ผู้อพยบอีกกลุ่ม

ใต้ร่มไม้ใบใหญ่แสงแดดสลัวส่องลงมา เห็นเพียงชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มคนหนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ ดวงตาของเขาเป็นประกายกระจ่างชัดมองไปที่ต้นไม้เบื้องหน้า ต้นไม้นี้ไม่ใช่ต้นไม้ธรรมดา สีของมันเป็นสีดำมันวาวทั้งต้นคล้ายเป็นเสาเหล็กรูปร่างต้นไม้!

ชายหนุ่มค่อยๆยกแขนขึ้นช้าๆ ฉับพลันกลับตบฝ่ามือออกไปที่ต้นไม้ข้างหน้า พลังในร่างกายปะทุออกมาอย่างรุนแรง ฝ่ามือพุ่งเข้าใส่ต้นไม้เหล็กอย่างจัง!

ปัง!

เสียงฝ่ามือปะทะกับต้นไม้เหล็ก เมื่อฝ่ามือตบลงไป ต้นไม้ที่ตั้งตระหง่านพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง หลินเฟิงถอนฝ่ามือออกมาจากต้นไม้เหลือไว้เพียงรอยฝ่ามือที่ยุบตัวลึกลงไปในต้นไม้เหล็ก!

"ต้นไม้นี้มีความแข็งมาก เหมาะที่จะเอาไว้ฝึกฝน!"หลินเฟิงผยักหน้าอย่างพอใจ เมื่อเขาวิวัฒนาการขั้น1 กำลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมากและเมื่อรวมเข้ากับวิชาฝ่ามือเหล็กทำให้พลังฝ่ามือของหลินเฟิงในตอนนี้ถือว่าร้ายกาจมากทีเดียว

หลังจากทดสอบพละกำลังของตัวเองแล้ว หลินเฟิงคิดเรื่องยีนของสัตว์ร้ายทันที หลังจากวิวัฒนาการแล้วหลินเฟิงสามารถรับการผสมยีนเพิ่มได้อีก และครั้งนี้เขาไม่ควรผสานยีนอย่างมั่วๆแบบครั้งที่แล้ว เขาควรจะหาสัตว์ที่มีความสามารถเป็นประโยชน์ต่อเขามากที่สุด!

ขณะที่หลินเฟิงกำลังคิดอยู่นั้น เสียงจากผู้ช่วยของเขาก็ดังขึ้น

"ดิ้ง!"

"ได้รับการแจ้งมาจากไดมอร์โฟดอน มีกลุ่มคนประมาณสองร้อยคนกำลังมุ่งหน้ามาทางหมู่บ้าน ห่างจากหมู่บ้านผู้อพยบประมาณ1กิโลเมตร"

เมื่อได้ยินเสียงแจ้ง หลินเฟิงเรียกดูภาพจากดวงตาของไดมอร์โฟดอนในทันที

ปรากฏว่าห่างออกไปจากหมู่บ้าน มีกลุ่มคนประมาณสองร้อยคนกำลังเดินทางมาด้วยความเร่งรีบ ในกลุ่มมีคนหลายวัยแต่ส่วนมากจะเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว แถมยังมีชายฉกรรจ์ถืออาวุธปืนอีกสี่ห้าคน คนพวกนี้หน้าตาเต็มไปด้วยความแตกตื่นคล้ายกำลังหวาดกลัวบางอย่างอยู่

หลินเฟิงสั่งให้ไดมอร์โฟดอนบินไปดูทางที่พวกเขาพึ่งผ่านมา มันบินไปอย่างรวดเร็วตามคำสั่งของหลินเฟิงทันที

เพียงไม่นานก็ปรากฎภาพที่ทำให้หลินเฟิงตกใจ!เขาเห็นฝูงสุนัขจิ้งจอกจำนวนหลายพันตัว! แค่จำนวนของพวกมันก็ทำให้เขาตกใจแล้ว แต่ที่ทำให้หลินเฟิงตึงเครียดจริงๆคือพวกมันทุกตัวน่าจะเป็นสัตว์ที่ได้รับการวิวัฒนาการขั้น1ทั้งหมด!

