เดินทางไปหมู่บ้านอีกครั้ง

"ดิ้ง!"

"แร็พเตอร์ทั้ง 5 ตัวที่วิวัฒนาการขั้น1สำเร็จ ได้รับทักษะ : การโจมตีระยะใกล้"

"ทักษะการโจมตีระยะใกล้นี้ เลือกเป้าหมายในระยะ10เมตร ความเร็วของไดโนเสาร์เพิ่มขึ้น 3 เท่าเป็นระยะเวลา 5 วินาที"

"ทักษะนี้ไม่สามารถใช้ติดต่อกันได้ ใช้เวลา 1 นาที เพื่อเรียกใช้ทักษะอีกครั้ง"

หลินเฟิงรู้สึกพอใจมากหลังจากที่ฟังจบ "เยียมมาก! ความเร็วของแร็พเตอร์เพิ่มขึ้น 3 เท่าจากความเร็วสูงสุด ศัตรูภายในระยะ 10 เมตรจะไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าโดนโจมตียังไง! แม้จะต้องรออีก1นาทีก่อนจะใช้ทักษะนี้ได้อีกครั้ง แต่มันก็คุ้มค่า!"

ด้วยความตื่นเต้นหลินเฟิงเริ่มสั่งการพวกมันทันที "โจมตีหินยักษ์ตรงนั้น"หินขนาดใหญ่สูง 2 เมตร ตั้งเด่นอยู่ถัดไป 30 เมตร

ทันทีที่ได้รับคำสั่ง แร็พเตอร์คำรามเสียงดังลั่น! มันพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วกลายเป็นเงาดำวูบผ่าน พริบตาเดียวร่างนั้นปรากฏอยู่เบื้องหน้าหินขนาดใหญ่ กรงเล็บอันทรงพลังตบลง! เสียงปั่งดังสนั่นไปทั่ว หินเบื้องหน้าแตกกระจายเป็นชิ้นๆ

ด้านที่โดนโจมตีแตกกระจาย สร้างลอยร้าวยาวไปทั่วทั้งหิน หลินเฟิงอึ้ง ไม่ใช่แค่ความเร็วของมันที่สูงขึ้นอย่างเดียว! ทั้งพลังการโจมตียังสุดจะเหลือเชื่อ เมื่อดูจากความเร็วและพลังในตอนนี้ มันสามารถฆ่าเสือยักษ์ได้อย่างไม่ยากเย็น! ถึงแม้นั่นจะเป็นการต่อสู้ตัวต่อตัวก็ตาม!

หลินเฟิงเลือดสูบฉีดจนหน้าแดง รีบเปิดใช้งานทักษะการโจมตีระยะประชิดของมัน ทักษะนี้จะไม่ทำงานถ้าไม่มีศัตรูอยู่ภายในระยะ 10 เมตร แต่แล้วยังไงละ! แค่หลินเฟิงเห็นต้นไม้หรือหินก้อนเล็กๆเป็นศัตรู มันไม่สนว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไร! นักรบไดโนเสาร์จะมองว่าพวกมันเป็นปรปักษ์ต่อเจ้านายทั้งสิ้น! และจะทุ่มทุกอย่างเพื่อทำลายมัน

หลังจากเป็นใช้งานทักษะ ร่างของแร็พเตอร์กลายเป็นภาพเบลอ! ได้ยินเสียงลมแสบแก้วหูทีหนึ่ง หลินเฟิงเห็นเงาดำแวบผ่านพริบตาเดียว! รู้สึกตัวอีกทีก็มีสายลมกระโชกพัดเข้าใส่ตัวเอง! แร็พเตอร์ร่างสูงใหญ่ปรากฏให้เห็นตรงหน้าอย่างเงียบงัน

หลินเฟิงมองไม่เห็นว่ามันเคลื่อนไหวยังไง รู้อีกทีมันก็เผยให้เห็นตรงหน้าแล้ว เท่านี้เขาก็รู้แล้วว่าทำไมทักษะของมันถึงกำหนดศัตรูไว้ในระยะ 10เมตร เพราะภายใต้การเปิดใช้งานทักษะนี้ ศัตรูภายในระยะ10เมตรจะถูกฆ่าทันที!

