ขยะที่บรรพบุรุษไม่ต้องการ

“มีคนมาบอกฉันว่าคุณจะไปที่ไชน่าจอยในปีนี้เหมือนกัน มันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?” ฟางจือหยูดูไลฟ์ตรีมของกัวซินหยู่ตามปกติและกำลังจะผล็อยหลับไปหลังจากที่สตรีมของเธอจบลง แต่ก่อนที่สติของเขาจะดำดื่งสู่ความมืดมิด โทรศัพทย์ของเขาก็สั่นเล็กน้อย และเขาก็พบว่าคนที่ส่งข้อความเข้ามาคือกัวซินหยู่

“เหมือนกัน?

“ใช่แล้ว เพราะเมื่อไม่นานมานี้ผู้ติดตามของฉันเพิ่มขึ้นเยอะอย่างมมาก ทางแพลตฟอร์มแบมบูไลฟ์จึงเชิญฉันให้ไปเข้าร่วมงานในฐานะแขกรับเชิญ!” กัวสินหยู่ส่งความพร้อมกับอิโมจิซุกซน

“อย่างนี้นี่เอง งั้นจบงานแล้วเราไปทานอาหารเย็นด้วยกันนะ!” ฟางจือหยูอยากเห็นใบหน้าที่แท้จริงของกัวซินหยู่มาโดยตลอด และนี่ก็อาจจะเป็นครั้งแรกที่เธอได้แสดงใบหน้าของเธอต่อหน้าผู้ติดตาม

“ฉันสิที่ต้องชวนคุณ เพราะคุณช่วยฉันเอาไว้มากเลย!” ผู้ติดตามปัจจุบันของกัวซินหยู่เพิ่มขึ้นมากว่า 2 ล้านคน และทางแพลตฟอร์มแบมบูไลฟ์ก็ได้ตกลงเซ็นสัญญาระยะยาวกับเธอเมื่อไม่กี่วันก่อน

ผลประโยชน์ที่เธอได้รับจากสัญญานี้เพียงพอแล้วที่จะช่วยให้เธอชำระหนี้ของครอบครัว และในขณะเดียวกันก็ช่วยให้เธอปรับปรุงชีวิตของตัวเองได้ ซึ่งทั้งหมดนี้ก็เกิดขึ้นเพราะฟางจือหยู

“งั้นเป็นอันตกลงนะ ฉันอดใจรอไม่ไหวที่จะได้เห็นหน้าของเธอแล้ว ฮ่าฮ่า!” ฟางจือหยูรวบรวมความกล้าก่อนจะกดส่งข้อความนี้ไป

“คุณอาจจะผิดหวังก็ได้นะ เพราะฉันไม่ได้หน้าตาดีสักเท่าไหร่ อย่าลืมสิว่าคนในห้องไลฟ์สตรีมของฉันมักจะเรียกฉันว่าเฉียวปี่โหลว!” กัวซินหยู่ส่งข้อความ (เฉียวปี่โหลว คือผู้หญิงที่ไลฟ์สตรีมอยู่ในแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งชื่อดังของจีน โดยเธอมักจะใช้ฟิลเตอร์แต่งภาพให้ใบหน้าดูอ่อนเยาว์ ประกอบกับเสียงหวานๆของเธอ และลักษณะนิสัยขี้เล่น เธอจึงถูกเหล่าผู้ติดตามขนานนามว่า “เทพธิดาที่น่ารัก” แต่ต่อมาเธอได้เปิดเผยตัวเอง และแท้จริงแล้วตัวของเธอก็คือผู้หญิงวัย 58 ปี

“ฉันไม่เชื่อหรอกนะ เพราะส่วนใหญ่ผู้หญิงมักจะรู้สึกว่าตัวเองไม่สวยหรืออ้วนอยู่ตลอดเวลา แต่ถึงเธอจะไม่สวยฉันก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังอยู่ดี ฉันแค่รู้สึกว่าอยากจะเจอเธอให้ได้สักครั้ง”