และที่สำคัญที่สุดคือพวกมันกำลังมุ่งหน้าไปทางที่กลุ่มคนหนีไป ซึ่งเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านผู้อพยบ!

ไม่มีเวลาให้คิด หลินเฟิงเตรียมพร้อมอย่างรวดเร็ว อย่างแรกเขาสั่งให้นักรบไดโนเสาร์มารวมตัวกัน ก่อนเขาจะวิ่งไปหยิบดาบในหอคอย

ดาบเล่มนี้เป็นฐานการผลิตมอบให้เขา มันเป็นดาบสองคมธรรมดา เท่าที่เขาสังเกตุตัวดาบมันไม่มีอะไรพิเศษที่ต่างจากดาบทั่วไปเลย

นี้เป็นครั้งแรกที่หลินเฟิงได้จับดาบ! เขาไม่เคยจับดาบมาก่อนในชีวิต ความรู้สึกไม่คุ้นเคยทำให้หลินเฟิงไม่สบายใจ แต่การเตรียมพร้อมไว้ก่อนก็ดีกว่าไม่ได้เตรียมอะไรไปเลย หลินเฟิงคิด

เมื่อเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว หลินเฟิงก็เริ่มเดินทางไปพร้อมกับนักรบไดโนเสาร์ทันที

.....

.....

"หัวหน้าหู่ ข้างหน้ามีหมู่บ้านอยู่ พวกเราเข้าไปพักกันก่อนเถอะ"ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นอย่างรีบร้อน หลังจากหนีจากฝูงจิ้งจอกมาสักพักใหญ่ คนส่วนใหญ่เริ่มหอบหายใจแรงกันแล้ว ชายหนุ่มจึงเสนอให้หยุดพัก

ชายฉกรรจ์ที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าหู่ตอบอย่างหมดหนทาง"ไม่มีทางเลือกแล้ว บอกให้ทุกคนพักได้ห้านาที หลังจากนั้นพวกเราจะเดินทางกันต่อ"

ชายหนุ่มรับคำก่อนจะหันไปพูดกับคนที่เหลือ หลังจากตะโกนบอกออกไป ขณะที่คนทั้งหมดเตรียมจะเข้าไปภายในหมู่บ้านก็มีเสียงตะโกนขึ้นมาหยุดพวกเขา!

"หยุด! ห้ามใครเข้ามาในหมู่บ้านก่อนได้รับอนุญาติ!!"เป็นเสียงของจีกัวเลินที่ตะโกนหยุดเอาไว้ ตลอดหลายวันที่ผ่านมาตั้งแต่เขาได้รับการคุ้มครองจากหลินเฟิง จีกัวเลินมีสภาพชีวิตที่ดีขึ้นพวกเขาได้กินอาหารที่มากกว่าคนอื่นและบางวันยังได้กินเนื้อ ความผ่อนคลายนี้ทำให้ภรรยาของเขาก็เริ่มกลับมายิ้มอีกครั้ง เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกขอบคุณหลินเฟิงอย่างมาก อีกทั้งหลินเฟิงยังช่วยแก้แค้นให้กับเขา ทำให้จีกัวเลินนับหลินเฟิงเป็นผู้มีพระคุณของเขา และทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านเขาจะต้องขออนุญาติจากหลินเฟิงก่อนเสมอ

ด้านหลังของจีกัวเลินยังมีชายรูปร่างกำยำสองคนตามมาด้วย ทั้งสองคนนี้เคยเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยมาก่อน เมื่อเห็นคนไม่น่าไว้วางใจ ใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนเป็นน่ากลัวเพื่อขู่ฝ่ายตรงข้ามทันที!