หลินเฟิงยิ้มอย่างตื่นเต้น ก่อนนำยีนของหมาป่าที่เหลืออยู่สี่อันขึ้นมา เขาแบ่งให้แร็พเตอร์ที่วิวัฒนาการขั้น1แล้วทั้งห้าตัว "นี้เป็นรางวัลสำหรับพวกนาย" ระหว่างป้อนยีนหมาป่าให้พวกมัน เขาพลันนึกขึ้นได้ว่ายังเหลือศพของแร็พเตอร์อยู่อีกตัวหนึ่ง

แร็พเตอร์ตัวนี้มียีนแบบเดียวกับยีนไดโนเสาร์ที่เขาผสานเข้าไปแล้ว และผู้ช่วยบอกว่าผลที่ได้จากยีนแบบเดียวกันครั้งที่สองจะลดลงอย่างมาก มันจะสิ้นเปลืองเกินไปถ้าเขาสูญเสียร่างของแรพเตอร์ เพื่อแลกกับผลตอบแทนอันน้อนนิด เพราะฉะนั้นเขาจะเปลี่ยนแร็พเตอร์ตัวนี้ให้เป็นพลังงานฐาน!

เขาสั่งเฮเทอโรดอนหนึ่งตัวที่กำลังเก็บพลังงานอยู่ใกล้ฐานทันที เฮเทอโรดอนเดินเข้ามาในฐานการผลิตแล้วมุ่งตรงไปที่ร่างของแร็พเตอร์ เฮเทอโรดอนอ้าปากกัดร่างของแร็พเตอร์ ไม่มีความโศกเศร้าในสายตามัน ดวงตาของมันยังเต็มไปด้วยความดุร้าย สำหรับนักรบไดโนเสาร์ความหมายของการดำรงชีวิตอยู่ คือการต่อสู้เพื่อเจ้านาย!

พลังงานฐานเพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

มองไปที่แร็พเตอร์ที่วิวัฒนาการขั้น1 พลันรู้สึกว่ามันแข็งแกร่งเหลือเกิน ถึงกินยีนของหมาป่าไปยังไม่มีท่าทีเปลี่ยนแปลงอะไรเลย หลินเฟิงงงเล็กน้อย เขาคิดเพลินๆต่อไป 'ยีนของมันควรเปลี่ยนไปจากการผสมยีนหมาป่าสิ หรือว่าอาการตอนผสานยีนจะไม่เหมือนกับมนุษย์? ถ้ายีนมันเปลี่ยนไปแล้ว ทั้งพวกมันยังวิวัฒนาการขั้น1อีก ไม่รู้ร่างกายเปลี่ยนไปเท่าไหร่? ความสามารถของยีนที่ได้ไม่น่าใช่แบบเดียวกับยีนของแร็พเตอร์อันแรก! แบบนี้ยีนจะส่งผลต่อฉันอย่างเต็มที่หรือเปล่า?'

คิดถึงตรงนี้ต้องร้องโอ๊ะขึ้นมาคำหนึ่ง สีหน้ามึนงงไปสองสามวิก่อนแทนด้วยความตื่นเต้น"ผู้ช่วย แร็พเตอร์ที่วิวัฒนาการขั้น1 ยีนของมันเปลี่ยนไปหรือเปล่า?"

เสียงเรียบตอบกลับ"แน่นอน ยีนของมันพัฒนาขึ้นและเปลี่ยนไปจากเดิม"

นี้คือคำตอบที่หลินเฟิงเฝ้ารอ เขาหัวเราะชอบใจ แต่ไม่ใช่ว่าหลินเฟิงจ้องแต่จะเอาสัตว์เลี้ยงของเขามาทำยีนหรอกนะ มันเป็นเพราะนี้ถือเป็นความรู้ที่จะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น! สายพันธุ์เดียวกันไม่จำเป็นต้องมียีนที่เหมือนกัน ความรู้นี้จะเป็นประโยชน์ต่ออนาคต!

