ภูเขาโมจิซึกิ

หลินเฟยเดินเข้าไปในร้านอาหารข้างถนน สั่งก๋วยเตี๋ยวเนื้อและสตูว์ไข่สำหรับมื้อกลางวัน หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เขาก็เดินไปในจุดอับสายตาที่ไร้ซึ่งผู้คนและกล้องวงจรเพื่อที่จะใช้พลังพิเศษที่สามกลับมายังบ้านของตนเอง!

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

พลังที่สามของหลินเฟยคือการเทเลพอร์ต: สามารถเคลื่อนย้ายไปได้ทุกที่ภายในระยะ 500 เมตร (ถ้าระยะทางที่จะทำการเคลื่อนย้ายไปไกลเกินกว่า 500 เมตร จำเป็นจะต้องระบุตำแหน่งเอาไว้ล่วงหน้าก่อนทำการใช้งาน)

โดยพลังนี้มีข้อเสียอยู่สองจุดใหญ่ๆ หนึ่งคือหลังจากที่ทำการใช้เทเลพอร์ตไปแล้ว พลังพิเศษจะติดสถานะหมดกำลัง 10 นาที ซึ่งเขาจะไม่สามารถใช้พลังพิเศษนี้ได้อีกจนกว่าสถานะหมดกำลังจะหายไป สองคือหากทำการเทเลพอร์ตไปไกลเกินกว่าขอบเขตที่กำหนด จะก่อให้เกิดความผันผวนของพลังงาน ซึ่งก็มีความเสี่ยงสูงอย่างมากที่จะถูกค้นพบตัวถ้าหากมีคนหรือสัญญาณตรวจจับอยู่ใกล้ปลายทางที่ทำการเทเลพอร์ตไป

อย่างไรก็ตาม บ้านของเขาในปัจจุบันไม่มีใครอาศัยอยู่นอกเหนือจากตัวเอง ดังนั้นทุกครั้งที่หลินเฟยออกไปไหนไกลๆ เขาจึงมักจะใช้ความสามารถนี้เพื่อกลับมาที่บ้านทุกครั้ง เพราะมันทั้งสะดวกและรวดเร็วกว่าการนั่งรถอย่างมาก

หลังจากใช้พลังเทเลพอร์ตกลับมาบ้าน หลินเฟยก็ตรงไปอาบน้ำในทันที จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในห้องนอน ใส่เสื้อผ้า และทิ้งตัวลงบนเตียง

ระหว่างที่ตั้งใจจะนอนหลับพักผ่อน หลินเฟยก็นึกถึงอดีตในสมัยที่เขามีอายุ 16 ปี ตอนนั้นเขาใช้ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนของโรงเรียนในการทำธุรกิจค้าส่งผลไม้ ซึ่งหลินเฟยก็ทำเงินได้มากมายและเปลี่ยนเงินทั้งหมดนั้นให้กลายเป็นบ้านและร้านค้า

"ในตอนนั้นเราตั้งเป้าหมายเอาไว้ว่าจะต้องหาเงินให้ได้หนึ่งร้อยล้านหยวนและเปลี่ยนเงินหนึ่งร้อยล้านหยวนให้เป็นอสังหาริมทรัพย์ จากนั้นก็ค่อยทำการพัฒนาเป็นบริษัทเช่าเหมาลำ ในตอนนี้ตัวเราก็แทบจะบรรลุเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้ทั้งหมดแล้ว เราจะทำอะไรต่อไปดีนะ" หลินเฟยกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และจู่ๆก็ผล็อยหลับไป

ณ สำนักงานดูแลพลังเหนือธรรมชาติหรงเฉิง

เซี่ยหยู่หลง ผู้อำนวยการที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่กำลังนั่งอยู่ในห้องประชุม