“โอเค ตอนนี้ดึกมากแล้ว ฉันขอนอนก่อน ไว้เจอกันที่งานนะ!” ตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีหนึ่ง ซึ่งกัวซินหยู่ก็รู้สึกถึงความง่วงที่กำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

“โอเค ฝันดีนะ!” ฟางจือหยูไม่รู้สึกเหนื่อยหรือง่วงเลย และไม่รู้ว่าเป็นเพราะร่างกายของตัวเองแข็งแกร่งขึ้นหรือเปล่า เขาถึงตื่นนอนด้วยความรู้สึกเปี่ยมล้นไปด้วยพลังทุกเช้าไม่ว่าเมื่อคืนจะนอนดึกแค่ไหนก็ตาม

“เดี๋ยวนะ ฉันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองลืมอะไรบางอย่างไป” ทันใดนั้น ฟางจือหยูที่กำลังนอนอยู่ก็กระโดดขึ้นจากเตียง “เสี่ยวยี่ นายยังไม่ได้ให้รางวัลที่ฉันทำภารกิจสำเร็จเลย!"

แม้ว่าขยะที่บรรพบุรุษไม่ต้องการนั้นจะฟังดูไร้ค่ามาก แต่ฟางจือหยูเชื่อว่ามันจะต้องเป็นสิ่งที่ทำให้เขาตกใจอย่างแน่นอน!

“ในที่สุดโฮสต์ก็นึกออกแล้ว ถ้าคุณไม่ได้รับรางวัลภารกิจภายในหนึ่งสัปดาห์ คุณจะไม่ได้รับรางวัลนั้นไปตลอดกาล!” เสี่ยวยี่พูด

“แล้วทำไมนายถึงไม่เตือนฉันหรือให้รางวัลฉันมาหลังจากทำภารกิจเสร็จเลยล่ะ” ฟางจือหยูพูดอย่างโกรธจัด เพราะถ้าเขาไม่บังเอิญนึกขึ้นได้ในวันนี้ ภารกิจนี้ก็คงจะสำเร็จไปโดยเปล่าประโยชน์

“นี่เป็นคำอธิบายโดยของโฮสต์รุ่นที่ 99” เสี่ยวยี่เลียนแบบน้ำเสียงของฟางฮุย “จือหยูเป็นเด็กที่มีปัญหาทางสมอง ดังนั้นนายช่วยสอนบทเรียนให้กับเขาแทนฉันหน่อยนะ เพื่อป้องกันไม่ให้ในอนาคตเขาเป็นคนขี้หลงขี้ลืม!"

เสี่ยวยี่ไม่เพียงเลียนแบบเสียงของฟางฮุยได้อย่างสมบูรณ์แบบเท่านั้น แต่จังหว่ะการพูดยังเหมือนกับเขาอย่างมาก ซึ่งฟางจือหยูก็ไม่ชอบใจสิ่งนี้เพราะเขารู้สึกเหมือนกับถูกต่อว่า อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเป็นคำขอของพ่อ เขาจึงไม่สามารถตำหนิเสี่ยวยี่ได้

“เอาล่ะ นายให้รางวัลฉันได้แล้ว!” ฟางจือหยูพูด เขาอยากรู้มากว่าขยะที่บรรพบุรุษไม่ต้องการคืออะไร

ซึ่งหลังจากที่คำพูดประโยคนี้หายไป พื้นที่สี่เหลี่ยมเล็กๆก็ปรากฏขึ้นในใจของฟางจือหยูทันที

"นี่คืออะไรงั้นหรอเสี่ยวยี่? มันเป็นพื้นที่อิสระใช่หรือเปล่า" ฟางจือหยูรู้สึกราวกับว่าเขาได้เข้ามาอยู่ในโลกไซไฟ

"ใช่ นี่เป็นพื้นที่อิสระที่สร้างขึ้นโดยเทคโนโลยีอวกาศ ตามความเป็นจริงแล้วพื้นที่นี้มีขนาดใหญ่มาก แต่เนื่องจากสถานะของคุณในปัจจุบัน คุณจึงสามารถใช้พื้นที่นี้ได้เพียงแค่หนึ่งลูกบาศก์เมตรเท่านั้น"

