หม่าเฉิงผู้ไร้ยางอาย

ตอนที่ 11 หม่าเฉิงผู้ไร้ยางอาย

หลังจากพักครึ่งชั่วยาม การประลองคู่ต่อไปก็เริ่มขึ้นทันที หม่าเฉิงที่ได้หมายเลขสองกวาดสายตามองผู้เข้าประลองทั้งห้าคน

จากนั้นก็เผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา เขามองเห็นหลงมู่ที่ยังหน้าตาซีดขาว ไม่ต้องใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ตรวจสอบก็รู้ว่าพลังต่อสู้ยังไม่กลับมาเต็มที่

" ข้าขอท้าประลองหลงมู่ " หม่าเฉิงยิ้มชั่วร้าย

" ฮือฮา !!! "

" หม่าเฉิงช่างชั่วร้ายยิ่งนัก "

" ไร้ยางอาย "

" หลงมู่เพิ่งประลองรอบแรกเมื่อครู่นี้เอง รอบสองก็ต้องประลองต่อ พลังต่อสู้เพิ่งฟื้นฟูได้นิดเดียว คงสู้หม่าเฉิงไม่ไหวหรอก "

" กฎการประลอง สามารถท้าได้ทุกคน ข้าไม่ได้ทำผิดกฎ จะว่าข้าไร้ยางอายได้เช่นไร คงต้องโทษที่มันอ่อนแอไร้ฝีมือเอง ฮ่าฮ่าฮ่า " หม่าเฉิงหัวเราะอย่างสะใจ

"...." เหล่าผู้ชมเงียบกริบทันที เมื่อนึกถึงกฎการประลองก็เป็นไปตามที่หม่าเฉิงได้กล่าวไว้

ผู้ชมหลายคนต่างถอยหายใจ อดสงสารหลงมู่มิได้ การที่ต้องมาเจอกับหม่าเฉิงผู้ไร้ยางอายต้องบอกว่าหลงมู่ช่างโชคไม่ดี

หลงมู่ที่โดนหม่าเฉิงท้าประลอง เดินขึ้นเวทีด้วยใบหน้าขาวซีด

" คู่ที่สอง หม่าเฉิง ปะทะ หลงมู่ เริ่มได้ " เจ้าเมืองประกาศเริ่มประลองทันทีที่ผู้เข้าประลองพร้อมแล้ว

เมื่อได้ยินคำว่าเริ่มได้ หม่าเฉิงก็ปลดปล่อยรัศมีสีดำทมิฬพลังฝึกตนกายเนื้อแท้จริงขั้นที่สี่ออกมา ชายกล้ามโตรวบรวมรัศมีสีดำทมิฬไว้ที่หมัด

จากนั้นก็ได้พุ่งกระโจนเข้าใส่หลงมู่ด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียมพลางฉีกยิ้มอย่างชั่วร้าย เหวี่ยงหมัดต่อยเข้าใส่ร่างหลงมู่ในทันที

" หมัดเต่าทมิฬ " หม่าเฉิงตะโกนลั่น

- ฟุบบบ -

- ครืน ครืน ครืน -

ดวงตาหลงมู่หรี่ลงทันทีที่เห็นหม่าเฉิงพุ่งเข้ามาหาด้วยความรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเผยความหวาดกลัวอันลึกล้ำ เนื่องจากแรงกดดันที่ได้รับจากหม่าเฉิง พลันทำให้เขารู้สึกมิอาจขยับกายเคลื่อนไหวได้เลย กายเนื้อของหม่าเฉิงช่างทรงพลังนัก นี่เป็นพลังของผู้ฝึกตนกายเนื้อจริงหรือ? หลงมู่ได้แต่เตรียมใจตั้งมั่นหวังว่าจะต้านทานหมัดของหม่าเฉิงไว้ได้ เขารีบสร้างเกราะปราณสายฟ้าขึ้นมาป้องกันในทันที

- ตู้ม แกร็กกก - เสียงกระแทกปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว ภายในเสียงระเบิดยังมีเสียงแตกหักบางอย่าง

หมัดเต่าทมิฬของหม่าเฉิงได้ทะลวงเกราะปราณสายฟ้าของหลงมู่อย่างง่ายดาย ทะลวงเกราะปราณแตกออกเป็นเสี่ยงๆ จากนั้นหมัดอันหนักหน่วงก็บดขยี้เข้าใส่หน้าอกของหลงมู่อย่างโหดร้าย