เซี่ยหยู่หลงอายุ 26 ปี สำเร็จการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยในตอนอายุ 18 ปี หลังจากสำเร็จการศึกษา เธอได้เข้าร่วมหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการดูแลบ้านเมืองโดยตรง เธอเป็นคนที่มีพลังพิเศษเกี่ยวกับไฟ และได้ไขคดีอาชญากรรมเหนือธรรมชาติมานับไม่ถ้วนในช่วงแปดปีที่ผ่านมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว ตัวของเธอได้ถูกส่งไปยังที่ราบสูงโดยมีจุดประสงค์คือการทำลายล้างองค์กรลักลอบขนส่งสินค้าข้ามชาติให้หมดสิ้น อย่างไรก็ตาม หัวหน้าองค์กรลักลอบขนส่งสินค้านั้นหนีไปได้ และตอนนี้เธอก็กำลังตามล่าเขาอย่างสุดกำลัง

“ตามข้อมูลที่ผู้ให้ข้อมูลให้มา หัวหน้าทีมขององค์กรขนส่งสินข้า "หมาป่าโลภ" จะทำธุรกรรมกับคนในป่าภูเขาโมจิซึกิเวลา 22:00 นาฬิกาในคืนนี้ ไอเทมที่ซื้อขายคือยาบลิส ตอนนี้เจ้าหน้าที่ของเราพร้อมเข้าจับกุมแล้ว ไม่ทราบว่าหัวหน้ามีข้อเสนอแนะอะไรจะพูดเพิ่มเติมหรือเปล่า?”

"ไม่"

“จบการประชุมได้เลย!”

เวลา 22:00 นาฬิกา ในชายป่าเล็กๆของภูเขาโมจิซึกิ ชายชุดดำที่มีร่างกายใหญ่โตและคนกว่าอีก 20 คนกำลังพูดคุยกับคนอีกลุ่มหนึ่งด้วยใบหน้าจริงจัง

“ฉันขอตรวจสอบสินค้าก่อน!”

“ได้เลย ฉันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่นายช่วยแสดงให้ฉันดูก่อนได้หรือเปล่าล่ะว่านำเงินมาด้วยจริงๆ”

"ย่อมได้"

จากนั้น หลายสิบกล่องก็ถูกเปิดออก และปรากฏให้เห็นเงินสดจำนวนมากที่อัดแน่นอยู่ภายใน

“ฉันสามารถตรวจสอบสินค้าได้หรือยัง”

"เทียโหยว นำสินค้าไปให้พวกเขาตรวจสอบได้"

"ครับเจ้านาย." สิ้นสุดเสียง กล่องเหล็กสีดำก็ถูกเปิดออก และในกล่องก็ปรากฏให้เห็นยาบลิสจำนวนนับไม่ถ้วน

แต่ก่อนที่เทียโหยวจะได้ส่งมอบกล่องสินค้าให้กับอีกฝ่าย

กลุ่มคนปริศนาหลายสิบคนที่สวมชุดสีดำก็ได้วิ่งตรงเข่ามาทางนี้อย่างรวดเร็ว

"นั่นมันเจ้าหน้าที่ดูแลพลังเหนือธรรมชาติหรงเฉิง"

“จะเอายังไงดีครับหัวหน้า”

"ถามมาได้ มันก็ต้องยกเลิกการทำธุรกรรมและรีบหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดอยู่แล้วสิ"

“หึ! คิดว่าพวกแกจะหนีไปได้ง่ายๆหรือยังไง วันนี้พวกแกทุกคนจะต้องถูกจับกุมและนำตัวไปสอบสวนทั้งหมด! อย่าคิดจะหนีให้เสียแรงไปเปล่าๆเลย” เสียงเย็นเยียบดังก้องไปทั่วทั้งพื้นที่

“บัดซบ! นั่นมันเซี่ยหยู่หลง ผู้อำนวยการคนใหม่ของสำนักงานดูแลพลังเหนือธรรมชาติแห่งที่เก้าในหรงเฉิง จบสิ้นแล้ว” ใครคนหนึ่งที่รู้จักเซี่ยหยู่หลงพูดขึ้นมา

