ฉันมาชมดวงจันทร์

หลังจากควันที่เกิดจากคลื่นอัดกระแทกหายไป รอบๆป่าก็ค่อยๆเผยให้เห็นร่างของเหล่าหมาป่าที่หลงเหลืออยู่ ซึ่งการที่พวกมันสามารถรอดจากการโจมตีของหมาป่ายักษ์สีฟ้ามาได้นั้นก็ไม่ใช่เพราะโชคช่วยแต่อย่างใด

แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณที่หลับไหลอยู่ในตัวของพวกมันเอง พวกมันรับรู้ได้ถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า และเป็นผลให้สามารถหลบหลีกคลื่นอัดกระแทกได้ทันเวลา

ซึ่งการโจมตีด้วยคลื่นอัดกระแทกของหมาป่ายักษ์สีฟ้าในครั้งนี้ก็ส่งผลให้กำแพงไฟที่สร้างโดยเซี่ยหยู่หลงพลังทลายลง และตอนนี้เธอก็อยู่ในสภาพที่ไม่สามารถสร้างกำแพงไฟขึ้นมาป้องกันได้อีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม เหล่าหมาป่าที่เหลืออยู่ไม่ได้เลือกที่จะพุ่งเข้าโจมตีเซี่ยหยู่หลงในทันที แต่พวกมันเลือกที่จะยืนล้อมรอบร่างกายของเธอเอาไว้แทน นั่นเพราะว่าพวกมันไม่สามารถทำอะไรได้หากหมาป่ายักษ์สีฟ้ายังไม่ได้ออกสั่ง

ซึ่งตอนนี้พวกมันก็กำลังรอคำสั่งโจมตีของหมาป่ายักษ์สีฟ้าอย่างใจจดใจจ่อ เพราะพวกมันต่างก็รู้ดีว่ามนุษย์ผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าของตัวเองไม่มีพลังหลงเหลืออยู่ในร่างกายแล้วแม้แต่นิดเดียว และคิดว่าชัยชนะครั้งนี้กับภูเขาที่อุดมไปด้วยพลังจะต้องตกเป็นของพวกมันอย่างแน่นอน

อีกด้านหนึ่ง…

“บัดซบ! หมาป่าสองตัวมันตามหลังของพวกเรามาติดๆแล้ว หากเรายังคงหนีแบบนี้ต่อไปล่ะก็มีหวังถูกจัดการกันหมดแน่ ทุกคนล่วงหน้าไปก่อนเลย ฉันจะอยู่ที่นี่และหยุดมันไว้ให้เอง”

“หัวหน้าเทียจู คุณคนเดียวไม่ไหวหรอก ผมจะอยู่ที่นี่กับคุณด้วย”

“หัวหน้าเทียจู เฉินซู ฉันเองก็จะอยู่ช่วยทั้งสองคนด้วย” เจ้าหน้าที่เฉินซุนพูด

"ผมก็จะอยู่ด้วย"

"ฉันด้วย..."

“ภายในป่านี้มีสัญญาณแม่เหล็กเยอะเกินไป เป็นไปไม่ได้เลยที่เราจะติดต่อไปหาสำนักงานใหญ่ ดังนั้น ที่นี่ให้เฉินซูกับเฉินซุนและฉันอยู่ก็พอ ส่วนที่เหลือรีบพาผู้บาดเจ็บออกไปจากป่าและขอกองกำลังสนับสนุนจากสำนักงานใหญโดยเร็วที่สุด!” เทียจูพูดอย่างเคร่งขรึม

“เลิกลังเลและไปกันได้แล้ว พวกนายลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนนี้ผู้อำนวยการเซี่ยหยู่หลงกำลังเผชิญหน้ากับหมาป่าฝูงใหญ่และต้องการกำลังเสริม!” เฉินซุนพูด

"ครับ" ทุกคนพูดพร้อมกัน

หลังจากตกลงเสร็จแล้ว เจ้าหน้าที่สามคนก็พุ่งเข้าโจมตีหมาป่าสีเขียวสองตัวที่ไล่ตามมาทันที เฉินซุนเปิดฉากโจมตีด้วยใบมีดลม