" อ๊ากกก " หลงมู่กรีดร้องโหยหวน

" พรวดดดดดดดดดดดด " เลือดสาดกระจาย

- พลั่ก -

หลงมู่ปลิวกระเด็นอย่างแรง ลอยไปติดขอบกำแพงอัฒจันทร์ที่นั่งของผู้ชมดังโครม สั่นสะเทือนจนพวกเขารู้สึกได้

" มู่เอ๋อร์ " หลงไห่รีบวิ่งไปดูอาการของหลงมู่อย่างรวดเร็ว

" หม่าเฉิงงงง เหตุใดเจ้าถึงต้องโหดร้ายเยี่ยงนี้? " หลงไห่ดูสภาพของบุตรชายที่มีอาการบาดเจ็บสาหัส ก็แสดงสีหน้าบิดเบี้ยวรู้สึกโกรธเกรี้ยวอย่างหนัก

หลงมู่กระดูกหน้าอกแตก มีรอยร้าวปริแตกตามร่างกาย โลหิตไหลทะลักออกมาแทบจะท่วมร่าง บาดเจ็บสาหัสเป็นอย่างยิ่ง คงต้องพักรักษาตัวหลายเดือนทีเดียว สำหรับเขาการประลองคงสิ้นสุดที่ตรงนี้ ไม่สามารถลงสนามสู้ต่อได้

" ฮ่าฮ่าฮ่า ตามกฎการประลอง ห้ามฆ่าคู่ต่อสู้ ห้ามทำลายการบมเพาะของอีกฝ่าย ข้าทำตามกฎทุกอย่าง ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด เวทีประลองนี้ไม่เหมาะสำหรับคนอ่อนแอ " หม่าเฉิงกล่าวพร้อมแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย

" เจ้า !!! เจ้า !!! " หลงไห่ได้ยินเช่นนั้น แทบจะกระอักเลือดด้วยความโกรธ แต่เมื่อทำอะไรหม่าเฉิงไม่ได้ เขาจึงนำตัวหลงมู่กลับตระกูลไปรักษาทันที

เจ้าเมืองและผู้อาวุโสสูงสุดของทั้งสี่สำนักใหญ่ ต่างก็ไม่ได้ทำอะไรเพื่อไปห้ามปรามหม่าเฉิง เพราะที่หม่าเฉิงกล่าวนั้นถูกต้องทุกอย่าง อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ฆ่าหลงมู่ แต่เพียงลงมือหนักไปหน่อยเท่านั้นเอง

ทว่าที่ทำให้ผู้คนไม่พอใจก็คือ นิสัยชั่วร้ายและไร้ยางอายของหม่าเฉิงนั่นเอง

" เนื่องจากหลงมู่ไม่สามารถสู้ต่อได้ การประลองรอบสุดท้ายนี้จะเหลือเพียงห้าคน " เจ้าเมืองประกาศ

หลังจากพักครึ่งชั่วยาม การประลองก็ได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง ทันใดนั้นบนเวทีประลองพลันปรากฏเงาร่างวูบวาบสีขาวสายหนึ่งรวดเร็วดั่งเงาพราย เป็นชายหนุ่มหล่อเหลาประดุจดั่งเทพเซียนสวมอาภรณ์ขาวสะอาดบริสุทธิ์ ยืนนิ่งสองมือไพล่หลังอย่างทรนงองอาจอยู่บนเวทีประลองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ชายหนุ่มผู้นั้นเป็นเฟยหลิงเทียนนั่นเอง เขาได้หมายเลขสาม เป็นคนต่อไปที่จะได้ท้าประลองต่อสู้ หลังจากกวาดสายตามองผู้เข้าประลองอีกสี่คนที่เหลือ ดวงตาอันลึกล้ำคู่นั้นของเขาก็จ้องนิ่งยังร่างของคนๆหนึ่ง ซึ่งเป็นเป้าหมายของเฟยหลิงเทียน

เป็นชายหนุ่มกล้ามโตตัวใหญ่บึกบึน สวมอาภรณ์ดำทมิฬ ชายผู้นั้นก็คือ ' หม่าเฉิง ' ผู้ไร้ยางอาย

เมื่อหม่าเฉิงเห็นเฟยหลิงเทียนจ้องมองมาที่ตนเอง ก็ฉีกยิ้มอย่างชั่วร้าย รู้สึกว่ามีคนหาเรื่องใส่ตัวเองโผล่ออกมาให้เขาได้ขย้ำอีกคนแล้ว