"อย่าเพิ่งถอดใจสิ" หัวหน้าชุดดำพูดอย่างเคร่งขรึม ถึงแม้ว่าเขาจะวิตกกังวลและตื่นตระหนกต่อการมาของเซี่ยหยู่หลงเหมือนกับคนอื่นๆก็ตาม แต่เขาก็ไม่ได้เปิดเผยมันออกมาและไม่คิดที่จะยอมถูกจับกุมแม้แต่นิดเดียว

“ใช่แล้วทุกคน พวกเรามีจำนวนมากกว่าพวกมันตั้งเยอะ” เทียโหยวพูดเสริมขึ้นมา

“ถ้าเราทำการต่อสู้กับพวกมันล่ะก็มีหวังถูกจับกันทั้งหมดอย่างแน่นอน ทางนี้ผมจะรั้งเอาไว้ให้เอง ท่านหัวหน้ารีบเก็บของแล้วหนีไปเถอะครับ ” ชายหัวแบนพูดกับหัวหน้าชุดดำ

“ฉือจิน ฉันขอขอบคุณนายจากใจ และขอสัญญาเลยว่าจะดูแลภรรยากับลูกสาวของนายให้เป็นอย่างดี…ทุกคนตามฉันมา!”

สิ้นสุดเสียง หัวหน้าชุดดำกับลูกน้องของเขาก็หนีไปทางทิศตะวันตกทันที

“ทางนี้ให้กลุ่มที่สามจัดการ ส่วนกลุ่มที่หนึ่งกับกลุ่มที่สองรีบไล่ตามพวกที่หนีไปกับฉัน”

เซี่ยหยู่หลงออกคำสั่งและกำลังจะไล่ตามไป แต่ทันใดนั้นเอง เถาวัลย์จำนวนนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นทั่วทุกทิศทาง

การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้เธอรีบหันไปมองรอบๆอย่างรวดเร็ว และเธอก็พบว่าเถาวัลย์ที่ปรากฏขึ้นมาเป็นพลังของคนคนหนึ่งที่ไม่ได้ทำการหลบหนีไปกับองค์กร

ถึงแม้ว่าเถาวัลย์เหล่านี้จะไม่ทำให้ถึงตายก็ตาม แต่การที่ต้องคอยหลบหลีกพวกมันก็ทำให้เขาไม่สามารถไล่ตามองกรค์หมาป่าโลภไปได้เช่นกัน

ใบหน้าของเซี่ยหยู่หลงเปลี่ยนเป็นเย็นชา จากนั้นเธอก็พุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วและต่อยสมาชิกขององค์กรหมาป่าโลภที่ชื่อว่าฉือจินด้วยหมัดขวาอย่างรุนแรง

เปลวไฟที่รุ่มร้อนปะทุออกมาจากหมัดสีขาวอันเรียวยาวของเซี่ยหยู่หลง

“ฟู่ว...”

เถาวัลย์ทั้งหมดที่ปรากฏขึ้นรอบๆไหม้เกรียม และชายที่ชื่อฉือจินก็ล้มลงกับพื้น

“รีบไล่ตามพวกมันไป!”

เซี่ยหยูหลงนำทั้งสองทีมไล่ตามไปในทิศทางที่องกรค์หมาป่าโลภหนีไป

ดวงจันทร์ที่สว่างไสวลอยอยู่เหนือท้องฟ้า และแสงจันทร์ที่ขาวสง่าสาดส่องลงมายังผืนดิน ต้นไผ่สีเขียวท่ามกลางดอกไม้สีเหลือง และเสียงร้องของแมลงที่ดังขึ้นเป็นระยะๆราวกับเม็ดฝนที่ตกลงมา

ตั๊กแตนกระโดดออกมาจากพงหญ้า และมองดูฉากประหลาดที่อยู่ตรงหน้าของตัวเองอย่างประหลาดใจ

