ตอนที่ 49 มันเทศกลายพันธุ์ระดับ 5 จู่ๆ ก็โจมตีมนุษย์

ตอนที่ 49 มันเทศกลายพันธุ์ระดับ 5 จู่ๆ ก็โจมตีมนุษย์

อันหรานหันกลับไป พบว่ากู้เส้าชวนยืนอยู่ห่างออกไป 2 เมตร สายตาจับจ้องอยู่ที่หัวมันเทศข้างเท้าเธอไม่วางตา

"ใช่ค่ะ นี่คือทักษะเก็บเกี่ยวของฉัน สามารถเก็บเกี่ยวพืชกลายพันธุ์พวกนี้ออกมาได้"

ก่อนที่จะตัดสินใจเข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้าง เธอเคยคิดทบทวนอยู่หลายครั้งว่าถ้าต้องเปิดเผยความสามารถบางส่วนออกไป จะรับมือกับสายตาอยากรู้อยากเห็นของผู้คนได้อย่างไร

แต่เธอก็เลี่ยงไม่ได้

หากต้องการแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว หากต้องการค่าสถานะเพิ่มขึ้น เธอจำเป็นต้องสร้างผู้ช่วยและคนสนิทขึ้นมา เพื่อปกป้องตัวเองที่ยังอ่อนแออยู่

ยิ่งไปกว่านั้น เธอต้องการใช้ความสามารถในการเก็บเกี่ยวอาหารมาบังหน้า เพื่อปกปิดความสามารถที่แท้จริงซึ่งเหนือกว่ากฎเกณฑ์ใดๆ

อีกอย่าง ในฐานทัพก็มีผู้มีพรสวรรค์สายชำระล้างอยู่ไม่น้อย ความสามารถในการเก็บเกี่ยวพืชและสัตว์ที่มีมลพิษต่ำของเธอ ก็มีความคล้ายคลึงกับพวกเขาอยู่บ้าง

นั่นคือเหตุผลที่เธออยากมาขุดมันเทศ หนึ่งคือเพื่อกักตุนเสบียงไว้สำหรับฤดูหนาว สองคือเพื่อรวบรวมพรรคพวก

โลกใบนี้โหดร้ายเกินไป เธอต้องรีบไต่เต้าขึ้นไปสู่จุดสูงสุดให้ได้ เพื่อที่จะมีชีวิตรอดต่อไป

"พลังพิเศษของคุณยอดเยี่ยมมาก" กู้เส้าชวนเอ่ยชมจากใจจริง ในใจกลับรู้สึกโชคดีอยู่หลายส่วน

โชคดีที่เขาชิงตัวผู้มีพลังพิเศษที่มีประโยชน์ขนาดนี้มาได้ก่อน ถ้าถูกทีมอื่นดึงตัวไป เขาคงเสียใจจนตายแน่

เขายื่นขวดยาขวดหนึ่งให้เธอ "นี่น่าจะเป็นประโยชน์กับคุณ ถ้าพลังจิตใกล้หมด ก็ดื่มนี่ซะ"

อันหรานรับขวดยามาดู พบว่าเป็นยาฟื้นฟูพลังจิตระดับสูง ราคาขวดหนึ่งตั้ง 20,000 กว่าแต้ม

เธอยิ้มกว้าง "ขอบคุณมากค่ะหัวหน้ากู้"

จากนั้นก็เรียกพวกซันชีมาช่วยกันยกมันเทศกลายพันธุ์ระดับสี่ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวได้ขึ้นรถหุ้มเกราะ ส่วนตัวเองก็ลงมือเก็บเกี่ยวอย่างเต็มที่

1 ชั่วโมงต่อมา... รถบรรทุกห้าตันก็เต็มไปด้วยพวงมันเทศกลายพันธุ์ขนาดมหึมา

ทหารรับจ้าง 30 กว่าคนเหงื่อท่วมตัว แต่ทุกคนกลับยิ้มแย้มแจ่มใส เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังกายใจ

มีคนมารายงานกู้เส้าชวน "หัวหน้ากู้ครับ รถบรรทุกใส่ไม่ไหวแล้วครับ เต็มจนล้นแล้ว"

"รู้แล้ว ผมเรียกมาเพิ่มอีกสองคัน กำลังมา วันนี้เราต้องขุดมันเทศพวกนี้กลับไปให้หมด" กู้เส้าชวนเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

เขาอุตส่าห์บริจาคยาฟื้นฟูพลังจิตระดับสูงไปตั้งสามขวด ถ้ากลับไปตอนนี้ มีหวังขาดทุนย่อยยับแน่

อันหรานกำลังนั่งพัก

เธอดื่มน้ำที่พกมา แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ

ดงมันเทศนี้เพิ่งถูกขุดไปแค่หนึ่งในสาม ส่วนใหญ่เป็นแค่บริเวณขอบๆ ส่วนตรงกลางนั้นดำทะมึนและดูน่าขนลุก มีไอหมอกสีดำปกคลุมอยู่ตลอดเวลา ให้ความรู้สึกว่ามีอันตรายบางอย่างซ่อนอยู่ เธอจึงยังไม่เข้าไป

"อันหราน หิวหรือยัง?"

