ขอนอนด้วย

“นี่คือที่ที่คุณอาศัยอยู่หรอ?” ในระหว่างทางที่มา กัวซินหยู่ได้ทำการประเมินความหรูหราของบ้านฟางจือหยูเอาไว้แล้ว แต่เมื่อเธอมาถึงเธอก็พบว่าสิ่งที่เธอประเมินเอาไว้นั้นต่ำเกินไป

“ใช่ บ้านของผมมันใหญ่เกินกว่าที่จะอยู่คนเดียว ดังนั้นเรามาอยู่ที่นี่ด้วยกันเถอะนะ!” ฟางจือหยูพูดอย่างไร้ยางอาย

“ทำไมฉันถึงไม่รู้มาก่อนเลยว่าคุณเป็นคนขี้เล่นแบบนี้” กัวซินหยู่ทำหน้าบูดบึ้ง “ฝันไปเถอะ! ฉันจะอยู่ที่นี่เพียงแค่คืนเดียวเท่านั้น!”

กัวซินหยู่คาดว่าพรุ่งนี้เธอจะต้องถูกเพื่อนร่วมห้องรุมแซวอย่างแน่นอน

"หิวหรือเปล่า อยากกินอะไรมั้ย ที่บ้านของผมมีเชฟคอยให้บริการตลอด 24 ชั่วโมงเลยนะ"

“ไม่เป็นไร คืนนี้ฉันกินไปเยอะแล้ว และการกินมากเกินไปก็ไม่ดีต่อสุขภาพท้องของฉันด้วย”

“ฮ่าฮ่า นั่นสินะ” ฟางจือหยูยิ้ม

“ไม่คิดเลยว่าคนหนุ่มอย่างคุณจะชื่นชอบภาพเขียนสีน้ำมัน ช่างมีรสนิยมที่ดีจริงๆ” เมื่อก่อนพ่อแม่ของกัวซินหยู่เป็นครอบครัวนักวิชาการ เธอจึงมีโอกาสได้รับการศึกษาระดับสูงตอนเด็ก “ผลงานเหล่านี้เลียนแบบออกมาได้ดีจนน่าตกใจเลย สุดยอดจริงๆ"

“ผิดแล้วล่ะซินหยู่ บ้านของผมไม่มีอะไรที่เป็นของปลอมอยู่เลยแม้แต่ชิ้นเดียว สิ่งที่คุณเห็นทุกอย่างล้วนแต่เป็นของแท้ทั้งสิ้น!”

“เป็นไปไม่ได้หรอก ถึงแม้ว่าคุณจะรวย แต่ของพวกนี้ถือเป็นสมบัติของชาติของประเทศในยุโรป มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะนำมาครอบครองได้” กัวซินหยู่มองเข้าไปในห้องนั่งเล่นและจับจ้องไปที่เปียโนของโชแปง

“เปียโนตัวนี้มีอายุเท่าไหร่งั้นหรอ?” กัวซินหยู่ลูบเปียโน แต่เธอไม่พบร่องรอยของฝุ่นแม้แต่นิดเดียว ซึ่งก็บ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าบ้านหลังนี้นั้นได้รับการทำความสะอาดด้วยความระมัดระวังอยู่เป็นประจำ

“บรรพบุรุษของผมมอบเปียโนตัวนี้ให้กับโชแปง หลังจากที่โชแปงเสียชีวิต เปียโนตัวนี้ก็ถูกส่งกลับมาที่จีน” ฟางจือหยูชี้ไปยังอักษรที่สลักอยู่ด้านข้างพร้อมกับพูดออกมา

“นี่เรื่องจริงงั้นหรอเนี่ย?” ถึงแม้เธอจะไม่รู้ว่าลายมือที่สลักเป็นของแท้หรือปลอม แต่ประวัติของเปียโนตัวนี้เป็นความจริงอย่างแน่นอน “จือหยู ครอบครัวของคุณมีความเป็นมายังไงกันแน่ ฉันรู้สึกเหมือนว่าครอบครัวของคุณจะไม่ได้มีดีแค่ร่ำรวยเพียงอย่างเดียว”

“เธออาจจะไม่เชื่อ แต่ผมคือราชาของโลกใบนี้ อุตสาหกรรมกว่าแปดสิบถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ในโลกล้วนต่างตกอยู่ภายใต้การครอบครองของผม!” ฟางจือหยูโอบเอวของกัวซินหยู่