หลินเฟิงยังคงสั่งให้ไดโนเสาร์เฝ้าระวังอันตรายรอบฐานต่อไป

เดินมาถึงห้องบัญชาการ เขานั่งลงบนโซฟาที่แสนสบาย ก่อนมองไปที่พลังงานฐานที่ขึ้นมาเป็น 960 หน่วย วันนี้เขายังเหลือการฟักไข่อีก3ฟอง

พลังคือสิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้ ถึงแม้พลังงานฐานจะน้อยจนน่ารันทด แต่ขอแค่หลินเฟิงล่าสัตว์ที่วิวัฒนาการขั้น1ได้ คริสตัลชีวิต1กรัมจะเปลี่ยนเป็นพลังงานฐานตั้ง 5000 หน่วย!หลินเฟิงจึงไม่คิดจะฟักเฮเทอโรดอน หลินเฟิงคิดและสั่งการทันที "สร้างไข่3ฟอง"

"พลังงานฐาน -300 หน่วย"

"ฟักไดมอร์โฟดอน 3 ตัว"

"พลังงานฐาน -60 หน่วย"

"พลังงานฐานคงเหลือ 600 หน่วย"

แน่นอนว่าพลังนั้นสำคัญ แต่การที่ได้รู้การเคลื่อนไหวของศัตรูก่อนล่วงหน้าก็สำคัญไม่แพ้กัน เพราะมีมันเป็นหูเป็นตาให้จากบนฟ้า ทำให้รู้ถึงการเคลื่อนไหวของศัตรูและดักซุมโจมตีได้ ทำให้ฝ่ายเราได้เปรียบ!ถือว่ามีประโยชน์มหาศาล!

ไม่ต้องให้หลินเฟิงรอนาน ไดมอร์โฟดอน3ตัวก็ออกมาจากห้องเพาะฟัก ด้วยความคิดของหลินเฟิงมันทำตามคำสั่งและออกไปทำหน้าที่เฝ้าระวังรอบฐานทันที

เมื่อจัดการเรื่องต่างๆจนหมดแล้ว หลินเฟิงเตรียมตัวที่จะไปหมู่บ้านอีกครั้ง จุดประสงค์แรกหลินเฟิงจะไปสำรวจพื้นที่รอบหมู่บ้านสักหน่อย เพื่อวางแผนสำหรับฐานอพยบที่จะตั้งขึ้น และจุดประสงค์ที่สองคือขนเสื้อผ้าหรือสิ่งของจำเป็นอื่นๆ

จังหวะนั้น เสียงเคาะประตูพลันดังขึ้น ที่ห้องบัญชาการ หลินเฟิงเดินอย่างช้าๆไปเปิดประตู ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าที่สวยงามประดุจนางเซียนจากสวรรค์ ชุดธรรมดาที่ใส่เผยให้เห็นรูปร่างอ้อนแอ่นอรชร คอขาวเนียนทำให้ผู้คนหลงไหล สีหน้าของนางเหมือนมีความลำบากใจบางอย่าง เผยความรู้สึกอ่อนแอออกมาจนหมดสิ้น

สาวงามมาหาแล้ว! แถมยังมาเคาะประตูถึงหน้าห้องอีก หลินเฟิงยิ้มแย้มหน้าบาน"ที่รัก! คุณมาหาผมหรอ เข้ามาข้างในก่อนสิ...ห้องนี้กั้นเสียงได้ดีมากเลยนะ แถมมีโซฟานุ่มสบายตัวหนึ่ง เพียงพอต่อเราสองคน! นอนสนทนากันไป! เอ๊ย ไม่สิ ต้องนั่งสนทนาถึงจะถูก!"

