ชวนชมเกม
ในตอนเช้า เครื่องบิน 2 ลำจากเขตชายแดนของจีนและรัสเซียได้ลงจอดที่สนามบินเซี่ยงไฮ้ แน่นอนว่าเป็นสนามบินส่วนตัวของฟางจือหยู
ครั้งนี้มีผู้โดยสารเกือบ 1,000 คน โดยพวกเขาทั้งหมดสวมเครื่องแบบที่มีคำว่า "ดอว์นนิ่ง" ปักอยู่บริเวณอกด้านซ้ายด้วยผ้าไหมคุณภาพสูง
ในบรรดาคนเหล่านี้มีทั้งรูปลักษณ์แบบตะวันออก แบบยุโรป-อเมริกา และยังมีคนผิวดำอีกจำนวนมาก เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าโรงพยาบาลจิตเวชนานาชาติดอว์นนิ่งรับผู้ป่วยจากทั่วทุกมุมโลก
“พี่เสี่ยวหยิง ทำไมพวกเขาถึงดูเหมือนคนที่ไม่เป็นอะไรเลยล่ะ?” ฟางจือหยูมองดูกลุ่มผู้ป่วยทางจิต พวกเขาเดินลงจากเครื่องบินอย่างสงบนิ่ง แลสีหน้าของพวกเขานั้นดูเป็นธรรมชาติมาก หากฟางจือหยูไม่รู้ว่าคนกลุ่มนี้มาจากที่ไหนล่ะก็ เขาคงจะคิดว่าคนกลุ่มนี้เป็นคนปกติทั่วไปอย่างแน่นอน
“เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องยุ่งยากและเรื่องอันตราย ฉันจึงได้จัดการบางอย่าง!” จ้วงหยิงพูดข้างๆฟางจือหยู
“พี่ทำได้ยังไง” ฟางจือหยูถาม
“เรามีหมออาวุโสคนหนึ่งที่เชี่ยวชาญในด้านสะกดจิต คนไข้ทุกคนได้รับการสะกดจิตจากเขา ดังนั้นพวกเขาจึงอยู่ในสภาพนิ่งสงบแบบนี้"
ฟางจือหยูมองตรงไปและเห็นว่ามีชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อคลุมสีขาวโดยยืนอยู่ใต้เครื่องบินกำลังทำอะไรบางอย่างกับผู้ป่วยบางส่วน
“นี่ไม่ใช่การสะกดจิต แต่เป็นพลังจิต!” เสี่ยวยี่พูด
“คนเราสามารถทำเรื่องแบบนั้นได้ด้วยหรือไง?”
“เมื่อสมองของมนุษย์เกิดการพัฒนาในระดับหนึ่ง พลังจิตก็จะถือกำเนิดขึ้นมา” เสี่ยวยี่อธิบาย
“พ่อของฉันสามารถทำแบบนี้ได้หรือเปล่า”
“ทำได้สิ แถมยังทำได้ดีกว่าเขาถึง 180 เท่าด้วย”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! เยี่ยมไปเลย!” ฟางจือหยูพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
“นายน้อย ผมควรจะทำยังไงต่อกับผู้ป่วยกลุ่มนี้” หมอเดินเข้ามาและพูดอย่างเคารพ
“ทำไมดวงตาของเขาที่จ้องมองมาถึงแปลกจัง พ่อของฉันคงจะไม่ได้ล้างสมองของเขาหรอกใช่มั้ย” ฟางจือหยูตื่นตระหนกเล็กน้อย
“ไม่ใช่ เขารู้ถึงพลังของครอบครัวฟาง และเขาก็เป็นคนที่ถูกปลูกฝังมาโดยครอบครัวของคุณ” เสี่ยวยี่ตอบ
“คุณชื่ออะไร” ฟางจือหยูถาม
“เรียกผมว่าจางเฟิงก็ได้!”