“ฉันรู้ถึงเจตนาของคุณนะว่าทำไมถึงชวนฉันมานอนที่บ้าน!” ใบหน้าของกัวซินหยู่แดงก่ำและไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองฟางจือหยู

ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร่างกายได้รับการพัฒนาขึ้นมาหรือเปล่า ความสามารถในการควบคุมตัวเองของฟางจือหยูจึงไม่ได้แย่เหมือนกับในอดีต

“แต่ฉันขอเตือนว่าอย่าคิดจะทำอะไรแบบนั้นดีกว่า ไม่งั้นคุณได้เจอกำปั้นของฉันแน่!” แม้กัวซินหยู่จะดูสงบนิ่ง แต่จริงๆแล้วตอนนี้เธอแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้เลย

หัวใจของกัวซินหยู่เป็นเหมือนเด็กผู้หญิงทั่วไป เธอสวยมาตั้งแต่เด็ก และมีคนตามจีบเธอมากมาย แต่เธอนั้นอุทิศตนเพื่อการศึกษา และหลังเลิกเรียนเธอก็ต้องไปทำงานเพื่อใช้หนี้ให้กับครอบครัวอยู่ทุกวัน ดังนั้นที่ผ่านมาเธอจึงไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตของตัวเองเลย และฟางจือหยูก็ถือได้ว่าเป็นรักแรกของเธอ

“ถ้าเขาต้องการจะทำอะไรกับฉันในคืนนี้จริงๆ ฉันควรจะปฏิเสธเขาหรือว่า...” หัวใจของกัวซินหยู่สับสนและเต้นไม่เป็นจังหว่ะ

“ไม่ต้องพูดย้ำก็ได้ ผมรู้อยู่แล้ว ยังไงก็ตาม เธอรีบไปอาบน้ำก่อนเถอะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว!” ฟางจือหยูลูบหัวของกัวซินหยูเบาๆ “เดี๋ยวผมจะบอกให้คนของผมนำเสื้อผ้าของผู้หญิงมาให้ ห้องน้ำอยู่ที่ชั้น 2 ส่วนห้องนอนอยู่ฝั่งตรงข้ามของห้องน้ำนะ!”

พูดจบ ฟางจือหยูก็เดินออกไปอย่างช้าๆ โดยมีเป้าหมายคือห้องน้ำและห้องนอนที่อยู่บนชั้น 3

ซึ่งการกระทำของฟางจือหยูก็ทำให้กัวซินหยู่รู้สึกประหลาดเล็กน้อย ถ้าเขาต้องการเธอจริงๆ เธอจะไม่ปฏิเสธเลย แต่ฟางจือหยูเลือกที่จะเคารพเธอ มีผู้ชายไม่มากนักที่สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้

“จือหยู นายต้องอดทนเอาไว้!” ท่าทางการเดินของฟางจือหยู่เปลี่ยนไปทันทีหลังจากที่หลุดพ้นจากขอบเขตการมองเห็นของกัวซินหยู่

“โฮสต์ นี่เป็นโอกาสอันดีงาม อย่าปล่อยให้คุณซินหยู่หลุดมือไป!” เสียงเสี่ยวยี่ดังขึ้นในหัวของฟางจือหยู

“ฉันไม่ใช่พ่อนะ!” ฟางจือหยูพูดอย่างชอบธรรม “ถึงแม้ว่าฉันจะนอนหายใจได้ไม่เต็มอิ่มในคืนนี้ ถึงแม้ว่ามันจะทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดจนจะตาย แต่ฉันจะไม่แตะต้องตัวเธอเด็ดขาด!”

หลังจากอาบน้ำเย็นๆ อารมณ์ของฟางจือหยูก็สงบลง แต่ในขณะที่กำลังเดินกลับห้องของตัวเอง เขาก็ได้ยินเสียงน้ำหยดเบาๆ

“คุณซินหยู่กำลังอาบน้ำอยู่!”

“ฉันคิดว่าคุณควรจะบุกเข้าไปในเวลานี้ ลุยเลยโฮสต์!”

