ฉันมาที่นี่เพื่อเป็นผู้สัมภาษณ์

"คนเยอะจังเลยแฮะ!" หลังจากที่การนำเสนองานจบลง ขั้นตอนการสัมภาษณ์ก็เริ่มต้นขึ้นในทันที

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

บางคนซ้อมแนะนำตัวเอง บางคนเสริมความรู้ทางวิชาชีพ บางคนพยายามทำความเข้าใจเกมและผลิตภัณฑ์ของบริษัทเล่ยถิง

ฟางจือหยูเดินผ่านฝูงชนเข้ามาในห้องพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆ และความสำเร็จในเรซูเม่ของใครหลายๆคนก็ทำให้เขาตกตะลึง โดยเฉพาะหมายเลข 985 และหมายเลข 211

รางวัลที่หนึ่งของรายการแข่งขันหุ่นยนต์แห่งชาติ!

รางวัลเหรียญทองกรีฑาคัพระดับประเทศ!

ฟางจือหยูรู้ได้ทันทีว่าถ้าเป็นเขาคนก่อนคงไม่มีทางสู้กับคนกลุ่มนี้หลังเรียนจบได้เลย แม้ว่าเขาจะเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเจียงหนานที่มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่สิ่งที่บริษัทจะพิจารณาคือผลงานของบุคคล

“ดีจริงๆที่ฉันไม่ต้องมาแข่งกับคนพวกนี้” ฟางจือหยูคิดในใจ

“เฮ้เพื่อน นายหน้าตาดีใช้ได้เลยนะ!” ชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาทักทายฟางจือหยู เขาสวมเสื้อผ้าที่ไม่เหมือนกับคนมาหาที่ฝึกงาน แต่เหมือนกับคนที่กำลังจะไปเต้นฮิปฮอป

“เอ๊ะ? ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นหน้าของนายจังเลย!” ชายหนุ่มสงสัย

“นายกำลังคิดว่าฉันหน้าเหมือนประธานฟางใช่หรือเปล่า” ฟางจือหยูพูด

“ใช่แล้ว! ประธานฟางนั่นเอง!” ชายหนุ่มพูด “แต่นายคงจะเป็นแค่คนหน้าเหมือนสินะ เพราะยังไงมหาเศรษฐีอย่างเขาก็คงจะไม่มีทางมาอยู่ที่นี่ได้อยู่แล้ว! เพื่อน ฉันว่านายไม่เหมาะกับงานด้านนี้หรอก ลองไปทางถ่ายทอดสดดูดีกว่ามั้ย ฉันเชื่อว่าหน้าตาของนายสามารถใช้ทำเงินได้!"

ฟางจือหยูเกือบหัวเราะออกมาหลังจากถูกทักว่าเป็นคนหน้าเหมือนตัวเอง

เขาเหลือบมองประวัติส่วนตัวของชายหนุ่ม จินซือหมิง เอกอีสปอร์ต จากมหาวิทยาลัยเจียงหนาน!

“นายเรียนอีสปอร์ตอย่างงั้นหรอ?” ฟางจือหยูแปลกใจเล็กน้อย เพราะอีสปอร์ตเพิ่งได้รับความสนใจจากประเทศจีนเมื่อไม่นานมานี้ และมหาวิทยาลัยเจียงหนานก็เพิ่งเปิดคลาสสอนเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา สำหรับสาขาวิชาอีสปอร์ต ในสายตาผู้ปกครองหลายๆคนจะมองว่าเป็นแค่การเล่นเกม และการเล่นเกมไม่สามารถทำธุรกิจได้ ดังนั้นครอบครัวที่จะสอบสนุนเส้นทางนี้จึงแทบจะไม่มีเลย

“ใช่!” จินซือหมิงพยักหน้า

“แล้วทำไมนายถึงไม่มองหาสโมสรอีสปอร์ตอยู่ล่ะ นั่นน่าจะเป็นสิ่งที่นายต้องการทำไม่ใช่หรือไง” ฟางจือหยูถามด้วยความสงสัย

“ถ้าทำได้ก็ดีน่ะสิ!” จินซือหมิงยิ้มอย่างขมขื่น “พ่อของฉันด่าฉันจนหูชาตอนที่รู้ว่าฉันสอบเข้าเอกอีสปอร์ต และขืนยังพัวพันกับวงการนี้ต่อไปฉันคงถูกพ่อฆ่าตายแน่ๆ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า นายนี่ช่างน่าสงสารจริงๆ” ฟางจือหยูหัวเราะ “ว่าแต่ผลงานด้านอีสปอร์ตของนายเป็นยังไงบ้างล่ะ?”