ทันทีที่ได้ยินเสียงคน ชายฉกรรจ์หลายคนยกปืนขึ้นเล็งไปที่ฝั่งจีกัวเลินอย่างน่ากลัว ปืนพวกนี้ไม่สามารถนำไปสู้กับสัตว์ร้ายที่ทรงพลังได้ มันมีไว้สำหรับต่อสู้กับคนด้วยกันเอง!

ชายหนุ่มคนเดิมเล็งปืนไปที่จีกัวเลินอย่างไม่วางใจแต่ก่อนที่เขาจะทันได้ขยับตัว หัวหน้าแซ่หู่ส่งสัญญาณให้พวกเขาเก็บปืน ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น"ผมเป็นหัวหน้าของคนกลุ่มนี้ชื่อหู่หยาง พวกเรากำลังหนีสัตว์ร้ายกลุ่มใหญ่มาจากหมู่บ้านในเขตสี่ ตอนนี้พวกมันก็กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ และอีกไม่นานสัตว์ร้ายจำนวนหลายพันก็จะมาถึงหมู่บ้านของคุณ ผมแนะนำให้พวกคุณหนีไปกับเราดีกว่า"

ในใจของจีกัวเลินตื่นตระหนกในทันทีเผยสีหน้าครุ่นคิดแล้วพูดกลับพร้อมส่ายหน้า"เรื่องนี้ผมตัดสินใจไม่ได้ ต้องรายงานเรื่องนี้ให้หัวหน้าของผมทราบก่อน"

"คุณไม่ใช่หัวหน้า?"หู่หยางชะงักไปเล็กน้อยแล้วทำหน้าเคร่งเครียดก่อนส่ายหัว"พวกเราไม่มีเวลาแล้ว กลุ่มของผมจะเดินทางเดี๋ยวนี้! ถ้าคุณต้องการไปกับเราคุณควรรีบไปเตรียมตัวตอนนี้เลย ผมเชื่อว่าหัวหน้าของคุณจะเห็นด้วยอย่างแน่นอนเมื่อเขาเห็นฝูงสัตว์ร้ายจำนวนมาก!"

"ผมบอกไปแล้วว่าเป็นหัวหน้าของผมที่ตัดสินใจ! เขาสั่งเราทำตาม!เรื่องทั้งหมดก็มีแค่นี้"จีกัวเลินยังคงยืนยันคำเดิม

ชายหนุ่มที่ติดตามมากับกลุ่มของหัวหน้าหู่พูดขึ้นอย่างเลือดร้อน"หัวหน้าไม่ต้องไปสนใจคนโง่พวกนี้ พวกมันเป็นแค่กบในกะลา ไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของหัวหน้าหู่ พวกเราเตรียมตัวออกเดินทางกันต่อเถอะ"

หลังได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม ชายฉกรรจ์ที่เหลือพูดขึ้นมาอย่างเห็นด้วยทันที

"ใช่แล้วหัวหน้า อย่าไปสนใจพวกคนโง่เลย ปล่อยให้มันตายอยู่เนี้ยแหละ"

"พูดได้ถูกใจ! เราไปตามทางของเราแล้วปล่อยคนพวกนี้ไปเถอะ"

"ตอนนี้ที่ต้องทำคือหนีจากฝูงสัตว์ประหลาดที่แสนน่ากลัวนั้นก่อน พวกเราควรรีบหนีได้แล้ว"

เพื่อคนใต้ปกครองของเขาหัวหน้าหู่ไม่ลังเลใจ"ถ้าอย่างนั้นกลุ่มของผมจะไปแล้ว รบกวนช่วยเปิดเส้นทางให้พวกเราด้วย"

เมื่อเห็นหัวหน้าหู่ตัดสินใจเด็ดขาด คนทั้งหมดเตรียมพร้อมเดินทางอีกรอบ ตอนนั้นเองเสียงของจีกัวเลินก็ดังขึ้นอีกรอบ"ผมบอกไปแล้วว่าห้ามใครเข้ามาที่หมู่บ้านก่อนได้รับอนุญาณ ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านต้องให้หัวหน้าของพวกเราตัดสินใจชะก่อน!"