“โอเค จางเฟิง คุณสามารถควบคุมผู้ป่วยกลุ่มนี้ได้ใช่มั้ย”
“อย่ากังวลไปเลย นายน้อย พลังจิตของผมสามารถควบคุมคนธรรมดาได้มากสุดถึงหมื่นคน และตราบใดที่ผมอยู่ที่นี่ ผู้ป่วยเหล่านี้ก็จะไม่มีทางหลุดการควบคุม!”
“ถ้างั้นคุณช่วยพาพวกเขาไปหาอะไรทานใกล้ๆสนามแข่งที พวกเขาเป็นผู้ป่วยที่ต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ เราต้องไม่ปฏิบัติต่อชีวิตของเขาในฐานะผู้ป่วยเพียงอย่างเดียว แต่ต้องใส่ใจความต้องการทางจิตวิญญาณของพวกเขาด้วย! คุณทำได้ใช่มั้ย” ฟางจือหยูพูดอย่างเคร่งขรึม
“โปรดวางใจได้เลยนายน้อย ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เอง!”
"ขอบใจมาก!"
......
การแข่งขันเริ่มตอนหนึ่งทุ่ม ซึ่งแฟนๆจำนวนมากก็มารวมตัวกันที่หน้าประตูสนามกีฬาตั้งแต่ห้าโมง โดยหวังว่าจะมีคนนำตั๋วมาขายหน้างาน.
แต่พวกเขาก็ถูกลิขิตมาให้ผิดหวัง เพราะจนถึงหกโมงสามสิบนาที พวกเขาก็ยังไม่พบวี่แววของคนขายตั๋วเลย
“จะไม่มีใครมาขายตั๋วเลยหรือไง” แฟนๆบางคนเริ่มหมดความอดทนแล้ว
“อย่าให้ฉันรู้นะว่าใครเป็นคนทำเรื่องแบบนี้!”
“ถ้าหนึ่งทุ่มแล้วยังไม่มีคนที่ซื้อตั๋วไปเข้ามาดู ฉันจะบุกเข้าไปถามพวกเขาว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!”
......
“เจ้าพวกไร้จิตสำนึก!” ในร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกล ฟางจือหยูมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนจบ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ยินว่าคนเหล่านั้นกำลังพูดเรื่องอะไร แต่เขาก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายตั้งใจมาที่สนามกีฬาเพื่อหวังจะเข้าชมเกมการแข่งขันเอ็นบีเอ
“คุณหม่ายอมสูญเสียเงินกว่า 1.5 พันล้านดอลลาร์เพื่อคว่ำบาตรเอ็นบีเอแท้ๆ แต่คนกลุ่มนี้กลับ..” ฟางจือหยูเยาะเย้ย “พี่เสี่ยวหยิง จางเฟิงพร้อมแล้วหรือยัง?”
“พร้อมแล้วค่ะ!” จ้วงหยิงพูด “ท่านเห็นรถบัสฝั่งตรงข้ามหรือเปล่า ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดอยู่ในรถบัสเหล่านั้น”
"โอเค ดำเนินแผนการได้เลย!"
......
ห้านาทีก่อนจะถึงหนึ่งทุ่ม รถบัสกว่าสิบสองคันได้ขับตรงเข้ามาและหยุดอยู่หน้าสนามกีฬา
“จริงหรอเนี่ย!” เหล่าแฟนๆต่างคาดเดาว่าบริษัทบางแห่งได้ซื้อตั๋วทั้งหมดเพื่อเข้าชมกับพนักงานของตัวเอง และรถคันนี้ก็น่าจะเป็นรถของบริษัทที่ซื้อตั๋วทั้งหมดไป
“นี่ทุกคน คำที่เขียนอยู่ข้างรถมันอ่านว่าอะไรอย่างงั้นหรอ ฉันสายตาสั้นน่ะเลยมองไม่ค่อยเห็น”
“ดอว์นนิ่ง…โรงพยาบาลจิตเวชนานาชาติดอว์นนิ่ง เดี๋ยวก่อน ทำไมถึงเป็นโรงพยาบาลจิตเวชล่ะ” แฟนๆทุกคนต่างงงวย บริษัทธรรมดาอาจจะจัดงานฉลองให้กับพนักงานของตัวเอง แต่มีด้วยหรอที่โรงพยายามจะจัดงานที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ให้กับคนไข้?