ซึ่งเมื่อหมาป่าสีเขียวทั้งสองตัวเห็นว่าเหยื่อที่อยู่ข้างหน้าบางส่วนเลิกหนีและโจมตีใส่พวกมัน ร่องรอยของการดูถูกในดวงตาของหมาป่าก็หายไปและรีบกระโดดหลบใบมีดลมที่เฉินซุนโจมตีมาอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน เฉินซูุก็รีบใช้พลังของเขาจับหมาป่าสีเขียวทั้งสองที่กระโดดหลบขึ้นไปบนอากาศเอาไว้ด้ายเชือกที่มองไม่เห็น .

และจากผลของพลังเฉินซู เหล่าหมาป่าจึงถูกพันธนาการไว้กลางอากาศและไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย

จากนั้น เทียจูก็รีบพุ่งตรงไปที่หมาป่าสีเขียวตัวหนึ่งพร้อมกับเปลี่ยนร่างกายทั้งหมดให้กลายเป็นเหล็กและกระโดดเตะใส่ท้องของมันอย่างรุนแรง ซึ่งแรงเตะของเขาก็ทำให้หมาป่าสีเขียวตัวนั้นกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้ที่อยู่ข้างหลังจนหักในทันที

หลังจากที่หมาป่าสีเขียวตัวหนึ่งล้มลงกับพื้น หมาป่าสีเขียวอีกตัวหนึ่งก็ดิ้นรนจนหลุดพ้นจากพลังยึดเหนี่ยวของเฉินซู และมันก็ปล่อยพลังคลื่นอัดกระแทกใส่ทั้งสามคน

เมื่อเฉินซูและเฉินซุนเห็นฉากนี้ก็รีบกระโดดหลบออกไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว แต่อย่างไรก็ตาม เทียจูนั้นถูกคลื่นอัดกระแทกปะทะเข้ากับร้างกายอย่างจัง เพราะการเปลี่ยนร่างกายของตัวเองให้เป็นเหล็กและโจมตีอย่างสุดแรงเมื่อกี้ทำให้เขาต้องสูญเสียพลังไปมาก และเป็นผลให้เขาไม่มีพลังเหลือมากพอที่จะหลบเลี่ยงการโจมตีที่รวดเร็วของหมาป่าสีเขียวได้

เลือดไหลออกมาตามร่างกายของเทียจู

“หัวหน้า...”

"หัวหน้า..."

ทั้งสองคนตะโกนเสียงดัง!

ในขณะนั้นเอง หมาป่าสีเขียวที่ถูกเทียจูเตะไปะกระแทกกับต้นไม้ก็ค่อยๆลุกขึ้นมาและมองดูทั้งสามคนที่ทำให้มันบาดเจ็บอย่างโกรธแค้น

ในตอนที่เทียจูล้มลงกับพื้นโดยไม่รู้ว่ายังเป็นหรือตาย เฉินซุนและเฉินซูต่างก็รู้สึกตกใจและโศกเศร้าในเวลาเดียวกัน และเมื่อพวกเขาเห็นหมาป่าสีเขียวที่ถูกเทียจูเตะอย่างรุนแรงลุกขึ้นมา จิตใจของพวกเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยความหวัดกลัวในทันที

เฉินซุนพูดว่า "เฉินซู ตอนนี้เราคงจะไม่รอดแล้วล่ะ แต่อย่างน้อยเราต้องถ่วงเวลาพวกมันเอาไว้ให้ได้มากที่สุด สักหนึ่งวินาทีก็ยังดี"

"ใช่แล้ว!"

หมาป่าสีเขียวปล่อยคลื่นอัดกระแทกอีกครั้ง

ในเวลานี้ หลินเฟยที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าสัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังที่รุนแรง และเขาก็พบว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งตรงเข้ามา ดังนั้น เขาจึงลงมาซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ต้นใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล

“อดทนไว้นะทุกคน อีกไม่นานพวกเราก็จะออกจากป่านี้แล้ว...”

