นักออกแบบเสื้อผ้าของราชวงศ์แห่งอังกฤษ

“เหลือเวลาอีกครึ่งเดือนกว่าจะถึงวันงานเฉลิมฉลองของโรงเรียน งั้นรถสปอร์ตของฉันก็น่าจะส่งมาทัน” ถ้าเราขับรถสปอร์ตสุดหรูไปงานโรงเรียนล่ะก็ ทุกคนจะต้องตกตะลึงจนอ้าปากค้างอย่างแน่นอน แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ฟางจือหยูก็คิดว่าพวกเขาคงจะไม่ได้ตกใจอะไรกับรถสปอร์ตขนาดนั้น

“นายน้อย ฉันพาคนที่จะดูแลเรื่องเสื้อผ้าของท่านมาแล้ว” ขณะที่ฟางจือหยูกำลังคิดอย่างหนัก จ้วงหยิงก็เดินเข้ามาพร้อมกับชายวัยกลางคนที่มีผมสีบลอนด์และมีดวงตาสีฟ้า

“นี่คือคุณเฮอร์ราม หัวหน้านักออกแบบเสื้อผ้าขั้นสูงของแบรนด์รอยัล จอร์จ บรัมเมอร์!” จ้วงหยิงแนะนำ "เสื้อผ้าส่วนใหญ่ที่ราชวงศ์อังกฤษใส่ทั้งหมดได้รับการออกแบบโดยคุณเฮอร์รามผู้นี้"

“อะไรนะ นักออกแบบเสื้อผ้าของราชวงศ์แห่งอังกฤษ?” ฟางจือตกใจอีกครั้ง เดิมทีเขาคิดว่าจ้วงหยิงจะพาผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบเสื้อผ้าที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติทั่วไปมาตัดเย็บเสื้อผ้าให้เท่านั้น เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเธอจะพานักออกแบบเสื้อผ้าของราชวงศ์อังกฤษมาแบบนี้

ถึงแม้ฟางจือหยูจะไม่เคยได้ยินชื่อรอยัล จอร์จ บรัมเมอร์มาก่อน แต่นักออกแบบที่มีคุณสมบัติในการออกแบบเสื้อผ้าให้กับราชวงศ์จะต้องสุดยอดมากอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีเจ้าหญิงและเจ้าชายมากมายในราชวงศ์อังกฤษ คาดว่าตามหลักแล้วนักออกแบบเหล่านี้คงจะต้องยุ่งและทำงานหนักอยู่ทุกวัน แต่กลับกลายเป็นว่าเขาสามารถพานักออกแบบเสื้อผ้าของราชวงศ์แห่งอังกฤษมาที่จีนได้ในทันที….นี่เขายิ่งใหญ่แค่ไหนกันเนี่ย?

“พี่เสี่ยวหยิง รอยัล จอร์จ บรัมเมอร์ที่พี่พูดถึงเมื่อกี้เป็นหนึ่งในทรัพย์สินของผมด้วยใช่หรือเปล่า?” ฟางจือหยูถาม

“ไม่ใช่เช่นนั้นค่ะนายน้อย แต่บรรพบุรุษของท่านมีความสัมพันธ์ที่ดีกับราชวงศ์อังกฤษ ดังนั้นพวกเขาจึงยินดีที่จะแบ่งปันแบรนด์ส่วนตัวให้กับท่าน นอกจากนี้นักออกแบบเสื้อผ้าทุกคนในโรงงานส่วนตัวของเราก็ได้รับการฝึกฝนอยู่ที่นั่น และคุณเฮอร์รามก็เป็นที่ปรึกษาระยะยาวของนายน้อย!"

“ฮะ...” คงจะดีกว่านี้ถ้าจ้วงหยิงบอกฟางจือหยูว่าแบรนด์นี้เป็นแบรนด์ของเขาเอง เพราะการที่รู้ว่าครอบครัวของเขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับราชวงศ์อังกฤษนั้นทำให้เขาตกใจมากกว่าเดิม

“คุณเฮอร์ราม นี่คือนายน้อยของเรา ท่านฟางจือหยู เราเชิญคุณมาที่นี่ในครั้งนี้เพื่อหวังให้คุณออกแบบและสร้างเสื้อผ้าที่เหมาะสมที่สุดสำหรับท่านฟาง”

ใบหน้าของเฮอร์รามเต็มไปด้วยรอยยิ้มทันทีหลังจากได้ยินประโยคนี้ ที่จริงแล้ว เขาไม่เต็มใจที่จะเป็นที่ปรึกษาระยะยาวให้กับชายที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้สักเท่าไหร่ เพราะเขายังเด็กเกินไป และการที่ต้องบินไปมาเป็นครั้งคราวก็ไม่ส่งผลดีต่อร่างกายของเขาเอง

แต่ครอบครัวฟางเสนอราคาสัญญาที่เขาปฏิเสธไม่ได้ด้วยเงิน 50 ล้านปอนด์ต่อปี นอกจากนี้ยังมีเครื่องบินรับส่งส่วนตัว ซึ่งงานที่เขาต้องทำก็มีแค่ช่วยโรงงานเสื้อผ้าส่วนตัวของฟางจือหยูและฝึกนักออกแบบเพียงเท่านั้น.