ยิ่งเขาพูดยิ่งแสดงเจตนาชัดเจน หยูชิงเฟยล่วงรู้ความหมายแฝงทั้งหมด อดหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้ แถมฝีปากสู้เขาไม่ได้ก็เลิกคิดที่จะเถียงสู้กับเขา พูดออกไปด้วยเสียงอันเบา"ไม่ต้องเข้าไปหรอก คุยกันตรงนี้ก็ได้"

เมื่อได้ยินหยูชิงเฟยหน้าแดงและพูดว่าจะไม่เข้ามา หลินเฟิงรู้ทันทีว่าแผนของเขาล้มเหลวแล้ว แกล้งไอขึ้นมาสองที"ไม่เข้ามาก็ไม่เป็นไร ที่รักคงไม่ถนัดทำในท่านั่งเท่าไหร่!... ผมหมายถึงนั่งคุยนะ เรามายืนคุยกันก็ได้เปลี่ยนบรรยากาศไปอีกแบบ! แล้วมีเรื่องอะไรจะคุยกับผมละ?"

ยิ่งเขาพูดกลบเกลื่อนความตั้งใจจริงยิ่งแสดงออกมา หยูชิงเฟยฟังจนหน้าแดง แต่ก็อดขำในใจไม่ได้ เธอพูดเปลี่ยนเรื่องทันที "คือพ่อกับแม่ฉันไม่มีชุดเปลี่ยนใส่เลย คุณพอจะมีทางช่วยใหม?"

"ผมกำลังจะไปที่หมู่บ้านพอดีเลย ตอนกลับจะเอาเสื้อผ้าของพ่อแม่คุณกลับมาให้ด้วย"ช่างบังเอิญเหลือเกิน พอเราคิดจะกลับไปเอาเสื้อผ้า เธอก็มาขอร้องพอดี

ได้ยินว่าเขากำลังจะไปที่หมู่บ้านเพื่อขนเสื้อผ้า หยูชิงเฟยอารมณ์ดีขึ้นมา"คุณพาฉันกลับไปด้วยสิ ฉันต้องการไปเอาเสื้อผ้าของฉันด้วย"

หลินเฟิงสีหน้าจริงจังขึ้นทันทีพลางพูด"ไม่ได้ คราวนี้ไม่เหมือนเมื่อวาน มันอันตรายเกินไปถ้าคุณจะไปด้วย รออยู่ที่นี้แหละ! เดียวผมจะเอาเสือผ้าของคุณมาให้"เป็นอย่างที่หลินเฟิงบอก ผ่านไปแค่วันเดียวสัตว์ร้ายเพิ่มจำนวนขึ้นหลายเท่า ไม่รู้อันตรายเพิ่มขึ้นมากเท่าไหร่

เห็นสีหน้าจริงจังของหลินเฟิง หยูชิงเฟยไม่กล้าพูดแย้ง เมื่อได้ยินเขาจะเอาเสื้อผ้าเธอกลับมาให้ ไม่รู้ในนั้นมีของที่ให้ผู้ชายเห็นไม่ได้ตั้งเท่าไร! พลันหน้าที่แดงอยู่แล้วร้อนผ่าวขึ้นอีก กัดฟันพลางพูด"ขอบคุณ"ก่อนจะจากไปอย่างรวดเร็ว

.....

.....

ออกจากเดินทางมาไม่นาน ไดมอร์โฟดอนเห็นสัตว์ร้ายมากมาย ตอนนี้หลินเฟิงไม่หลีกเลี่ยงอีกต่อไป เขามุ่งตรงไปข้างหน้าเป็นทางตรง เจอตัวใหนฆ่าตัวนั้น ด้วยพลังของแร็พเตอร์ที่วิวัฒนาการขั้น1 ไม่มีสัตว์ร้ายแม้แต่ตัวเดียวที่หยุดมันได้

แน่นอนว่าเนื้อพวกนี้ให้ไดโนเสาร์กินทั้งหมด เขาเดินทางออกมาโดยมีแร็พเตอร์ 5 ตัว ไดโลโฟซอรัส 4 ตัวและไดมอร์โฟดอน 4 ตัว ใช้เวลาเพียงไม่นานหลินเฟิงก็มาถึงหมู่บ้าน