สิ่งที่ปรากฏขึ้นในสายตาก็คือกลุ่มเจ้าหน้าที่ที่กำลังเคลื่อนไหวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ซึ่งฉากนี้ก็ทำให้หลินเฟยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเแปลกใจ เพราะเขาเห็นว่าเจ้าหน้าที่ทุกคนต่างก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส

หลินเฟยคิดในใจ "เกรงว่าข้างหน้านี้คงจะมีศัตรูที่แข็งแกร่งอยู่ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่ได้รับบาดเจ็บและมีท่าทางที่เร่งรีบขนาดนี้"

หลินเฟยกระโดดออกจากต้นไม้และบินไปข้างหน้าต่อ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เห็นเจ้าหน้าที่สองคนนอนอยู่บนพื้นในสภาพใกล้ตาย และหมาป่าที่มีขนสีเขียวสองตัวก็กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างช้าๆ

หลินเฟยขมวดคิ้ว สร้างหอกน้ำแข็ง และขว้างไปไปใส่หมาป่าสีเขียวอย่างไม่ลังเล

“ปัก” เสียงกระแทกดังสนั่นไปทั่วผืนป่า และหมาป่าสีเขียวที่ถูกหอกน้ำแข็งเจาะทะลุหัวก็ล้มลงกับพื้นในทันที

“ฝึบ” หลินเฟยปรากฏตัวขึ้นด้านหน้าของเจ้าหน้าที่และมองดูหมาป่าสีเขียวอีกตัวหนึ่ง

ซึ่งเมื่อหมาป่าสีเขียวเห็นศพของเพื่อนร่วมฝูง และเห็นมนุษย์ปริศนาที่จู่ๆก็ปรากฏขึ้นมา สัญชาตญาณของมันก็บอกว่าให้มันรีบหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดในทันที ดังนั้น มันจึงรีบหันหลังกลับและวิ่งหนีไป

"คิดว่าความเร็วแค่นี้จะสามารถหนีฉันพ้นอย่างงั้นหรอเจ้าหมา"

หลินเฟยโบกมือไปข้างหน้า และหมาป่าสีเขียวที่กำลังวิ่งหนีอยู่ก็ถูกแช่แข็งในทันที

หลังจากนั้น หลินเฟยก็หันศีรษะกลับมาและมองดูทั้งสองคนที่กำลังจะตาย และเมื่อหันมองไปรอบๆ เขาก็พบว่ายังมีคนที่อยู่ในสภาพใกล้ตายไม่ต่างจากสองคนนี้อยู่ด้วยอีกคน

หลินเฟยคิดในใจ "ฉันควรจะถามพวกเขามั้ยว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ แต่เจ้าหน้าที่อย่างพวกเขาจะบอกศัตรูอย่างฉันอย่างงั้นหรอ"

เฉินซุนและเฉินซูมองไปยังชายที่อยู่ข้างหน้าของพวกเขาด้วยความประหลาดใจและคิดในใจ "ทำไมชายสวมหน้ากากคนนี้ถึงอยู่ที่นี่ และทำไมความแข็งแกร่งของเขาถึงแตกต่างจากรอบที่แล้วได้ขนาดนี้?"

ถึงแม้ว่าครั้งที่แล้วการพบเจอระหว่างพวกเขากับหลินเฟยจะไม่เป็นมิตรต่อกันก็ตาม แต่เมื่อเห็นหลินเฟยปรากฏตัวและจัดการกับหมาป่าสีเขียวสองตัว พวกเขาก็อดไม่ได้ทีจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว การที่ชีวิตต้องจบลงเพราะฝีมือของมนุษย์นั้นดีกว่าการต้องมาตายเพราะฝีมือของสัตว์และถูกจับกินหลายเท่าตัว

“ฉันมาที่นี่เพื่อชมดวงจันทร์ พวกคุณเชื่อหรือเปล่า” หลินเฟยพูดออกมาหลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"เอ่อ........"