เซี่ยหยู่หลงกับหมาป่า

เนื่องจากก่อนหน้านี้เจ้าหน้าที่ได้ต่อสู้กับงูกลายพันธุ์และหมูป่ากลายพันธ์ พวกเขาจึงสูญเสียพลังไปมากพอสมควร และจากการถูกฝูงหมาป่าโจมตีทีเผลอ เป็นผลให้พวกเขาที่ไม่ได้อยู่ในสภาพป้องกันได้รับบาดเจ็บสาหัสกันหลายคน และทำให้ในปัจจุบันเหลือผู้ที่สามารถยืนหยัดต่อสู้ต่อได้เพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

ซึ่งความแข็งแกร่งโดยรวมของฝูงหมาป่ายักษ์ที่อยู่ด้านหน้าในขณะนี้ก็เหนือกว่าเจ้าหน้าที่ทุกคนอย่างมาก และระดับพลังไซโอนิกส์ที่ไหลเวียนอยู่ในตัวของพวกมันก็มีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับพลังของเซี่ยหยู่หลง ถึงแม้ว่าจะมีการออกคำสั่งให้ทุกคนถอยออกไป แต่พวกเขาทุกคนต่างก็ตกอยู่ในภวังค์แห่งความกลัวและแทบไม่สามารถจะขยับร่างกายไปไหนได้เลย

“ในภูเขาโมจิซึกิแห่งนี้ต้องมีเหมืองไซโอนิกส์อยู่แน่นอน เพราะในโลกนี้คงจะไม่มีอะไรแล้วที่สามารถเปลี่ยนสัตว์ให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตทรงพลังได้…แต่ไม่รู้มาก่อนเลยว่าการระเบิดพลังไซโอนิกส์ครั้งที่สองจะส่งผลให้กับสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากมนุษย์ด้วย” เซี่ยหยู่หลงคิด

"ทุกคนรีบถอยออกไปจากภูเขาโมจิซึกิและขอให้สำนักงานใหญ่ส่งกองกำลังสนับสนุนมาที่นี่ที ในระหว่างนั้น ฉันจะรั้งพวกมันเอาไว้ที่นี่เอง" เซี่ยหยู่หลงพูดอย่างเร่งรีบ

“มันอันตรายเกินไปหัวหน้า!”

“เราหนีออกไปด้วยกันเถอะครับ”

“เลิกพูดไร้สาระและทำตามที่ฉันสั่งซะ”เซี่ยหยู่หลงตะโกนเสียงดัง

"วู้วว วู้วว วู้ววว" เสียงคำรามของเหล่าหมาป่าดังขึ้น และพวกมันก็พุ่งเข้าจู่โจม

ในตอนแรกพวกมันวิ่งเป็นเส้นตรง แต่เมื่อเข้าใกล้เซี่ยหยู่หลง เหล่าหมาป่าก็แยกตัวออกไปด้านข้างเพื่อจะไล่ตามเหล่าเจ้าหน้าที่ที่หนีไป

"คิดว่าฉันจะยอมหรือยังไง"

ขณะเดียวกันกับที่พูด เซี่ยหยู่หลงก็กางแขนและสร้างกำแพงไฟขนาดใหญ่ออกมาล้อมรอบฝูงหมาป่าเอาไว้ แต่เนื่องจากความเร็วในการบรรจบกันของกำแพงไฟช้าไปจังหวะหนึ่ง เลยทำให้มีหมาป่าสองตัวสามารถทะลุผ่านเธอไปได้

"วู้ววว" สิ่งมีชีวิตที่หน้าเกลียดอย่างเจ้าคงอยากจะตายมากน่าดู

เหล่าหมาป่าถอยออกมาและตั้งท่าเตรียมจู่โจมพร้อมกัน

“วู้วว” ปล่อยคลื่นอัดกระแทกออกไป

“ฟิ้งฟิ้ง”

เมื่อเห็นว่าพลังพิเศษกำลังตรงเข้ามา เซี่ยหยู่หลงก็เปลี่ยนสสารในร่างกายของตัวเองให้เป็นองค์ประกอบของธาตุไฟและรับคลื่นกระแทกทั้งหมดเอาไว้