"โอ้พระเจ้า!" เพียงแค่หนึ่งลูกบาศก์เมตรก็เพียงพอแล้วที่จะทำสิ่งต่างๆมากมาย "ว่าแต่นายสร้างสิ่งนี้ได้ยังไง"

"ดาวของฉันเป็นดาวที่ล้ำหน้ากว่าโลกอย่างมาก ดังนั้นเทคโนโลยีอวกาศนี้จึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับพวกเราเลย!"

“แล้วดาวของนายคือที่ไหนอย่างงั้นหรอ?” ฟางจือหยูไม่เคยถามถึงที่มาของเสี่ยวยี่มาก่อน

เนื่องจากการใช้ทรัพยากรมากเกินไป ดาวเคราะห์จึงถูกทำลายลง ข้อมูลอิเล็กตรอนไหลลงมายังพื้นโลกพร้อมกับรังสีแกมมาเมื่อดาวถูกทำลาย และไหลเข้าสู่บรรพบุรุษของครอบครัวฟาง ในปีพ.ศ. 99 จวบจนปัจจุบัน"

“เป็นแบบนี้นี่เอง” ฟางจือหยูไม่ได้คาดหวังว่าตัวเองจะรู้ที่มาของเสี่ยวยี่ และบางทีชะตากรรมของครอบครัวเขาอาจจะถูกเขียนใหม่ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา

“แล้วฉันจะใช้พื้นที่นี้ได้ยังไง”

“โฮสต์ต้องใช้สมองควบคุมเท่านั้น!”

เมื่อรู้เรื่องนี้แล้ว ฟางจือหยูก็ทำการเพ่งสมาธิทั้งหมดไปยังพื้นที่อิสระ และเขาก็พบว่าพื้นที่ในหนึ่งลูกบาศก์เมตรแทบจะไม่มีอะไรเลย มีเพียงขวดพอร์ซเลนขนาดเล็กเพียงขวดเดียว

ฟางจือหยูหยิบขวดเล็กๆออกมาและพูดว่า “นี่คืออะไร ของโบราณอย่างงั้นหรอ?”

“ขวดนี้คือสิ่งที่มาจากช่วงเวลาของโฮสต์รุ่นที่ 15 มันถูกสืบทอดมาหลายปีและถือว่ามีค่าอย่างมาก”เสี่ยวยี่พูดต่อ “รางวัลคือของที่อยู่ข้างในขวดนี้!”

“ฮะ?” ฟางจือหยูรีบเปิดขวดทันที และกลิ่นหอมของสมุนไพรก็พวยพุ่งออกมากระแทกเข้ากับจมูกของเขาในทันใด

ขวดใบนี้บรรจุสิ่งของสีดำ 5 เม็ด ขนาดประมาณเท่ากับลูกอม แต่รูปร่างไม่ปกตินัก

“นี่มันบ้าอะไรเนี่ย? บรรพบุรุษของฉันสั่งสมของแบบนี้มานับพันปีอย่างงั้นหรอ?”

ถ้าบรรพบุรุษของฟางจือหยูยังมีชีวิตอยู่ การได้ยินประโยคนี้อาจจะฆ่าเขาให้ตายได้ในทันที

"นี่เป็นยาเม็ดของโฮสต์รุ่นที่ 15 ที่ได้รับหลังจากทำการกลั่นยาล้มเหลว!"

“ยาเม็ดล้มเหลวที่ว่าคืออะไร?” ฟางจือหยูงุนงง

“ฉันจะเล่าเรื่องเหลือเชื่อให้ฟัง!”เสี่ยวยี่พูดอย่างเคร่งขรึม “ส่วนผสมในพืชหลายชนิดมีประโยชน์ต่อร่างกายของมนุษย์อย่างมาก และมันจะยิ่งทวีคูณสรรพคุณขึ้นไปอีกถ้านำมาสกัดและบดรวมเข้าด้วยกัน แม้ว่าพืชในโลกใบนี้จะด้อยกว่าดาวของฉันพอสมควร แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้อายุขัยของมนุษย์ยืดออกไปและคงความอ่อนเยาว์ไว้ได้ตลอดกาล!"

