คลี่คลายปริศนาของโจว

ผู้เชี่ยวชาญด้านคณิตศาสตร์ทุกคนที่อยู่ที่นี่รู้ดีว่าปริศนาของโจวของโจวนั้นไม่สามารถที่จะแก้ได้ตั้งแต่แรกเห็น แต่ต้องผ่านการวิเคราะห์มาหลายปีก่อนถึงจะแก้มันได้

และปริศนาของโจวก็ยังคงเป็นโจทย์คณิตที่แก้ไม่ได้มานานกว่าสิบปี เพื่อแก้ไขปริศนาของโจว จึงจำเป็นต้องมีการสะสมความรู้ทางด้านคณิตศาสตร์มาอย่างยาวนาน

เห็นได้ชัดว่าโจทย์นี้... ไม่ใช่สิ่งที่ชายหนุ่มอายุเพียง 20 ปีจะสามารถแก้ได้

ยามาโมโตะ จูโระพูดเยาะเย้ยออไปทันที “เด็กนี่อะหรอที่จะขึ้นมาบรรยายการวิธีแก้ปริศนาของโจว ฉันเกรงว่านี่คงเป็นการแค่กิจกรรมพูดคุยกันเรื่องเศรษฐกิจในประเทศจีนซะมากกว่า”

ทันทีที่เขาพูดแบบนี้ ทุกคนที่อยู่รอบๆต่างก็พากันขมวดคิ้ว

เพราะประเทศของพวกเขาอยู่ห่างไกลออกไปจากประเทศจีนถึงหลายพันไมล์ และที่พวกเขายอมเดินทางมาถึงที่นี่ก็เพื่อต้องการมาฟังบรรยายโดยเฉพาะ

มันไม่ใช่เรื่องตลกเลย

ในตอนนี้ เจฟฟรีย์ได้ถอนหายใจออกมาและพูดว่า "ฟังสักหน่อยก็แล้วกัน"

เห็นได้ชัดเลยว่าตอนนี้เจฟฟรีย์ไม่ได้คาดหวังอะไรจากตัวของหลินฟาน

มันไม่มีทางที่เด็กอย่างหลินฟานจะสามารถแก้ไขปริศนาของโจวได้

แม้แต่นักศึกษาระดับปริญญาเอกที่ฝึกงานอยู่กับเขาก็ยังแก่กว่าหลินฟาน

…………

หลังสุดของห้องประชุม.

เนี่ยเจิ้นเจียงจากมหาวิทยาลัยชิงหัวกำลังจ้องไปที่หลินฟานแล้วพูดออกมาว่า "ฉันล่ะอยากรู้จริงๆ ว่านายจะสามารถบรรยายวิธีการแก้ไขปริศนาของโจวออกมาได้จริงๆหรือเปล่า!"

เนี่ยเจิ้นเจียงเตรียมตัวมาอย่างมากสำหรับการแข่งขันการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ในปีนี้

และเขาก็คิดว่าถ้วยอุดมศึกษาจะต้องตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน แต่ว่าเขากับถูกหลินฟานแย่งชิงไป ทั้งๆที่หลินฟานไม่ได้มาร่วมตอบคำถามที่เมืองหลวงด้วยแท้ๆ แต่เขากลับได้รับชัยชนะ

ในมุมมองของเนี่ยเจิ้นเจียง เขาคิดว่าที่ผู้ตัดสินได้มอบถ้วยอุดมศึกษาให้กับหลินฟาน ล้วนเป็นเพราะข่าวลือที่หลินฟานสามารถแก้ไขปริศนาของโจวได้

เนี่ยเจิ้นเจียงเอาแต่ครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มาโดยตลอด

เขาจึงออกจากเมืองหลวงและมายังเจียงเป่ย เพื่อฟังการบรรยายของหลินฟานในวันนี้

จุดประสงค์คือการได้เห็นด้วยตาของตนเอง ว่าหลินฟานจะแก้ไขปริศนาของโจวได้จริงๆหรือเปล่า

ถ้าหากเป็นแค่ข่าวลือล่ะก็!

บางทีนายคงต้องออกมาอธิบายให้กับพวกเราทุกคนได้รับฟัง จากนั้นการแข่งขันแบบจำลองทางคณิตศาสตร์แห่งชาติก็ต้องจัดการแข่งขันใหม่อย่างแน่นอน...