“วู้ว” โจมตีต่อไปเรื่อยๆ

"ฟิ้งฟิ้งฟิ้ง" คลื่นอัดกระแทกระลอกใหม่พุ่งตรงมาหาเซี่ยหยู่หลงอีกครั้ง

“ชิ! ขืนมัวแต่นำพลังมาป้องกันแบบนี้คงเสร็จพวกมันแน่” ด้วยเหตุนี้เอง เซี่ยหยู่หลงจึงหยุดการเปลี่ยนสสารในร่างกายและเลือกที่จะหลบหลีกการโจมตี

จากนั้นเซี่ยหยู่หลงก็ยิงลูกไฟออกไปอย่างต่อเนื่องราวกับปืนกล

“ตู้ม ตู้ม ตู้ม” หมาป่าหลายตัวโดนลูกไฟของเซี่ยหยู่หลง เป็นผลให้การโจมตีของเหล่าหมาป่าหยุดชะงักไป

ซึ่งเซี่ยหยู่หลงที่เห็นช่องว่างก็รีบพุ่งเข้าไปโจมตีต่ออย่างรวดเร็ว เธอกำหมัดแน่นและปล่อยหมัดเปลวไฟใส่หมาป่าตัวหนึ่ง และต่อด้วยการใช้แส้ไฟฟาดใส่หมาป่าอีกตัวหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล

เมื่อหมาป่ายักษ์สีฟ้าเห็นฝูงหมาป่าในฝูงของตัวเองถูกจัดการ ดวงตาของมันก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

“วู้ว...” พวกเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง ถอยออกมา ข้าจะจัดการกับนางเอง

หลังจากเห็นหมาป่าหยุดโจมตีและถอยกลับไป เซี่ยหยู่หลงก็รู้ได้ทันทีเลยว่าตัวอันตรายกำลังจะมา

ทันใดนั้นเอง หมาป่ายักษ์สีฟ้าก็กางกรงเล็บออกพร้อมกับพุ่งเข้าจู่โจม ซึ่งเซี่ยหยู่หลงที่เห็นฉากนี้ก็ตอบสนองและรีบหลบออกไปด้านข้างในทันที แต่อย่างไรก็ตาม ความเร็วของเธอไม่อาจจะหลบการโจมตีทั้งหมดของหมาป่ายักษ์สีฟ้าได้ และไม่อาจจะเปลี่ยนร่างกายเป็นสสารธาตุไฟได้ทัน เป็นผลให้แขนของเธอถูกกรงเล็บของหมาป่ายักษ์สีฟ้าและปรากฏเป็นรอยแผลยาว

เซี่ยหยู่หลงจับจ้องไปที่หมาป่ายักษ์สีฟ้าอย่างไม่กระพริบตาและทำการรีดเค้นพลังออกมาอย่างไม่รีรอ

ในเวลาเดียวกัน หมาป่ายักษ์สีฟ้าก็ยกเท้าขวาของมันขึ้นมาและเลียหยดเลือดที่ติดอยู่กับกรงเล็บ

“ไม่คิดมาก่อนเลยว่านางจะสามารถหลบการโจมตีทีเร็วดุจสายฟ้าของข้าได้”

หมาป่าจ้องไปที่เซี่ยหยู่หลงและเดินไปรอบๆตัวเธออย่างช้าๆ

จากนั้นมันก็ปล่อยคลื่นอัดกระแทกอันทรงพลังใส่เซี่ยหยู่หลง

“บูม” เซี่ยหยู่หลงเปลี่ยนร่างกายเป็นสสารธาตุไฟและรับการโจมตีนี้เอาไว้

หลังจากตั้งรับได้ไม่นาน คลื่นอัดกระแทกที่รุนแรงอันหนึ่งก็กระทบเข้ากับเท้าของเซี่ยหยู่หลงอย่างจัง และเป็นผลให้เธอกระเด็นออกไปทางด้านหลังพร้อมกับล้มลงไปในกับพื้นในทันที ซึ่งในเวลานี้เธอก็ตระหนักได้ว่าไม่ควรจะสูญเสียพลังไปกับการป้องกันอีกต่อไป เพราะถ้าหากเธอยังคงใช้พลังในการตั้งรับการโจมตีของหมาป่าล่ะก็ เกรงว่าเธอคงจะหมดพลังและเสียท่าในอีกไม่นานอย่างแน่นอน