“ฉันได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งของรายการแข่งขันลีกออฟเลเจ็นดส์ระดับชาติระหว่างมหาวิทยาลัย และรางวัลชนะเลิศลำดับที่สองของรายการแข่งขันลีกออฟเลเจ็นดส์ระดับประเทศ แน่นอนว่ามีอีกมากมาย แต่สองรางวัลนี้ถือว่าใหญ่ที่สุดแล้ว!"

"ไม่เลว!" ในฐานะผู้เล่นลีกออฟเลเจ็นดส์เหมือนกัน ฟางจือหยูจึงเข้าใจในตัวเขาได้เป็นอย่างดี "น่าเสียดายจริงๆที่คนมีทักษะระดับนี้ไม่ได้เดินไปตามเส้นทางอีสปอร์ต...”

ในขณะนั้นเอง ความคิดบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในหัวของฟางจือหยู ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ผลงานของทีมประเทศจีนในแวดวงอีสปอร์ตเรียกได้ว่ากำลังดิ่งลงเหว และถูกชาวเน็ตวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักหน่วง

แต่มันเป็นไปได้ด้วยหรอที่จะไม่มีคนเก่งด้านอีสปอร์ตอยู่ในประเทศที่มีประชากรกว่าหนึ่งพันล้านคน?

แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ แต่เพียงแค่จำนวนคนที่กล้าก้าวเดินเข้าสู่เส้นทางนี้มีน้อยเกินไป เพราะด้วยระยะเวลาในการดำรงอาชีพเป็นนักแข่งนั้นสั้นมาก และความเข้มข้นในการฝึกซ้อมก็สูงไม่แพ้การแข่งขันอื่นๆ ที่สำคัญที่สุดคือถ้าไม่ประสบความสำเร็จ ทางสโมสรก็จะไม่ได้รับการสปอนเซอร์ และหากไม่มีการสปอนเซอร์ก็จะไม่มีรายได้ให้กับนักแข่ง นี่คือสัจธรรมแห่งวงการอีสปอร์ต

แต่ฟางจือหยูต้องกังวลเรื่องเงินที่ไหนกัน?

“ถ้าเลือกได้ นายจะเลือกเป็นนักแข่งมืออาชีพหรือเปล่า?”

“ถ้าเลือกได้ล่ะก็ ฉันจะเลือกเป็นนักแข่งมืออาชีพอย่างแน่นอน เพราะนั่นคือความฝันของฉัน!”

“โอเค งั้นฉันจะช่วยนายเอง!”

“ฮะ?” จินซือหมิงไม่รู้ว่าฟางจือหยูหมายถึงอะไร “นายไม่ได้มาที่นี่เพื่อหางานหรอกหรอ?”

“ฉันบอกตอนไหนว่าฉันกำลังหางานอยู่” ฟางจือหยูกางมือออก “ดูสิ ฉันมีเอาเรซูเม่ที่ไหนล่ะ”

“แล้วนายมา……”

“อ๋อ ฉันเป็นประธานของบริษัทนี้น่ะ วันนี้ฉันไม่มีอะไรทำ ก็เลยจะมาช่วยสัมภาษณ์!” ฟางจือหยูถอดหมวก

“นี่...อย่าบอกนะว่านายคือฟางจือหยูคนนั้น” จินซือหมิงตกตะลึง เขาเล่นอินเทอร์เน็ตทุกวัน และรู้ว่าฟางจือหยูเป็นมหาเศรษฐีที่มั่งคั่งกว่านายน้อยหวัง ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยถ้าเขาจะมีบริษัทเกมสักแห่งเป็นของตัวเอง

"ใช่ นี่ฉันเอง!" ฟางจือหยูพูด "ฉันกำลังวางแผนที่จะจัดตั้งแผนกอีสปอร์ตในบริษัท และฉันจะเริ่มมองหาคนในวันนี้ นายสนใจหรือเปล่าล่ะ"

“เงินเดือนเท่าไหร่?” จินซือหมิงถาม

“เงินเดือนเริ่มต้นไม่รวมหักภาษีอยู่ที่ 20,000 หยวน ประกัน 7 กองทุน และกองทุนบ้าน 2 กองทุน นอกจากนี้ยังได้รับสวัสดิการเช่นเดียวกับพนักงานบริษัททั่วไป ส่วนเงินที่ได้มาจากการแข่งเกมจะถูกคำนวณแยกอีกทีหนึ่ง นายคิดว่าไง?”