กลับกัน มูลค่าสัญญาที่ราชวงศ์อังกฤษเสนอให้กับเขานั้นแย่กว่านี้หลายเท่าตัว ถ้าไม่ใช่เพราะว่าไม่สามารถเปลี่ยนสัญชาติได้ล่ะก็ เขาคงยินดีที่จะเป็นนักออกแบบให้กับครอบครัวฟางไปตลอดกาล

ตั้งแต่ฟางจือหยูถือกำเนิด ฟางฮุยก็ไม่เคยเชิญเฮอร์รามมาที่ประเทศจีนอีกเลย คราวนี้เฮอร์รามกลับมาที่นี่พร้อมกับภารกิจสุดพิเศษ

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับนายน้อยฟาง ถึงจะพูดแบบนี้ แต่ท่านก็คงจะจำผมไม่ได้อยู่ดี เพราะตอนนั้นที่ท่านยังเป็นเด็กตัวเล็กๆอยู่เลย!” เฮอร์รามพูดอย่างสุภาพ

“คุณเฮอร์รามออกแบบเสื้อผ้าให้กับพ่อแม่ของผมด้วยอย่างงั้นหรอ” จากประโยคที่เฮอร์รามพูดออกมาทำให้ฟางจือหยูพอจะคาดเดาได้

“ใช่ครับ แต่มันก็นานมากแล้ว ผมได้ยินมาว่าท่านฟางฮุยอยากให้นายน้อยใช้ชีวิตเหมือนดังคนปกติ เขาเลยเลือกที่จะเก็บความลับที่ตนเป็นมหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่เอาไว้ แต่ตอนนี้เขาได้มอบทรัพย์สินทั้งหมดของเขาให้กับท่านแล้ว ดังนั้น ผมที่เป็นหนึ่งในทรัพย์สินของท่านจึงได้มาอยู่ที่นี่เพื่อรับใช้นายน้อย"

“คุณเฮอร์รามไม่จำเป็นต้องพูดสุภาพกับผมขนาดนี้ก็ได้นะครับ เพราะยังไงคุณก็มีอายุเยอะกว่าผม มันทำให้ผมรู้สึกลำบากใจนิดหน่อยน่ะที่ต้องถูกผู้อาวุโสพูดจาเคารพใส่แบบนี้!”

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะครับนายน้อย ราชินีแห่งอังกฤษได้ฝากข้อความมาถึงท่าน องค์ราชินีกล่าวว่าอยากจะเชิญท่านให้มาที่อังกฤษหากท่านมีเวลา”

“ได้สิ ผมไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว!” แม้ว่าฟางจือหยูจะพูดออกมาอย่างสงบนิ่ง แต่หัวใจของเขานั้นเต้นแรงอย่างมาก เพราะนี่เป็นถึงการเชื้อเชิญของราชินีแห่งอังกฤษ เขาเกรงว่าคงจะมีไม่กี่คนในโลกที่ได้รับการเชิญเป็นการส่วนตัวแบบนี้

"ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มกันเลยเถอะนะครับนายน้อย!"

เฮอร์รามวัดรูปร่างของฟางจือหยูเป็นอันดับแรก จากนั้นก็ถามเกี่ยวกับสไตล์ที่เขาชอบ ผ่านไปไม่นาน รูปแบบเสื้อผ้าก็ปรากฏขึ้นในหัวของเฮอร์รามอย่างชัดเจน

“คุณเฮอร์ราม ผมไม่ได้จะเข้าไปยุ่งกับการออกแบบของคุณหรอกนะครับ แต่คุณช่วยทำเสื้อผ้าตัวหนึ่งให้เหมาะกับการใส่ไปในที่สาธารณะหน่อยได้หรือเปล่า ยังไงดีล่ะ แบบว่าไม่ต้องเป็นทางการมาก และไม่ต้องฉูดฉาดจนดึงดูดทุกสายตา พอดีว่าผมจะใส่ไปร่วมงานฉลองโรงเรียนสมัยมัธยมปลายในอีกครึ่งเดือนน่ะ”

“ได้เลยครับนายน้อย ผมยินดีทำตามคำสั่งของท่านอยู่แล้ว” ปกติแล้วเฮอร์รามจะใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือนในการทำเสื้อผ้าด้วยมือ แต่ระยะเวลาที่เขาต้องใช้ในการทำเสื้อผ้ารอบนี้ลดลงมาครึ่งหนึ่ง หมายความว่าเขาจะต้องใช้พลังงานมากกว่าเดิมหนึ่งเท่าตัว อย่างไรก็ตาม ถ้ามันทำให้เขาได้รับความโปรดปรานจากฟางจือหยู มันก็ถือว่าคุ้มค่าเกินพอ

“งั้นฝากจัดการด้วยนะคุณเฮอร์ราม!”