หัวหน้ากองร้อยที่ 2 จางเจ๋อ ยื่นแป้งทอดแผ่นหนึ่งให้ "นี่เป็นแพนเค้กไข่ฝีมือภรรยาผม ลองชิมดูสิ"

แพนเค้กไข่?

เธอไม่ได้กินไข่มาหลายปีแล้ว

"ขอบคุณค่ะหัวหน้าจาง" อันหรานรับแผ่นแป้งมา แล้วกัดเข้าไปคำหนึ่ง

หอมอร่อยจริงๆ! ข้างในเหมือนจะมีหมูสับกับต้นหอมซอยด้วย

"ฝีมือพี่สะใภ้จางยอดเยี่ยมจริงๆ ค่ะ" อันหรานชมจากใจ

จางเจ๋อยิ้ม แล้วนั่งลงข้างๆ "รอเสร็จภารกิจครั้งนี้กลับไป ผมจะยื่นขอห้องชุดสองห้องนอนพร้อมระเบียงใหญ่ให้คุณ อืม ลูกทีมของคุณก็ให้อยู่ข้างๆ กัน จะได้ดูแลกันง่ายๆ"

"จริงเหรอคะ เยี่ยมไปเลย!" อันหรานรีบพยักหน้าโค้งคำนับให้จางเจ๋อ "ฉันขอแสดงความนับถือจากใจจริง หัวหน้าจางเป็นคนดีจริงๆ ค่ะ"

ทีนี้ถังปลูกผักของเธอก็มีที่วางแล้ว

เธอถามต่อ "ระเบียงใหญ่นั่นกว้างแค่ไหนคะ? กั้นด้วยกระจกนิรภัยหรือเปล่า?"

จางเจ๋อ "ประมาณ 30 ตารางเมตร ตอนนี้ยังไม่ได้กั้น ถ้าคุณอยากกั้นก็ได้ กลับไปผมจะติดต่อโรงงานกระจกให้"

"ขอบคุณค่ะหัวหน้าจาง" อันหรานกินแพนเค้กไข่หมดในไม่กี่คำ ตรวจสอบพลังกายใจของตัวเอง พบว่าฟื้นฟูขึ้นมาเยอะแล้ว

เธอลุกขึ้นปัดฝุ่นที่ก้น แล้วพูดว่า "ฉันไปทำงานต่อแล้วนะคะ" พูดจบก็เดินตรงไปยังดงมันเทศ

จางเจ๋อมองตามหลังเธอไปพลางยิ้ม แล้วหันไปพูดกับกู้เส้าชวนที่เดินมาอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ "หัวหน้าครับ ครั้งนี้ถือว่าท่านทำบุญมาดีนะ ที่ดึงผู้มีพรสวรรค์เก่งกาจขนาดนี้เข้ามาได้"

กู้เส้าชวนเหลือบมองเขาอย่างไม่พอใจ "หมายความว่ายังไงที่ว่าทำบุญมาดี? มีครั้งไหนที่ฉันทำไม่ดีบ้าง?"

"ครั้งที่แล้วที่ไปร่วมมือกับกลุ่มเหยี่ยวล่าเหยื่อไง นั่นไม่ใช่เรื่องดีเลย ทำให้เราต้องเสียลูกน้องไปตั้งหลายสิบคน"

พอพูดถึงเรื่องนี้จางเจ๋อก็เจ็บปวดใจขึ้นมาทันที ทั้งกองพันที่ 5 มีแต่กองร้อยของเขาที่มียอดผู้เสียชีวิตสูงสุด สูญเสียทีมย่อยไปถึงสองสามทีมในคราวเดียว จนป่านนี้ครอบครัวของผู้เสียชีวิตก็ยังคงตามมาราวีเขาไม่เลิก

กู้เส้าชวนเงียบไป รอยยิ้มบนใบหน้าจางหาย

ครั้งนั้นเป็นความบุ่มบ่ามของเขาเองจริงๆ แถมยังปล่อยให้แกนผลึกระดับห้าถูกไอ้เวรเฉินจงนั่นชิงไปอีก

พอคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเขาก็ฉายแววอาฆาต

เพื่อชิงแกนผลึก เฉินจงถึงกับจ้างผู้มีพลังพิเศษสายน้ำแข็งห้าคนมาจัดการเขา

ตัวเขาเป็นผู้มีพลังพิเศษสายโลหะ พอเจอกับสายน้ำแข็งห้าคนเข้า พลังโลหะก็ใช้การไม่ได้เต็มที่ สุดท้ายได้แต่ยืนมองแกนผลึกถูกชิงไปต่อหน้าต่อตา