“ฉัน…” จินซือหมิงถามต่อ “คุณน่าจะรู้ใช่มั้ยว่าร่างกายของมนุษย์จะเริ่มตอบสนองช้าหลังอายุยี่สิบแปดปีขึ้นไป เมื่อเวลานั้นมาถึง ฉันจะยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับบริษัทอยู่หรือเปล่า"

“ฉันเองก็ยังไม่ได้คิดเรื่องนี้ไว้หรอกนะ แต่ไม่ต้องห่วงไป บริษัทของเราจะไม่ปล่อยให้นายตกงานอย่างแน่นอน!” ฟางจือหยูพูดอย่างมั่นใจ

“ฉันสามารถชวนเพื่อนมาร่วมสัมภาษณ์ได้มั้ย” จินซือหมิงถาม

“แน่นอนว่าได้ แต่ฉันไม่รับประกันหรอกนะว่าพวกนายจะผ่านการคัดเลือก เพราะสิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่ผู้เล่นที่ไร้ความสามารถ แต่เป็นผู้เล่นที่จะนำพาความสำเร็จมาสู่ประเทศ” ฟางจือหยูตอบ

“ไม่ต้องห่วง ฉันกับเพื่อนๆจะแสดงให้คุณเห็นเองว่าเรามีดีมากพอที่จะทำงานร่วมกับคุณ!”

“โอเค ฉันจะรอคุณอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน!” พูดจบ ฟางจือหยูก็เดินเข้าไปในห้องสัมภาษณ์

“โฮ่ ประธานฟางของเรามาแล้ว!” เมื่อเห็นฟางจือหยูเดินเข้ามา เฉิงไคกับเพื่อนอีกสองคนก็หยุดการสัมภาษณ์และยืนขึ้นทันที

“การสัมภาษณ์เป็นยังไงบ้าง?” ฟางจือหยูถาม

“ฉันเคยคิดว่าการเป็นผู้สัมภาษณ์นั้นง่าย แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันไม่ง่ายเลย!” เฉิงไคพูด "นายอยากจะลองดูมั้ยล่ะ"

“แน่นอน ฉันมาที่นี่เพื่อการนั้นอยู่แล้ว!” ฟางจือหยูนั่งลง “สวัสดี คุณแนะนำตัวเองได้เลย!”

นักศึกษาอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่คิดว่าจู่ๆจะมีการเปลี่ยนผู้สัมภาษณ์แบบนี้ แต่เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรมากและเริ่มแนะนำตัวเอง

ในระยะเวลาเดียวกัน ฟางจือหยูก็นึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาและเปิดดูยอดเงินในโทรศัพท์ แม้ว่าที่ผ่านมาเขาจะบริจาคเงิน ซื้อรถ ซื้อบริษัท และใช้เงินไปจำนวนมากกับหลายสิ่งหลายอย่างก็ตาม แต่โดยรวมแล้วมันยังถือว่าเขาไม่ได้สูญเสียเงินไปเลย และยังได้รับเงินเพิ่มขึ้นจากเดิมถึง 2 พันล้านดอลลาร์ด้วยซ้ำ

"นี่ ถ้าฉันให้เงินคุณ 5 แสนล้านดอลลาร์... นอกจากการบริจาคเพื่อการกุศลและการวิจัยทางวิทยาศาสตร์แล้ว คุณจะนำไปใช้จ่ายยังไง"

นักศึกษาตกใจทันที เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าผู้สัมภาษณ์จะถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกับงาน นี่เป็นการทดสอบความสามารถในการคิดเร็วอย่างงั้นหรอ?

“ผมคงจะสร้างสโมสรฟุตบอล”

“ซื้อเกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก”

ตาของฟางจือหยูเป็นประกายหลังจากได้ยินคำตอบ

เป็นความคิดที่ดีจริงๆ!