คำเชิญของอาจารย์ปาร์ค
ครั้งหนึ่งเคยมีเรื่องตลกที่น่าสนใจมากเกี่ยวกับการอวดความมั่งคั่งทางบนอินเทอร์เน็ต
เนื้อหา : ตื่นจากเตียงขนาด 100 ตารางเมตร ใช้เวลาเดิน 2 นาทีเพื่อไปอาบน้ำในห้องน้ำที่มีขนาด 500 ตารางเมตร จากนั้นต้องเดินอีก 5 นาทีไปยังห้องเสื้อผ้าที่มีเสื้อผ้าหลากหลายสไตล์มากกว่า 10,000 แบบ และมีนักออกแบบเสื้อผ้าคอยจัดเตรียมชุดเอาไว้ให้เขาใส่ทุกวัน
ถึงแม้ว่าชีวิตของฟางจือหยูจะยังไม่ได้หรูหราถึงระดับนี้ แต่ถ้าเขาต้องการ เรื่องตลกดังกล่าวก็จะกลายเป็นความจริงในทันที
ในช่วงเวลาต่อมา ชีวิตของฟางจือหยูไม่ได้มีเรื่องราวหวือหวาอะไร เขาเล่นเกมสลับกับดูหนังพร้อมกับเพื่อนสองสามคน นี่เป็นชีวิตในวันปิดเทอมฤดูร้อนตามปกติของนักศึกษาในสังคมปัจจุบัน
เมื่อไม่กี่วันก่อน เฉิงไคและคนอื่นๆได้นำแบบแผนเกมของพวกเขามา ซึ่งจ้วงหยิงก็ได้นำข้อมูลของเกมพวกเขาไปให้กับบริษัทเกมภายใต้ชื่อของเธอเพื่อทำการประเมิน และเธอก็ได้รับการยืนยันว่ามีโอกาสประสบความสำเร็จสูงอย่างมาก
จากนั้นเมื่อฟางจือหยูได้รับรู้ เขาก็ทุ่มเงิน 20 ล้านหยวนเพื่อจดทะเบียนบริษัทเกมทันที โดยมีเขาเป็นถือหุ้น 70% และเพื่อนร่วมห้องที่เหลืออีกสามคถืออีกคนละ 10% สำหรับหุ้น 30% นี้ เป็นตัวของฟางจือหยูเองที่ยืนกรานว่าจะมอบให้กับเหล่าเพื่อนของเขา
ช่วงเวลาต่อมา พวกเขาก็ทำการเลือกที่ตั้งบริษัท เปิดรับสมัครพนักงาน และอื่นๆอีกมากมาย
อย่างไรก็ตาม ฟางจือหยูไม่ได้มีส่วนร่วมเกี่ยวกับขั้นตอนนี้เลย เพราะเขาไม่ต้องการที่จะเสียพลังงานและเวลาในการสนุกกับชีวิตไปโดยใช่เหตุ
เขาเข้าสู่แพลตฟอร์มแบมบูไลฟ์เพื่อรับชมการถ่ายทอดสดเหมือนกับทุกคืน แต่เมื่อเข้ามาแล้ว ฟางจือหยูก็ต้องตกตะลึงทันที เพราะบัญชีส่วนตัวของเขามีผู้ติดตามอยู่หลายล้านคนภายในเวลาหนึ่งสัปดาห์ และยังมีข้อความหลายหมื่นข้อความส่งเข้ามาอีกมากมาย ไม่ว่าจะข้อความขอมีเพศสัมพันธ์ ขอกอด และอีกหลายๆอย่าง
“คอมพิวเตอร์เครื่องนี้นี่สุดยอดจริงๆเลยที่สามารถรับข้อความนับหมื่นได้โดยไม่มีอาการกระตุกแม้แต่นิดเดียว!” ฟางจือหยูชื่นชมอีกครั้ง “คอมพิวเตอร์แบบออลอินวันเครื่องนี้สุดยอดอย่างมาก!”
“โฮสต์ ตาของคุณยังไม่ได้บอดใช่หรือเปล่า?” เสียงของเสี่ยวยี่ดังขึ้นมา
“ฉันพูดผิดตรงไหน ดูสิ คอมพิวเตอร์เครื่องนี้มีเพียงแค่หน้าจอ ไม่มีตัวคอมพิวเตอร์แม่ข่ายตั้งอยู่เลย ถ้าไม่ใช่คอมพิวเตอร์แบบออลอินวันแล้วคืออะไรล่ะ?” ขณะพูด ฟางจือหยูก็โน้มตัวลงเพื่อก้มดู แต่นอกจากโต๊ะคอมพิวเตอร์แล้ว เขาก็ไม่พบสิ่งใดเลย
“โฮสต์ คุณมองเห็นเส้นสายไฟหลังหน้าจอคอมพิวเตอร์ของคุณมั้ย”
หลังจากได้ยินประโยคนี้ ฟางจือหยูก็มองดูหลังหน้าจอทันที และเขาก็พบว่ามีสายไฟเล็กๆต่อเข้ากับผนังหลังโต๊ะคอม
“ข้างในผนังนี่มีอะไรอยู่อย่างงั้นหรอ?” ฟางจือหยูถามด้วยความสงสัย
"ซูเปอร์คอมพิวเตอร์!"