“หุบปาก! นี่นายเป็นระบบอัจฉริยะหรือระบบโรคจิตกันแน่?” ฟางจือหยูพูดอย่างโกรธเคือง

เมื่อกลับมาถึงห้อง ฟางจือหยูก็เปิดคอมพิวเตอร์ และพบว่าตอนนี้จำนวนผู้ติดตามเวย์ปั๋วของเขาเกือบจะถึง 20 ล้านคน อย่างไรก็ตาม ภารกิจระดับแรกของเขาเพิ่งจะสำเร็จไปเพียง 30% เท่านั้นเอง การเดินทางยังอีกยาวไกล

“วันนี้จับสลากแจกซองแดง 1,000 ซอง ซองละ 10,000 หยวนดีกว่า!” การแจกรางวัลทุกสองสามวันแทบจะกลายเป็นงานประจำวันของฟางจือหยู

“ฮ่าฮ่า ฉันรอมานานแล้ว และครั้งนี้ฉันจะต้องคว้ารางวัลมาให้ได้!”

“ผู้อำนวยการฟาง อย่าคิดว่าคุณจะสามารถปิดปากของเราด้วยซองแดงได้! ตอบมาตามความจริง ตอนนี้ซินหยู่จังถูกคุณกินไปแล้วใช่มั้ย และเธออยู่ที่ไหน เราไม่เห็นเธอถ่ายทอดสดนานแล้ว!”

"มีคนเห็นกัมเพิร์ต อะพอลโล วีอีของผู้อำนวยการฟางที่ใบดะ พลาซ่าของวันนี้ และมีคนเห็นว่าข้างๆของผู้อำนวยการฟางมีหญิงสาวสุดสวยยืนอยู่ด้วย ฉันคิดว่าเธอคนนั้นจะต้องเป็นซินหยู่อย่างแน่นอน!"

“เมนต์บนพูดจริงหรือเปล่า”

“อย่ามาโกหกนะไอ้เมนต์บน! สามีของฉันอยู่ข้างๆฉันตลอดเวลา อย่าใส่ร้ายเขา!”

......

“คนพวกนี้นี่รู้ดีกันจริงๆเลย” ฟางจือหยูไม่คิดว่าตัวตนของเขาจะถูกค้นพบในตอนกลางคืน

“กึก!” ในขณะที่ฟางจือหยูกำลังจะนอน ประตูห้องของเขาก็ถูกเปิดเข้ามา

ในเวลานี้ กัวซินหยู่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เธอสวมกางเกงขาสั้น ซึ่งเผยให้เห็นขาเรียวสีขาวหยก และเสื้อยืดหลวมๆก็เผยให้เห็นรูปร่างอันสวยงามของเธอ ผมของเธอยังไม่แห้งสนิท สิ่งเหล่านี้ทำให้ฟางจือหยูอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

"นี่เธอจะบังคับให้ฉันก่ออาชญากรรมหรือไง!" ฟางจือหยูพยายามข่มอารมณ์ของตัวเอง

“ไม่ใช่ ฉันแค่ไม่ชินกับที่นี่ และกลัวที่จะต้องนอนคนเดียว คือว่า…ฉันขอนอนกับคุณด้วยได้หรือเปล่า” กัวซินหยู่ก้มศีรษะลงอย่างเขินอาย

“ฉันเป็นผู้ชายนะ!” ฟางจือหยูสติแตกหลังจากได้ยินคำพูดของกัวซินหยู่ “เธอไม่กลัวว่าจะถูกฉันทำอะไรหรือไง?”

“ฉันไม่สนหรอก!” กัวซินหยู่เดินตรงเข้าไปแล้วทิ้งตัวลงนอนข้างๆฟางจือหยู

“คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่!” กัวซินหยู่หันหลังให้ฟางจือหยูและแสดงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“เธอกำลังทดสอบฉันอยู่!” ฟางจือหยูฉลาดมาก เขามองกลยุทธ์ที่รอบคอบของกัวซินหยู่ออกอย่างรวดเร็ว

“ฝึบ!” ฟางจือหยูปิดไฟ และภายในห้องก็ตกอยู่ภายใต้ความเงียบงันทันที มีเพียงเสียงหายใจและเสียงการเต้นของหัวใจของทั้งสองคนเท่านั้นที่สามารถได้ยิน