“นั่น!” ประตูรถคันแรกเปิดออกแล้ว และชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบลายทางสีขาวฟ้าก็ก้าวลงมาจากรถ โดยมีบัตรเข้าชมเอ็นบีเอติดเด่นตระหง่านอยู่ตรงแขน
จากนั้นคนที่สอง คนที่สาม... และคนอื่นๆในเครื่องแบบก็เดินลงมา!
"ไม่อยากจะเชื่อ..โรงพยาบาลนี้พาคนไข้มาดูการแข่งขันเอ็นบีเอ?”
“ล้อเล่นหรือเปล่า?”
“ฉันว่าผู้อำนวยการของโรงพยาบาลนี้ต้องเป็นบ้าแน่ๆ” แฟนๆด่ากันทีละคน
“กรุณาเข้าแถวเพื่อเข้าไปในสถานที่ตามลำดับนะคะ!” แพทย์คนสวยในชุดขาวเดินออกจากรถพร้อมกับโทรโข่งและนำทางผู้ป่วยทุกคนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
“เดี๋ยวก่อน ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นกับชื่อของโรงพยาบาลนี้จังเลย ฉันเคยไปได้ยินที่ไหนมานะ?”
“นั่นสิ ฉันก็รู้สึกคุ้นอยู่เหมือนกัน แต่ฉันนึกไม่ออกเลย”
“เดี๋ยว พวกคุณกำลังจะไปไหน” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหยุดพวกเขา
“เราพาคนไข้มาดูการแข่งขัน ทำไม มีปัญหาอะไรอย่างงั้นหรอ?” จางเฟิงถาม
“เอ่อ... พวกเขาทั้งหมดป่วยทางจิตหรือเปล่า”
“ถามแบบนี้หมายความว่ายังไง? ถ้าป่วยทางจิตก็เท่ากับว่าไม่ใช่มนุษย์หรอ? พวกเขาอยู่โลกเดียวกันกับเรา และสมควรได้รับสิทธิ์ที่เท่าเทียม” จางเฟิงพูดอย่างหนักแน่น
“ผู้ป่วยที่นี่มีเพื่อนต่างชาติ ถ้าคุณเลือกปฏิบัติกับผู้ป่วย ญาติของพวกเขาจะต้องไม่พอใจกับเรื่องนี้แน่ๆ!”
“พวกเขา...จะไม่สติแตกกันใช่หรือเปล่า” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลังเล
"ไม่มีทาง เราเป็นโรงพยาบาลจิตเวชที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลก และผู้ป่วยของเราก็ได้รับการรักษาที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดเท่าที่โลกนี้จะสามารถทำได้ ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูท่าทางของพวกเขาสิ" จางเฟิงพูดพร้อมกับชี้ไปยังผู้ป่วยที่อยู่ข้างหลังของเขา
ซึ่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เห็นว่าผู้ป่วยเหล่านี้ไม่แสดงอาการป่วยใดๆเลย
“จะให้เราเข้าไปได้หรือยัง การแข่งขันกำลังจะเริ่มแล้วนะ!”
“เอายังไงดีครับหัวหน้า?” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่กล้าตัดสินใจ
หัวหน้าของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกัดฟัน หากพวกเขาไม่ให้คนกลุ่มนี้เข้าไปข้างใน เรื่องอาชญากรรมการเลือกปฏิบัติต่อผู้ป่วยทางจิตจะต้องถูกพูดถึงบนอินเทอร์เน็ตอย่างแน่นอน
หัวหน้าถอนหายใจ: "ให้พวกเขาเข้าไป!"