“อะไรนะ ซูเปอร์คอมพิวเตอร์?” ฟางจือหยูอ้าปากค้าง เพราะสิ่งนี้เป็นผลิตภัณฑ์เทคโนโลยีเชิงกลยุทธ์ระดับโลก มันถูกใช้สำหรับการป้องกันประเทศและการทำงานทางวิทยาศาสตร์ แต่เขากับใช้มันเพื่อเล่นเกม ดูคลิปวีดิโอ และดูไลฟ์สดไปวันๆ ?
“พ่อของโฮสต์สร้างซูเปอร์คอมพิวเตอร์เครื่องนี้ไว้เมื่อนานมาแล้วโดยใช้พิมพ์เขียวที่ได้รับจากระบบ ความเร็วในการคำนวณปัจจุบันอยู่ที่ 500 ล้านล้านครั้งต่อวินาที ถึงแม้ว่ามันจะช้ากว่าเมื่อก่อนมาก แต่สำหรับการใช้งานในชีวิตประจำวันของคุณถือว่าเพียงพอแล้ว"
“มันถูกนำมาติดตั้งที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?” ฟางจือหยูไม่คิดว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์จะถูกติดตั้งอยู๋ที่นี่ตั้งแต่แรก
“เมื่อเดือนที่แล้ว คุณจ้วงหยิงรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้น่าจะเป็นที่ที่คุณอาศัยอยู่เป็นเวลานานที่สุดในอนาคต ดังนั้นเธอจึงทำการย้ายซูเปอร์คอมพิวเตอร์ออกจากบ้านเดิมของคุณฟางฮุย”
“ฉันว่าสักวันตัวเองต้องหัวใจวายตายแน่ๆเลย!” ฟางจือหยูถูกครอบครัวของเขาโจมตีอีกครั้ง เขาอาศัยอยู่ที่นี่มานานกว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่เขาเพิ่งจะรู้ว่ามีซูเปอร์คอมพิวเตอร์อยู่ในวิลล่าของตัวเอง ซึ่งถ้าเกิดว่าคนอื่นรู้ล่ะก็ เกรงว่ามันจะต้องเกิดความโกลาหลขึ้นอย่างแน่นอน
"เสี่ยวยี่ นายช่วยฉันลบข้อความขยะให้หน่อยได้หรือเปล่า"
“เรื่องแค่นี้สบายมากเลยโฮสต์!” หน้าจอคอมพิวเตอร์ของฟางจือหยูกะพริบหนึ่งครั้ง และข้อความทั้งหมดที่ไม่มีความสำคัญก็ถูกลบออกโดยอัตโนมัติทันที
"ยินดีต้อนรับบัญชีผู้ใช้วีไอวีระดับ 10 'หลินเซินเจี้ยนหลู่' สู่ห้องถ่ายทอดสดของอาจารย์ปาร์ค!"
"666666 ยินดีต้อนรับคุณหลู่!"
“คุณหลู่ คุณเห็นข้อความส่วนตัวของฉันมั้ย คืนนี้ฉันสามารถมอบความอบอุ่นบนเตียงให้กับคุณได้ทั้งคืนถ้าหากว่าคุณต้องการ”
"คุณหลู่อย่าไปสนใจข้อความข้างบนเลย มานอนกับฉันดีกว่า!"
......
“สวัสดีคุณหลู คุณสนใจมาเล่นเกมลีกออฟเลเจนด์ด้วยกันหรือเปล่า ตอนนี้ทีมของเราขาดคนอยู่หนึ่งคนพอดี” อาจารย์ปาร์คเพิ่งเล่นเกมจบ และเพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งที่นัดเอาไว้ของเขาก็ยังไม่เข้ามา ดังนั้นเขาจึงเชิญฟางจือหยูแทน
“ได้สิ!” เนื่องจากว่าฟางจือหยูไม่มีอะไรทำ เขาจึงตอบรับคำเชิญของอาจารย์ปาร์คโดยตรง
“แต่ว่าฉันไม่มีรหัสที่แรงค์สูงพอจะเล่นกับอาจารย์ปาร์คได้ อาจารย์ปาร์คพอจะมีรหัสให้ฉันยืมเล่นหน่อยหรือเปล่า?” ฟางจือพิมพ์ลงไปในช่องแชท
“คุณหลู่ใช้รหัสของฉันมั้ย แรงค์ในเกมของฉันอยู่ระดับไดมอนด์เลยนะ!”