“นายหมายถึงยาเม็ดพวกนี้อย่างงั้นหรอ...”

“ยาเม็ดเหล่านี้เป็นผลิตภัณฑ์ล้มเหลวที่สร้างขึ้นโดยโฮสต์รุ่นที่ 15 ในตอนที่เขากำลังปรับแต่งยาอายุวัฒนะให้กับจักพรรดิจิ๋นซีฮ่องเต้!"

"จักพรรดิ...จิ๋นซีฮ่องเต้ ... " ฟางจือหยูตกตะลึง เพราะเขาไม่คิดว่าจะได้ยินชื่อนี้

“โฮสต์รุ่นที่ 15 มีความรู้เกี่ยวกับเรื่องการเล่นแร่แปรธาตุจากการอ่านฐานข้อมูลของฉัน ตอนนั้นเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเล่นแร่แปรธาตุ แม้ว่าเขาจะไม่สามารถสร้างอะไรได้ตามต้องการ แต่ตราบใดที่มีวัสดุเพียงพอ เขาก็สามารถสร้างยาที่ทำให้อายุขัยของคนเพิ่มขึ้นได้ 10 หรือ 20 ปี!"

“เก่งเกินไปแล้ว” แม้จะเป็นยาแผนปัจจุบันก็เป็นเรื่องยากอย่างยิ่งที่จะทำให้คนใกล้ตายมีชีวิตอยู่ได้อีกสองสามวัน บรรพบุรุษคนนี้มีความสามารถมากจริงๆ

“ในตอนที่จักรพรรดิจิ๋นซีฮ่องเต้กำลังจะตาย เขาขอให้บรรพบุรุษของคุณช่วยทำยาอายุวัฒนะให้แก่เขา” เสี่ยวยี่พูดด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนว่าวัสดุที่มีอยู่มันไม่เพียงพอที่จะทำยาเช่นนั้นได้ บรรพบุรุษของคุณจึงกลั่นยาที่สามารถยืดอายุขัยสิบปีออกมาจำนวนสามเม็ด"

“แล้วยังไงต่อ?” ฟางจือหยูเริ่มสนใจประวัติศาสตร์มากขึ้นเรื่อยๆ

“แต่ต่อมายาสามเม็ดนี้ได้ถูกขุ้นนางจ้าวเกาขโมยไป ด้วยการที่โฮสต์เห็นว่าเขาเป็นคนชั่วร้ายไม่คู่ควรกับยา โฮสต์ทีมีพลังร่างกายเหนือมนุษย์จึงบุกไปฆ่าอีกฝ่ายในวังเพียงลำพัง…”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า บรรพบุรุษของฉันนี่น่าทึ่งมากจริงๆ” ฟางจือหยูรู้สึกภาคภูมิใจอย่างมาก “แล้วยาห้าเม็ดนี้มีประโยชน์อะไรมั้ย?

เสี่ยวยี่พูด "ยาเม็ดทั้งหมดนี้เป็นผลิตภัณฑ์ที่ล้มเหลว มันยังมีปัญหาบางอย่างเกี่ยวกับประสิทธิภาพของยา แต่ฉันได้วิเคราะห์ส่วนผสมในนั้นแล้ว ซึ่งฉันก็พบว่ามันสามารถฟื้นฟูเซลล์ชราได้อย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าสามารถรักษาได้ทุกโรค และในกรณีที่ไม่ใช่แขนหรืออวัยวะต่างๆขาดออกจากร่างกาย บาดแผลต่างๆจะถูกฟื้นฟูโดยใช้เวลาไม่เกินหนึ่งนาที!"

“สามารถรักษามะเร็งและโรคเอดส์ได้ด้วยหรือเปล่า?”

“รักษาได้!”