หลังจากพูดคุยอีกสองสามคำ เฮอร์รามก็กล่าวอำลาฟางจือหยูและรีบตรงไปที่โรงงานหัตถกรรมภายใต้ชื่อของฟางจือหยูทันที

“นายน้อยฟาง ท่านจะไปงานฉลองมัธยมปลายในอีกครึ่งเดือนจริงงั้นหรอคะ?”

"จริงสิ มันเป็นวันครบรอบ 70 ปีที่ก่อตั้งของโรงเรียนมัธยมของผม โรงเรียนได้เชิญศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียงหลายคนไปร่วมงาน แต่สำหรับผมคงเป็นได้แค่ศิษย์เก่าธรรมดา" ฟางจือหยูหัวเราะเยาะตัวเอง

อันที่จริง สิ่งที่เรียกว่างานเฉลิมฉลองของโรงเรียนนั้นเป็นงานที่จะให้ผู้สำเร็จการศึกษากลับไปสู่โรงเรียนเก่าเพื่อพบปะสังสรรค์กัน แต่คนส่วนใหญ่ต่างก็มาที่นี่เพื่ออวดความยิ่งใหญ่ในปัจจุบันของตัวเองเท่านั้น สำหรับผู้ที่ใส่ใจเกี่ยวกับงานของโรงเรียนเก่าคงมีแค่ไม่กี่เปอร์เซ็นต์

“นายน้อย มันเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับท่านหากต้องการเป็นศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง!”

“ง่ายๆ?” ฟางจือหยูยิ้มอย่างขมขื่น “ผมไม่ใช่ประธานของบริษัทที่มีชื่อเสียง และผมก็ไม่ใช่บุคคลสำคัญทางการเมือง แม้ว่าตอนนี้ผมจะมีเงินมหาศาลก็ตาม แต่ก็คงจะไม่มีใครรู้ถึงความยิ่งใหญ่ของผมอยู่ดี”

“ฮ่าฮ่าฮ่า เรื่องนั้นง่ายมากค่ะ นายน้อยก็แค่บริจาคเงินจำนวนหนึ่งให้โรงเรียนเก่าของท่านในนามของฟางจือหนูยังไงคะ”

“จริงด้วย ทำไมผมถึงคิดไม่ออกกันนะ” ฟางจือหยูตบที่ต้นขาของตัวเอง โรงเรียนเก่าของเขาให้ความสำคัญกับศิษย์เก่าที่มีความสามารถและนำมาซึ่งผลประโยชน์แก่โรงเรียน

“พี่เสี่ยวหยิง ตอนนี้ผมมีเงินที่สามารถใช้ได้อยู่ในบัญชีเท่าไหร่อย่างงั้นหรอ?”

"ทรัพย์สินของนายน้อยที่ฉันควบคุมอยู่ในธนาคารประเทศจีนและต่างประเทศทั้งหมดรวมกันน่าจะมีประมาณ 5 แสนล้านดอลลาร์!"

“อะไรนะ เมื่อกี้ผมได้ยินไม่ค่อยชัดสักเท่าไหร่?” ฟางจือหยูคิดว่าเขาได้ยินผิดไป

“500 ล้านดอลลาร์ค่ะนายน้อย”

“เชี่ย!” ฟางจือหยูไม่รู้ว่าเงิน 5 แสนล้านเดอลลาร์นี้มหาศาลมากแค่ไหน แต่เขารู้ว่าทรัพย์สินของมหาเศรษฐีของโลกมีมูลค่าอยู่ประมาณ 1 แสนล้านดอลลาร์ ซึ่งนั่นก็หมายความว่าเขามีทรัพย์สินมากกว่ามหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในโลกถึงสี่เท่า

“พี่เสี่ยวหยิง ไม่ทราบว่าทรัพย์สินที่พี่บอกว่าควบคุมอยู่คืออะไรอย่างงั้นหรอ?”

“นายน้อย นี่ท่านไม่รู้หรอว่าทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัวฟางแบ่งออกเป็นเจ็ดส่วน โดยมีครอบครัวใหญ่เจ็ดแห่งคอยดูแล เกี่ยวกับเงินในธนาคารของท่าน ครอบครัวจ้วงของฉันรับผิดชอบเพียงน้อยนิดถ้าเทียบกับจำนวนเงินทั้งหมดที่ท่านมี!”

“โอเค...พอแล้ว อย่าพูดถึงมันอีกเลย ไม่งั้นมีหวังผมคงเป็นโรคหัวใจวายและสมองบวมอย่างแน่นอน!” ฟางจือหยูเดินไปที่ระเบียงแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ และอาการวิงเวียนศีรษะของเขาก็ค่อยๆดีขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น 45 องศาแล้วมองดูท้องฟ้าด้วยรอยยิ้ม "ชีวิตของคนรวยนี่ช่างน่ากลัวจริงๆเลย!"