ได้ยินคำพูดของจีกัวเลิน คนของหัวหน้าหู่กลายเป็นโมโหกันทั่วหน้าพากันตวาดเสียงดัง"ทำไมเราต้องฟังพวกแก ถ้าพวกเราจะผ่านไปพวกแกจะทำอะไรได้!"

"ไม่ต้องไปฟังมัน พวกเราไปกันต่อ"

"ฉันล่ะอยากเห็นหน้าของหัวหน้ามันตอนเจอกับสัตว์ร้ายฝูงใหญ่ขนาดนั้นจริงๆ"

"ฉันว่ามันคงรีบหนีไปทันทีที่เห็นแน่นอน ตอนนั้นพวกนายก็คงต้องสิ้นหวังไปพร้อมๆกับหัวหน้าของนายแน่"

หู่หยางใช้สายตาจริงจังแฝงไว้ด้วยความกดดันมองไปที่จีกัวเลินแล้วพูดเสียงเย็นขึ้น"นายเอาจริง?"

"ผมพูดจริง! อีกอย่าง ถ้าคุณผ่านหมู่บ้านนี้ไปมันก็มีแต่ป่าที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายเท่านั้น ทางที่ดีคืออ้อมผ่านป่านี้ไปซะ ผมรับประกันได้เลยว่าถ้าพวกคุณยังดึงดันที่จะเข้าไปในป่าละก็ พวกคุณได้ตายกันหมดแน่!" จีกัวเลินถอนหายใจหลังจากพูดยาวออกมา

หู่หยางสีหน้าตรึงเครียดยิ่งขึ้น แต่กลุ่มของเขาไม่มีเวลาพอจะอ้อมผ่านป่านี้ไปแล้ว ถ้าเขาเสียเวลาอ้อมไปเกรงว่าด้วยความเร็วของพวกเขาคงจะหนีไม่พ้น ตอนนี้ขอแค่หนีให้พ้นจากสัตว์ร้ายที่ไล่หลังให้ได้ก่อน เรื่องหลังจากนั้นก็คงต้องพึ่งโชคกันแล้ว"ผมก็อยากฟังคำแนะนำของคุณ แต่ตอนนี้เราไม่มีเวลาแล้วจริงๆ ยังไงพวกของผมก็ต้องผ่านไปให้ได้!"

หลังจากพูดจบโดยไม่สนใจคำตอบของจีกัวเลิน หัวหน้าหู่ก้าวเท้าหนักๆไปข้างหน้า แรงกดดันแผ่ของมาจากร่างของเขาอย่างท่วมท้น ไม่ทันให้จีกัวเลินได้ตอบสนอง หัวหน้าหู่ก็เดินเข้าไปภายในหมู่บ้านแล้ว!

โฮกกกก!

เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาในหมู่บ้าน หัวหน้าหู่พลันรู้สึกถึงจิตสังหารที่หนักหน่วงโถมเข้ามา ได้ยินเสียงคำรามอันดังลั่นทำให้ร่างกายรู้สึกชาไปทั่ว สายตาว่องไวหันไปมองที่ต้นเสียง ปรากฏให้เห็นสัตว์ร้ายที่มีอยู่แต่ในโบราณกาล! สายตาของนักล่าทำให้เขารู้สึกเสียวสันหลังวาบ คมเขี้ยวที่แหลมคมพัดโชยกลิ่นคาวเลือดออกมา!

ความหวาดกลัวบังเกิดขึ้นในใจจนถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว มันคือสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตทุกชนิด สัญชาตญาณของหัวหน้าหู่บอกว่าเขาได้เข้ามาในอาณาเขตของนักล่าที่แสนน่ากลัวแล้ว! ร่างกายจึงถอยหลังกลับไปอย่างไม่ได้ตั้งใจเพื่อหนีออกมาจากอาณาเขตของนักล่า!