“อยู่แค่แรงค์ไดมอนด์ทำมาเป็นภูมิใจ คุณหลู่เอารหัสของฉันดีกว่า แรงค์ในเกมของฉันอยู่ระดับชาเลนเจอร์ 700 แต้ม!”
“ฉันดันรหัสของคนข้างบน!”
......
ทีมของอาจารย์ปาร์คทุกคนต่างเป็นมือโปรและมีแรงค์อยู่เหนือมาสเตอร์ทุกคน ดังนั้นอาจารย์ปาร์คจึงส่งรหัสสำรองแรงค์มาสเตอร์ของเขาให้ฟางจือหยูไป
ฟางจือหยูลงชื่อเข้าใช้และเติมเงินเข้าไปในบัญชีนี้ 100,000 หยวนทันที ถ้าหากว่าแปลงเป็นคูปองในเกมก็คือ 10 ล้านคูปอง ซึ่งกล่าวได้เลยว่าเขาสามารถซื้อสกิลทั้งหมดได้ที่เปิดวางขายในร้านค้า!
“คุณหลู่ ฉันขอแนะนำก่อนว่าพวกเขาทุกคนคือเพื่อนร่วมทีมของฉันตอนที่ฉันยังเป็นนักแข่งเกม แต่ตอนนี้พวกเราต่างก็เกษียณกันหมดแล้ว คนบนสุดชื่อทูซี ไล่ลงมาคือหยางจือ เซียวไห่ และก็ฉัน!”
“สวัสดีนะทุกคน!” ฟางจือหยูต่อไมโครโฟนและทักทายอดีตผู้เล่นมืออาชีพ
“พระเจ้า เสียงของคุณหลู่ดูหนุ่มจังเลย”
“คุณหลู่เล่นตำแหน่งอะไรอย่างงั้นหรอ”
“กลาง ฉันเล่นตำแหน่งนี้เก่งสุดแล้ว!” ฟางจือหยูเลือกวิคเตอร์ทันทีที่หาห้องเจอ ซึ่งเป็นฮีโร่เลนกลางที่เขาเล่นบ่อยที่สุด
“ถ้าแพ้เลนก็อย่าเพิ่งไปสู้กับมันนะคุณหลู่ ตีมินเนี่ยนเก็บเงินและเลเวลไปก่อน!”
"มันใช้สคิวตอดฉันอยู่ได้ ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!"
“คุณหลู่ คุณจะแฟรซเข้าไปหามันแบบนั้นไม่ได้นะ!”
แม้ว่าทักษะของฟางจือหยูจะไม่เลว แต่ก็ยังถือว่าอ่อนหัดกว่าพวกเขาที่เคยเป็นมืออาชีพหลายเท่าตัว ทุกคนในทีมต่างผลัดกันมาแก๊งค์เลนกลาง ทำให้ฟางจือหยูเงินนำฝ่ายตรงข้ามพอสมควร และมีจังหว่ะหนึ่งในเกมที่ฟางจือหยูสามารถเก็บเพนทาคิลได้ (ฆ่า 5 ตัว)
พวกเขาเล่นเกมจนถึงสี่สุ่ม และในเวลานี้ก็มีผู้ติดตามส่งข้อความเข้ามาในช่องแชท
“ตอนนี้สี่ทุ่มแล้ว คุณหลู่จะต้องหนีไปห้องซินหยู่แน่ๆเลย?”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า มีคนดูบอกว่าคุณหลู่จะหนีไปห้องของซินหยู่ด้วย คุณหลู่จะหนีไปจริงๆหรือเปล่า?”
“ฮ่าฮ่า รู้ดีกันจริงๆเลยนะ!” ฟางจือหยูหัวเราะกลบเกลื่อน
“โอเค งั้นไว้เจอกันใหม่นะครับคุณหลู่” อาจารย์ปาร์คพูดอย่างร่าเริง “อีกสามวันจะเป็นวันไชน่าจอย คุณหลู่สนใจจะมาที่เซี่ยงไฮ้มั้ย?”
“สนใจ!” ฟางจือหยูอยากไปมานานแล้ว แต่ด้วยปัญหาเรื่องเงินทำให้ที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้เข้าร่วมเลย
“งั้นถ้าคุณหลู่มาถึงเมืองเซี่ยงไฮ้เมื่อไหร่ก็ทักมาหาผมเลยนะ ผมจะไปหาและแนะนำเพื่อนสองสามคนให้คุณรู้จัก!”
“โอเค อีกสามวันเจอกัน!”