" ข้าท้าประลองหม่าเฉิง " เฟยหลิงเทียนกล่าวเสียงราบเรียบ

" ฮือฮา !!! "

" นายน้อยเฟยท้าประลองหม่าเฉิง!? "

" ชักน่าสนใจแล้วสิ "

" นายน้อยเฟยอัดเจ้าคนไร้ยางอายหม่าเฉิงให้ปลิวไปเลย "

ผู้ชมส่งเสียงกระหึ่มทันที เหล่าหญิงสาวต่างส่งเสียงให้กำลังใจเฟยหลิงเทียนอย่างออกหน้าออกตา ตรงกันข้ามกับหม่าเฉิงที่ได้รับเสียงโห่ร้องด่าทอจากบรรดาเหล่าหญิงสาว

เมื่อหมาเฉิงขึ้นมาบนเวทีประลอง ก็ได้ยืนประจันหน้ากับเฟยหลิงเทียนด้วยรอยยิ้มมั่นใจ จากนั้นเขาพลันหันไปมองเซี่ยเยว่ฉานผู้งดงามบนอัฒจันทร์ที่นั่งของผู้ชม

ครุ่นคิดสักพักหม่าเฉิงก็ได้เผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา หันกลับมาจ้องมองเฟยหลิงเทียนแล้วกล่าว

" เฟยหลิงเทียน ข้าต้องการพนันกับเจ้า ถ้าเจ้าเอาชนะข้าได้ ข้าจะให้ร้อยล้านเหรียญทอง แต่หากเจ้าแพ้ต้องมอบเซี่ยเยว่ฉานให้กับข้า "

" ฮือฮา !!! " เหล่าผู้ชมต่างผงะตื่นตะลึงไม่คิดว่าหม่าเฉิงจะชั่วร้ายอย่างนี้ พวกเขาพลันส่งเสียงโห่ประนามชายร่างใหญ่

" ช่างไร้ยางอายนัก "

" คิดจะขโมยคู่หมั้นของผู้อื่นด้วยวิธีการเช่นนี้!? ... ไม่มีความเป็นชายชาตรีเอาซะเลย "

เหล่าผู้ชมยังคงส่งเสียงด่าทออย่างอื้ออึง

" ข้าไม่พนันกับเจ้าหรอกนะ มิใช่ว่าข้าไม่กล้า ... หากแต่พี่หญิงเยว่ฉานเป็นคนรักของข้า ดังนั้นพี่หญิงของข้าไม่ใช่สิ่งของที่จะพนันแย่งชิงหรือส่งมอบให้กับผู้อื่น "

เซี่ยเยว่ฉานที่ได้ยินคำพูดหวานหูของชายหนุ่ม หยาดน้ำตาแห่งความสุขก็เอ่อล้นออกมาจากหางตา

บรรดาหญิงสาวทั้งหลายต่างพากันอิจฉาตาร้อน รู้สึกอยากจะแทนที่เซี่ยเยว่ฉานเป็นอย่างยิ่ง

" หม่าเฉิง ข้าจะอัดเจ้าให้จมใต้ฝ่าเท้าของข้า "

เฟยหลิงเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเย็นเยียบ พร้อมกันนั้นก็ปลดปล่อยพลังจิตวิญญาณกระแทกเข้าใส่หม่าเฉิง

- ครืน !!! -

พื้นเวทีประลองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มวลอากาศกระเพื่อมถูกฉีกกระชาก

" อะไรน่ะ!? " หม่าเฉิงร่างกายสั่นสะท้าน ราวกับโดนฆ้อนใหญ่ยักษ์ทุบเข้าให้ เรือนกายอันใหญ่โตของมันถึงกับปลิวกระเด็นลอยออกไปจากที่เดิมถึงสามก้าวใหญ่ !!!

หม่าเฉิงมองไปที่เฟยหลิงเทียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ เมื่อครู่มันรู้สึกมึนงงไม่เข้าใจ มันเหมือนโดนพลังร้ายกาจบางอย่างซัดกระแทกจนปลิวกระเด็นตัวลอยโดยมิอาจต้านทานได้เลย!?

หม่าเฉิงไม่เคยเจอเหตุการณ์อะไรแบบนี้มาก่อน ชายร่างใหญ่จึงได้เรียกถุงมืออาวุธระดับแท้จริงขึ้นมาสวมใส่ ตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ทุกเมื่อ เขาไม่กล้าที่จะประมาทคู่ต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้าอีกแล้ว

...........................