ในเวลานี้ ชายสวมหน้ากากสีเงิน-ขาวสวมชุดสีดำกำลังเผชิญหน้ากับชายร่างกำยำที่ดูเคร่งเครียดและมีเหงื่อออกหลายสิบคน

ก่อนเวลา 22:10 นาฬิกา

หลินเฟยนอนหลับจนถึงหกโมงเย็น หลังจากตื่นนอน เขาได้ทำเกี๊ยวและซุปไข่สาหร่ายเป็นอาหารสำหรับมื้อค่ำ หลังจากกินอารหารเสร็จ หลินฟานก็เปิดทีวีและดูซีรี่ส์ สักพักก็เปลี่ยนไปปัดหน้าจอโทรศัพท์ และจู่ๆก็เป็นเวลาสี่ทุ่มโดยไม่รู้ตัว

"คืนนี้แสงจันทร์สวยจังเลย ดีล่ะ ฉันออกไปข้างนอกและทำการฝึกฝนพลังพิเศษเพิ่มเติมดีกว่า"

สิ้นสุดคำพูด หลินเฟยก็ยกมือขึ้นและนำชุดสีดำกับหน้ากากสีขาว-เงินออกมาจากมิติว่างเปล่า

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว หลินเฟยก็ตรวจสอบตัวเองผ่านหน้ากระจกและพึมพำออกมา

“ถึงแม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ที่จะมีใครอยู่ในภูเขาลึกตอนดึกดื่นแบบนี้ก็ตาม แต่กันเอาไว้ก่อนก็ดีกว่าต้องมานั่งแก้ปัญหาทีหลัง”

หลังจากเช็คทุกอย่างเรียบร้อย หลินเฟยก็เปิดใช้งานพลังเทเลพอร์ตและเคลื่อนย้ายตัวเองไปยังสถานที่ที่เขามักจะฝึกฝนอยู่เป็นประจำ เมื่อแสงสีขาวปรากฏขึ้น ร่างกายของหลินเฟยก็หายไปจากห้องนั่งเล่นในทันที

วินาทีถัดมา ร่างของหลินเฟยก็ปรากฏขึ้นตรงที่ราบเล็กๆแห่งหนึ่งในป่าของภูเขาโมจิซึกิ ซึ่งในขณะที่หลินเฟยกำลังสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าสู่ร่างกาย กิ่งก้านและใบไม้รอบๆก็สั่นไหว และผู้ชายที่ดูกำยำหลายสิบคนก็วิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

ปฏิกิริยาแรกของหลินเฟยที่เห็นผู้คนหลายสิบคนปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าของเขาก็คือ "แย่แล้ว ฉันถูกซุ่มโจมตี เป็นไปได้มั้ยว่าเรื่องการใช้พลังพิเศษในการขายผลไม้จะถูกเปิดเผย? นี่พวกเขาตามมาจับฉันอย่างงั้นหรอ?"

สมาชิกคนหนึ่งในองกรค์หมาป่าโลภมองไปยังชายชุดดำที่สวมหน้ากากขาว-เงินซึ่งยืนอยู่ข้างหน้าของพวกเขาและพูดออกมาด้วยความรู้สึกประหลาดใจ "บัดซบ! ไม่คิดมาก่อนเลยว่าเส้นทางหลบหนีของเราจะถูกพวกมันล่วงรู้ได้”

หลังจากเผชิญหน้ากันไม่กี่วินาที หลินเฟยก็พบว่าสิ่งต่างๆไม่ได้เป็นไปอย่างที่เขาคิด เพราะเขาพบว่าอีกฝ่ายหนึ่งตื่นตระหนก มีเหงื่อออก และเหมือนว่ากำลังหนีอะไรบางอย่าง

"นี่ฉันเข้าใจผิดไปเองสินะ!” สติของหลินเฟยกลับมาสงบนิ่งเหมือนอย่างเดิม

"ดวงจันทร์คืนนี้สวยมากเลย!" หลินเฟยพูด