บรรยากาศในหมู่บ้านค้อนข้างแปลก มันเงียบเชียบวังเวง ไม่มีแม้สัตว์ร้ายสักตัวอยู่ในหมู่บ้าน เขาตะโกนออกไปทันที"ออกมา"

เริ่มมีเสียงดังขึ้นจากในบ้าน เมื่อเห็นคนเดินออกมาแล้วทำให้หลินเฟิงตกใจ ความจริงสมควรมีแค่คนในหมู่บ้านไม่กี่คน แต่นับจากสายตาของหลินเฟิงแล้ว คนที่เดินออกมาจากบ้านรวมๆกันแล้ว 40 คนเห็นจะได้

"นี้มันเกิดอะไรขึ้น!!"หลินเฟิงสับสนเล็กน้อย ตอนนั้นเองหัวหน้าหมู่บ้านก็รีบออกมาอธิบายแก่เขา

"คุณหลิน คนพวกนี้อพยบมาจากหมู่บ้านใกล้เคียง เดินทางมาถึงเมื่อวาน ผมเลยให้ที่พักแก่พวกเขาสักคืน"โจวหลุนอธิบายอย่างสุภาพ

ขณะที่หลินเฟิงลงจากหลังของแร็พเตอร์และกำลังจะถามกลับ

ทันใดนั้นก็มีอีกเสียงดังมาจากข้างหลังโจวหลุน"คุณหลิน เรียกผมเค่อซาน ผมเป็นหัวหน้ากลุ่มผู้อพยบ ขอคุณหลินเห็นใจให้พวกเราหลบภัยกันสักระยะ" ชายร่างผอมคนหนึ่งหน้าตาเลิ่กลั่ก พูดขึ้นอย่างน่าสงสารคาดว่ากลัวหลินเฟิงจะไม่ตอบตกลง

"พวกคุณเดินทางมากันได้ยังไง?"เขายังไม่ตอบรับทั้งเมินคำขอของเค่อซานทิ้งไปแล้วถามกลับ นี้คือเรื่องที่หลินเฟิงสงสัยที่สุด ท่ามกลางสัตว์ร้ายแสนน่ากลัว คนธรรมดา 30 กว่าชีวิตเดินทางมาที่หมู่บ้านนี้อย่างปลอดภัย เรื่องแบบนี้เป็นไปได้ด้วยหรอ?

เค่อซานทั้งไม่สะทกสะท้านกลับยิ้มขึ้นมาแล้วพูด"คุณหลิน ถ้าจะให้เล่ามันก็คงยาว กว่าจะมาถึงที่นี้พวกเราผ่านอะไรมาเยอะแยะ ยังไม่แน่ว่าวันนี้จะเล่าจบ! เชิญคุณหลินเข้าไปคุยกันในบ้าน นั่งสบายๆดีกว่า" มันไม่พูดเปล่าพร้อมขยับร่างกายเข้ามาใกล้หลินเฟิงเรื่อยๆ

ถ้าผู้หญิงเชิญเข้าบ้านนั้นไม่รังเกียจ แต่เค่อซานมาชวนหลินเฟิงไม่เข้าแน่นอน! หลินเฟิงเพิ่งจะขยับปากยังไม่ทันได้ออกเสียง เค่อซานดีดตัวมาข้างหน้าอย่างแรง พิ้นดินใต้เท้ายุบลงเป็นรูป ยื่นมือเปล่าออกมาหวังจะตะปบไปที่หน้าของหลินเฟิง

แม้ฝ่ามือดูเหมือนธรรมดา มันยังห่างจากใบหน้าของเขาไกล แต่หลินเฟิงกลับรู้สึกแสบไปทั่วร่าง ถ้าเผลอโดนเข้าไปโอกาศรอดคงเป็นศูนย์

ฟุบ!

หลินเฟิงขยับตัวหนีทันที ถึงแม้จะใช้ความเร็วสูงสุดแล้ว แต่เค่อซานกลับเร็วกว่าเขา! หลินเฟิงหลั่งเหงื่อเย็นท่วมร่าง!

____________________________________