…………

ตรงกลางของห้องประชุม

หูเทียนปิดสมุดบันทึกของเธอ จากนั้นดวงตาที่สวยงามของเธอก็จับจ้องไปที่หลินฟาน พร้อมกับบ่นอยู่ในใจ: นายจะบรรยายมันออกมายังไงล่ะ หลินฟาน

ในเวลานี้ หลินฟานที่ยืนอยู่บนเวทีก็ได้พูดออกมาในที่สุด "สวัสดีทุกคน ฉันชื่อหลินฟาน ฉันจะเริ่มบรรยายวิธีการแก้ไขปริศนาของโจวเลยนะ"

เมื่อคำพูดเหล่านี้จบลง หลินฟานก็เดินตรงไปที่กระดานอิเล็กทรอนิกส์ และเริ่มเขียนขั้นตอนการแก้ไขปัญหาปริศนาของโจวอย่างละเอียด

ซึ่งคนที่อยู่ในหอประชุมแห่งนี้ ส่วนใหญ่ต่างก็มีคุณสมบัติชั้นสูงของนักคณิตศาสตร์ทั้งนั้น

ถึงแม้ว่าบางคนจะไม่เข้าใจภาษาจีนที่หลินฟานพูด

แต่ตัวเลขและสัญลักษณ์ที่เขียน นั้นเป็นของสากล

ΠMp(22n)^πMp(22n-1)=2n^1......(a)

ΠMp(22n)=2n+1^n-1

…………

ในตอนแรก นักคณิตศาสตร์ทุกคนต่างก็สงสัยในตัวของหลินฟาน บางคนก็ถึงขั้นเกลียดชังไปเลยเมื่อรู้ว่าหลินฟานเป็นยังหนุ่มขนาดนี้

แต่หลังจากที่หลินฟานเริ่มเขียนการคำนวณทีละขั้นตอนแล้ว ทุกคนก็เลิกดูถูกเหยียดหยามอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นคนจดจ่ออยู่กับมันในทันที!

นักคณิตศาสตร์หลายคนหยิบกระดาษและปากกาขึ้นมา พวกเขาเริ่มทำการคำนวณตามวิธีของหลินฟาน ในตอนแรกพวกเขาพยักหน้าด้วยความเข้าใจ แต่ผ่านไปไม่นานใบหน้าของพวกเขาก็มีแต่ความมึนงงปรากฏขึ้นมาให้เห็น...

ซึ่งในที่สุดหลินฟานก็ได้เขียนคำตอบสุดท้าย หลังจากที่เขียนการคำนวณอย่างละเอียดมาหลายร้อยขั้นตอน-

ดังนั้น: 2^(2^n)<2^(2^(n+1)), Mp มี 2^(n+1)-1 ซึ่งเป็นจำนวนเฉพาะ

ณ ตอนนี้ ปริศนาของโจวได้ถูกแก้ไขแล้ว!

และโดยปกติการบรรยายก็ต้องสิ้นสุดลง

แต่หลินฟานไม่ได้หยุดอยู่เพียงเท่านี้

เขากลับเพิ่มความเร็วในการเขียนของเขาขึ้นมากกว่าเดิม

6{6NM+(M-N)}-1=(6N+1)(6M-1)

X=/=6NM+-(M-N)

6X-1=q

…………

……

...

ในตอนที่หลินฟานได้เขียนคำตอบสุดท้ายลงไป นักคณิตศาสตร์หลายคนก็พร้อมที่จะลุกขึ้นและปรบมือให้

แต่พอได้เห็นสิ่งที่หลินฟานกำลังเขียนแล้ว ทุกคนก็ตกตะลึงในทันที

ซึ่งในตอนนี้ จางหยงเองก็รู้สึกสงสัยว่าทำไมหลินฟานถึงยังไม่ลงมาสักที "นี่ นี่มัน...การคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่?"

"นี่...นี่มัน..." หูชวนเบิกตากว้าง

…………

ดวงตาของศาสตราจารย์บาร์เน็ตตันเองก็สว่างขึ้นมา และเขาก็เริ่มจดจ่อกับสิ่งที่หลินฟานกำลังเขียนมากยิ่งขึ้น

“ไขการคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่ต่อทันทีเลยหรอ?” แลนน็อตต์ถามด้วยความประหลาดใจ

จากนั้นเจฟฟรีย์ก็ยิ้มขึ้นมาแล้วพูดว่า "ศาสตราจารย์เอ็ดวินและอีกหลายๆคนที่ไม่ได้มาดูการบรรยายในประเทศจีนครั้งนี้ คงต้องรู้สึกเสียใจที่พลาดอะไรแบบนี้ไปแน่ๆ"

“นายคิดว่าเขาจะสามารถแก้การคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่ได้สำเร็จหรือเปล่า” แลนซ์น็อตถาม

"ใครจะไปรู้ ไม่มีใครรับประกันคำตอบที่เป็นปัญหาของโลกแบบนี้ได้หรอก ตั้งหน้าตั้งตารอดูต่อไปเถอะ" เจฟฟรีย์พูด

แลนซ์น็อตพยักหน้า

ยามาโมโตะ จูโระที่นั่งอยู่ข้างๆเองก็ถอนหายใจออกมา "คนจีนช่างสุดยอดจริงๆ"

คนของประเทศญี่ปุ่นเองก็นับถือคนที่มีความสามารถและกล้าหาญ

โดยเฉพาะ หลินฟานที่ได้เขียนการคำนวนเกี่ยวกับปริศนาของโจวอย่างละเอียดมาหลายร้อยขั้นตอน

และยังกล้าที่จะท้าทายกับปัญหาระดับโลกอีกเรื่องหนึ่งต่อเลย

คนแบบนี้... มีความสามารถและกล้าหาญ!

