดฮวบลงกับพื้น หนวดบนหัวห้อยตกลงมา ส่งเสียงไม่ได้อีกต่อไป
อันหรานสูดหายใจลึก ดูดซับแกนผลึกทันที แล้วรีบวิ่งไปดูอาการพวกซันชี
. . .