โชคดีที่เขาค้นพบวิธีซ่อมแซมข้อบกพร่องของพลังพิเศษ ด้วยการดูดซับโลหะที่บริสุทธิ์ที่สุด ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาคงได้แต่นอนรอความตาย

ไม่รู้ว่าอันหรานไปซื้อโลหะชนิดนั้นมาจากไหน ถ้ามีอีกสัก 100-200 กิโลกรัม เขาคงเลื่อนขึ้นระดับห้าได้แน่

กู้เส้าชวนยืนกอดอก สายตาจับจ้องอยู่ที่ร่างผอมบางไกลๆ

ทันใดนั้น เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!

เถาวัลย์สีดำหลายสิบเส้นพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน สานตัวกันกลางอากาศกลายเป็นตาข่ายขนาดยักษ์ แล้วครอบลงมาที่อันหรานทันที!

"แย่แล้ว!" กู้เส้าชวนพุ่งตัวออกไปทันที ร่างกายกลายเป็นลำแสงโลหะ พุ่งเข้าใส่ตาข่ายเถาวัลย์ราวกับดาบเล่มคม

อันหรานเองก็รู้สึกถึงความผิดปกติ แต่กว่าจะคิดถอยก็สายไปเสียแล้ว เถาวัลย์พวกนั้นเร็วมาก เร็วยิ่งกว่าผู้มีพรสวรรค์สายความเร็วระดับสี่เสียอีก ในพริบตาเดียวก็รุมล้อมเธอไว้หมดแล้ว

เธอตวัดมีดฟัน เถาวัลย์ที่โดนคมมีดขาดสะบั้น แต่ก็ยังมีเถาวัลย์อีกนับไม่ถ้วนเลื้อยเข้ามาพันธนาการ

ไม่นานนักเธอก็ถูกเถาวัลย์ที่เหมือนงูเลื้อยรัดแขนรัดขาไว้จนแน่น ปลายแหลมของเถาวัลย์หลายเส้นกำลังจะแทงทะลุร่างเธอ

อันหรานมองเห็นการเคลื่อนไหวของเถาวัลย์พวกนั้น แต่เธอหลบไม่พ้น ทำได้เพียงใช้มือคว้าเถาวัลย์เส้นที่อยู่ใกล้ที่สุดไว้ แล้วใช้ทักษะ

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 50 แต้ม คุณได้รับค่าความว่องไว 2 แต้ม]

เก็บเกี่ยวค่าสถานะจากพืชกลายพันธุ์ได้ด้วยเหรอ?

อันหรานไม่มีเวลามาคิดหาเหตุผล รีบใช้ทักษะอีกครั้งทันที

[ติ๊ง! ใช้พลังกายใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 50 แต้ม คุณได้รับเถามันเทศกลายพันธุ์ระดับ 5 หนึ่งท่อน ค่ามลพิษมาร 48]

ทันใดนั้น ในมือของเธอก็มีเถามันเทศสีม่วงแดงท่อนหนึ่งปรากฏขึ้น บนเถามีใบสีม่วงแดงงอกอยู่หลายใบ

ปลายแหลมของเถาวัลย์ที่กำลังจะแทงร่างเธอชะงักกึก แล้วถอยกลับไปอย่างพร้อมเพรียง

แม้แต่เถาวัลย์ที่รัดร่างเธอยู่ก็ค่อยๆ คลายออก แล้วเลื้อยถอยกลับไปอย่างช้าๆ

อันหรานดีใจจนเนื้อเต้น ถึงได้รู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วร่างกาย

พอก้มลงมอง ชุดป้องกันของเธอก็มีเลือดซึมออกมาแล้ว ข้อมือก็มีรอยถลอก เลือดหยดลงบนเถามันเทศระดับห้าในมือ

และเถามันเทศท่อนนี้ กำลังค่อยๆ ดูดซับเลือดของเธอ!

อันหรานตกใจจนเกือบจะโยนมันทิ้ง แต่พอคิดว่าเถาวัลย์ประหลาดพวกนั้นกลัวมัน เธอก็ได้แต่ทนฝืนความขยะแขยงกำมันไว้แน่น

ในตอนนี้กู้เส้าชวนก็พุ่งเข้ามาถึงตัวแล้ว เขาตวัดดาบโลหะในมือฟาดฟันเถาวัลย์ที่รุมล้อมเข้ามา

เถาวัลย์ขาดสะบั้นไปหลายเส้น แต่ก็ยังคงเลื้อยเข้ามาโจมตีอย่างไม่ลดละ

ใช่แล้ว เถาวัลย์สีดำทะมึนพวกนั้นเปลี่ยนเป้าหมายแล้ว พวกมันพร้อมใจกันพุ่งเข้าโจมตีกู้เส้าชวนแทน

. . .