ฝูงหมาป่าที่เห็นช่องว่างรีบเข้าโจมตี อย่างไรก็ตาม เซี่ยหยู่หลงที่ล้มอยู่นั้นรีบลุกขึ้นมาและโจมตีสวนกลับไปด้วยลูกไฟ

“ตู้ม ตู้ม ตู้ม” ลูกไฟโดนหัวหมาป่า บางตัวหลบได้ บางตัวใช้คลื่นอัดกระแทกสลายพลัง บางตัวโดนโจมตีที่ขาและล้มลงกับพื้น

“ย๊าาา” เซี่ยหยู่หลงเค้นพลังและเปลี่ยนร่างของตัวเองเป็นเปลวไฟ จากนั้นเธอก็พุ่งไปประชิดกับหมาป่ายักษ์สีฟ้าด้วยความเร็วสูงและใช้เท้าขวาเตะออกไปอย่างรุนแรง

หมาป่ายักษ์สีฟ้าที่เห็นฉากนี้รีบตั้งท่าจะกระโดดถอยออกมา แต่อย่างไรก็ตาม ความเร็วของเธอที่แตกต่างไปจากเดิมทำให้หมาป่ายักษ์สีฟ้าประมาทและไม่สามารถตั้งตัวได้ทัน

“ปัก” เสียงที่เหมือนกับวัตถุหนักกระทบแผ่นโลหะดังขึ้น

หมาป่ายักษ์สีฟ้าที่ถูกเตะตรงลำตัวกระเด็นออกไปและล้มลงกับพื้น ไม่นาน มันก็ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ส่ายหัว และมีของเหลวสีแดงไหลออกมาจากรูจมูก

แน่นอนว่าเซี่ยหยู่หลงไม่ได้รอให้หมาป่ายักษ์ฟื้นตัว เธอพุ่งเข้าไปโจมตีอย่างรวดเร็วและปล่อยหมัดชุดซ้ายขวาออกมาราวกับพายุ

หมาป่าถูกโจมตีอย่างหนักหน่วง และไม่มีช่องว่างให้มันโจมตีสวนกลับไปเลย

หัวของหมาป่ายักษ์สีฟ้าถูกย้อมไปด้วยของเหลวสีแดง เลือดไหลออกจากปากของมันตลอดเวลา และคมเขี้ยวหลายซี่ในปากของมันก็หายไป

ทันใดนั้นเอง…..

หมาป่ายักษ์ที่ถูกโจมตีอย่างหนักหน่วงก็ใช้พลังที่เหลือทั้งหมดระเบิดพลังคลื่นอัดกระแทกออกไปทั่วทุกทิศทาง

“ตู้ม” ทุกสิ่งทุกอย่างภายในระยะ 50 เมตรจากร่างของหมาป่ายักษ์สีฟ้าถูกเปลี่ยนเป็นคามว่างเปล่า

"หู่ว...หู่ว..." เหลือเพียงแค่เสียงหายใจหอบกับร่างของเซี่ยหยู่หลงเท่านั้นที่ยืนอยู่

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากหมาป่ายักษ์สีฟ้าได้รับบาดเจ็บสาหัส มันจึงไม่ได้พุ่งเข้าไปโจมตีเธอในทันที

ซึ่งสภาพร่างกายของเซี่ยหยู่หลงเองก็ไม่ได้ต่างไปจากหมาป่ายักษ์สีฟ้าเลย เธอหายใจเข้าออกอย่างรวดเร็ว และรีบยกมือขวาขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อบนสุดออกเพื่อหวังให้ตัวเองสามารถหายใจได้อย่างสะดวกขึ้น

การใช้พลังพิเศษและพลังงานทางกายจำนวนมากทำให้ใบหน้าของเธอซีดขาว

"ดูเหมือนว่าฉันจะไม่เหลือพลังแล้วสินะ"