"มีสัตว์ประหลาด- มีสัตว์ประหลาดอยู่ในหมู่บ้าน!"ด้วยเสียงอันดังของบางคน ผู้คนทั้งหมดตื่นตระหนกทันที ด้วยความน่ากลัวของแร็พเตอร์ทำให้ฝูงชนตกสู่ความโกลาหล

"ไม่ต้องกังวล พวกเรามีหัวหน้าหู่อยู่ด้วยทุกคนสบายใจได้!"

"ใช่แล้ว สัตว์ร้ายแค่นี้ไม่คนามือสู้หัวหน้าหู่หรอก!"

"หัวหน้า จัดการมันเลย!"

ขณะทุกคนเริ่มตกอยู่ในความกลัว ลูกน้องคนสนิทของหู่หยางก็เริ่มตะโกนเสียงดังเพื่อใช้หัวหน้าหู่เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของทุกคน

หลังจากตกใจไปเพียงชั่วครู่ หู่หยางดึงสติกลับมาพร้อมปล่อยแรงกดดันออกมาจากร่างกาย เขาขยับแขนตั้งขึ้นและแบมือออกอย่างรวดเร็ว ฉับพลันเรื่องที่มหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น อากาศรวบตัวหู่หยางเริ่มบิดเบี้ยวอย่างน่ากลัวพลันมีเปลวไฟสีแดงฉานปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา ผู้คนโดยรอบรู้สึกถึงอุณหภูมิที่เพิ่มสูงขึ้นทันที!

ดวงตาของหู่หยางเหมือนมีเปลวไฟอยู่ภายใน ทำสายตาจริงจังเอาเรื่องแล้วขยับมือโจมตี แต่ก่อนที่เขาจะได้โจมตีออกไป เสียงสายลมแสบแก้วหูก็ดังขึ้น แร็พเตอร์เปิดใช้ทักษะการโจมตีระยะใกล้ กลายเป็นสายลมกรรโชกแรงเข้าปะทะกับหัวหน้าหู่!

ปัง!

เสียงร่างกายที่แข็งแกร่งของแร็พเตอร์ปะทะกับหู่หยางจนเขาลอยปลิวออกไปไกล! ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เสียงรอบๆกลายเป็นเงียบกริบในทันที พวกเขาเห็นภาพของหัวหน้าหู่กำลังโจมตีอยู่ดีๆ พริบตาต่อมาร่างของหัวหน้าหู่กลับกระเด็นออกไปอย่างรุนแรง อารมณ์เหมือนตอนดูละครอยู่แต่ดันมีโฆษณาเด้งขึ้นมาขัดจังหวะ!

ตำแหน่งที่หัวหน้าหู่ยืนอยู่ก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยสัตว์ที่ดุร้ายเหลือคนา ขนาดหัวหน้าหู่ยังสู้มันไม่ได้! พวกเขาคงต้องตายเป็นแน่แท้แล้ว!

หู่หยางที่ถูกกระแทกจนปลิวออกไปยืนขึ้นมาอย่างน่าอนาถ เพียงแค่การเคลื่อนไหวเดียวของแร็พเตอร์กลับทำให้เขาไม่มีโอกาศจะได้ขยับตัวด้วยซ้ำ! หู่หยางตรึงเครียดจนเหงื่อไหลท่วมร่างกายแล้วจ้องมองไปที่แร็พเตอร์และคนใต้ปกครองของเขาสลับกัน จากนั้นแค่นเสียงรวมพลังเตรียมที่จะต่อสู้อีกครั้ง!

แต่ทันใดนั้นเสียงของจีกัวเลินก็ดังขึ้น

"หยุด! ไดโนเสาร์พวกนี้ไม่ใช่สัตว์ร้ายหรอก! ความจริงแล้วมันเป็นแค่สัตว์เลี้ยงของหัวหน้าพวกเราเท่านั้น!"

_________________________________