นี่แหละขุมพลังแห่งคณิตศาสตร์!

…………

ด้านหลังของห้องประชุม.

เมื่อเนี่ยเจิ้นเจียงได้เห็นการคำนวนอย่างละเอียดของหลินฟาน เขาก็ไม่มีอะไรที่จะต้องสงสัยอีกต่อไป

บุคคลที่สามารถแก้ไขปริศนาของโจวได้ จะได้รับถ้วยอุดมศึกษาจากการแข่งขันแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่เมื่อเขาเห็นว่าหลินฟานยังคงเขียนการคำนวณต่อไป ดวงตาของเนี่ยเจิ้นเจียงก็หมุนอย่างมึนงง

…………

กลางหอประชุม

ดวงตาที่สวยงามของหูเทียนยังคงจ้องมองอยู่ที่หลินฟานตั้งแต่ต้นจนจบ

ในสายตาของเธอ หลินฟานไม่เหมือนกับว่ากำลังเขียนการคำนวนอยู่เลย แต่เหมือนกับว่าเขากำลังร่ายรำไปกับบทเพลงอันแสนจะไพเราะมากกว่า

สวยงามและมีเสน่ห์!

และเมื่อปริศนาของโจวได้ถูกแก้ไข หลินฟานก็ไม่ได้หยุดแต่อย่างใด เขากลับเริ่มแก้ไขการคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่ต่อในทันที

มันเหมือนกับการที่ร่ายรำเสร็จ แล้วสลับไปบรรเลงเพลงต่อ

ด้วยตัวเลขการคำนวณที่ปรากฏขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้อัตราการเต้นหัวใจของหูเทียนเร็วขึ้น...เร็วขึ้นมากเรื่อยๆ!

เวลาผ่านไปไวเหมือนสายน้ำ

พริบตาเดียวก็ผ่านไป 4 ชั่วโมงแล้ว

ในขณะนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมง

ตั้งแต่เข้าหอประชุมมาในตอนเช้า นักคณิตศาสตร์หลายคนก็เอาแต่นั่งอยู่ข้างในห้องประชุม

แม้ว่าท้องของพวกเขาจะส่งเสียงร้องออกมา

แต่ก็ไม่มีใครออกไปหาข้าวกินเลย

ไม่มีแม้แต่คนเดียว!

เพราะพวกเขากลัวว่าจะพลาดช่วงเวลาดีๆที่อาจจะเกิดขึ้น!

“ขีด ขีด!”

หลินฟานไม่ได้สนใจแต่อย่างใด เขายังคงเขียนการคำนวนอย่างรวดเร็วอยู่บนเวที

ซึ่งในตอนแรกหลินฟานตั้งใจจะเขียนแค่วิธีการแก้ไขปริศนาของโจวเพียงเท่านั้น

แต่ในขณะที่การเขียนกำลังดำเนินไป จิตใจของเขาก็จดจ่ออยู่กับมันโดยสมบูรณ์ เลยทำให้ร่างกายของเขาเริ่มเขียนสูตรการคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่โดยไม่ได้ตั้งใจ

และจากตอนนั้น ก็ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้ว การเขียนของหลินฟานช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

หรือว่า...

นักคณิตศาสตร์ที่นั่งอยู่ด้านล่างพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

“ทำไม่สำเร็จหรอ?”

"น่าจะใช่แหละ ก็มันยากมากเลยหนิ..."

"เขาไม่ผิดหรอก"

…………

ตอนนี้ หลินฟานที่กำลังยืนอยู่บนเวทีได้พบกับปัญหาจริงๆ

ในความคิดของหลินฟาน สิ่งที่เขาได้เขียนไปทั้งหมดไม่ใช่สูตรการคำนวน แต่เป็นเส้นทางสู่ความสำเร็จที่แสนจะสุดยอด

ถึงแม้ที่ผ่านมาระหว่างทางของถนนเส้นนี้จะมีเพียงหลุมและเศษหินเล็กๆ

แต่ตอนนี้เขาก็ได้พบกับหินก้อนใหญ่ที่วางอยู่กลางถนน

ถ้าอยากเห็นวิวแสนสวยข้างหน้าก็มีแต่ต้องเอาหินออกไป!

ทิวทัศน์ที่สวยงามได้มาอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว

หลินฟานไม่อยากยอมแพ้!

เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อที่จะก้าวต่อไป!

[ คุณต้องการใช้การ์ดเพิ่มพลังทักษะสองเท่า เพื่อเพิ่มความรู้คณิตศาสตร์ระดับนักวิชาการ เป็นเวลา 1 ชั่วโมง หรือไม่? 】

"ใช้เลย!"

หลินฟานเกือบจะตอบสนองไปตามสัญชาตญาณ

และในเวลาเดียวกัน เสียงเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในใจมาของหลินฟาน

【ติ๊ง! มุ่งมั่นเต็มที่ ประกายแห่งแรงบันดาลใจ! 】