ปลิดชีพหัวหน้านักผจญภัยที่ชั่วร้าย

ถึงแม้ว่าในการเดินทางมายังในป่าพฤกษาหมื่นปีนั้น จะไม่ได้ยาวนานอะไรนัก แต่พวกเขาก็ผ่านเรื่องราวมาไม่น้อยเลยแถมยังต้องสูญเสียเพื่อนร่วมทีมไปอีกหนึ่งคนภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้จะคอยย้ำเตือนพวกเขาไปทั้งชีวิต หากพวกเขาประมาทเมื่อไหร่นั่นหมายถึงชีวิตของเขาเองหากไม่มีหลินเทียนอยู่ในเหตุการณ์ครั้งนี้ด้วยคงจะเป็นโศกนาฎกรรมครั้งใหญ่ไม่น้อยเลยทีเดียว ทางด้านตัวของหนี่เอ๋อนั้นตลอดการเดินทางกลับนางเดินจูงมือเคียงคู่ถือแขนกับเชียงเจียงราวกับว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นพร้อมทั้งไม่หันไปมองหลินเทียนแม้แต่เพียงครั้งเดียว ทางด้านตัวของหลินเทียนก็ไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ตัวของเขานั้นกับคิดว่าหากนางยังคิดที่จะอาศัยผู้อื่นเพื่อความก้าวหน้าของนางเองชีวิตของนางอาจจะไปได้ไม่ไกลนัก เพราะคนเราควรที่จะยืนได้ด้วยขาของตัวเอง การเดินทางกลับไปยังโรงเรียนจอมเวทเหมือนจะราบรื่น แต่แล้วก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้มีคนกลุ่มหนึ่งเป็นจำนวนไม่น้อยเลยยืนดักขวางหน้าพวกหลินเทียน สีหน้าและแววตาแสดงถึงความชั่วร้ายเป็นอย่างมาก

“พวกเจ้าไม่รู้เหรอว่าพวกข้าเป็นใครจงไสหัวไปซ่ะ” เชียงเจียงกล่าววาจาออกมาด้วยความดุร้าย เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะมีคนกล้าที่จะไม่ไว้หน้าผู้คนที่มาจากโรงเรียนจอมเวทด้วย

“กร๊ากกก ฮ่า ฮ่า ฮ่า” พวกมันขบขันกับความคิดที่โง่เขราของคนผู้นี้อย่างควบคุมไม่อยู่ อะไรมันจะซื่อบื้อได้มากมายถึงเพียงนี้หากพวกตนหวาดกลัวจริงจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร

“เจ้าพวกชั้นต่ำ พวกแก่ขำอะไรกันห่ะ พวกเจ้าไม่รู้เหรอว่าบิดาของข้าผู้นี้เป็นใครเมื่อข้ากลับไป ข้าจะขอร้องให้ท่านพ่อส่งมือสังหารที่ดีที่สุดมาล่าสังหารพวกเจ้าซ่ะ” เชียงเจียงกล่าวออกมาอย่างเดือดดาลที่เจ้าคนพวกนี้ทำเหมือนว่าตนเองเป็นตัวตลกเช่นนี้

เพลี๊ยยยย ใบหน้าของเชียงเจียงถึงกับสั่นสะท้านไปด้วยแรงตบถึงเวลาจะผ่านมาหลายชั่ววินาทีแล้วนั้นแต่ใบหน้าของตนมันถึงกับยังสั่นไม่หาย ปากของมันในยามนี้นั้นถึงกับประกบกันไม่เข้าที่กระตุกกระตักไปมา ร่างกายของมันในยามนี้นั้นกำลังสั่นเทาอย่างชัดเจน มันจึงค่อยๆเดินไปแอบด้านหลังของหลินเทียนอย่างช้าๆ มันคิดว่าภายในสถานที่แห่งนี้นั้นมีแต่เจ้าคนผู้นี้เท่านั้นที่จะช่วยเหลือตนได้

“กร๊ากกก ฮ่า ฮ่า ดูเจ้าเด็กเหลือขอนี่ซิ โดนข้าตบไปทีเดียวถึงกับหน้าสั่นไปเลย ข้าไม่รู้หรอกนะว่าบิดาของเจ้าจะใหญ่โตสักแค่ไหน หากข้าสังหารเจ้าซะเสียตอนนี้แล้วผู้ใดกันที่จะสามารถจับมือใครดมได้ ฮ่า ฮ่า เสียทีที่เป็นลูกหลานคนใหญ่คนโตตัวของเจ้าช่างโง่เขลานัก” หัวหน้ากลุ่มนักผจญภัยกล่าวออกมาด้วยความชั่วร้ายอย่างถึงที่สุด พวกมันสังเกตเห็นกลุ่มคนของเชียงเจียงตั้งแต่ปากทางเข้าป่าพฤกษาหมื่นปีแล้ว เจ้าคนพวกนี้นั้น พวกมันช่างร่ำรวยนักที่ล้วนแล้วแต่สวมใส่สิ่งของที่มีราคา และพลังของพวกมันก็ไม่ได้มีความแข็งแกร่งอะไรมากมายการเข้ามายังสถานที่แห่งนี้นั้นมันก็ไม่ต่างอะไรไปจากแพะตัวอ้วนนั่นเอง เจ้าคนพวกนี้นั้นมันคือกลุ่มนักผจญภัยที่ชั่วร้ายที่ถูกขับไล่ออกจาทางกิลต้นสังกัด พวกมันจึงทำตัวเป็นโจรปล้นฆ่าแย่งชิงอยู่ที่นี่ นับว่าผู้คนกลุ่มนี้นั้นมีความโฉดชั่วโดยสันดาลอย่างแท้จริง พลังของพวกมันทุกคนในกลุ่มล้วนแล้วแต่อยู่ในระดับ จอมเวทฝึกหัดขั้นที่ 4 เท่านั้นส่วนตัวผู้เป็นหัวหน้าของมันอยู่ในระดับที่ 5 ทางด้านกลุ่มคนของหลินเทียนนั้นมีพลังสูงสุดอยู่ที่ระดับ 3 แต่ตัวของหลินเทียนนั้นสามารถที่จะปะทะกับคนที่เก่งกาจกว่าตนได้มากถึง 3 ระดับ ดังนั้นแล้วสำหรับเจ้าตัวหัวหน้าโจรนอกรีตกลุ่มนี้นั้นก็ไม่นับว่าไม่เป็นตัวอะไร พวกมันถือว่าโชคร้ายเป็นอย่างมากที่ดันมาดักปล้นกลุ่มคนของหลินเทียนการคิดการคำนวณของพวกมันล้วนแล้วแต่ผิดพลาดไปหมดไม่มีใครสามารถล่วงรู้ได้ว่าภายในโลกใบนี้นั้นจะมีตัวประหลาดเช่นหลินเทียนอยู่ด้วย

“หากข้าพลั้งมือฆ่าคนตายเข้า จะเกิดปัญหาขึ้นมาพายหลังหรือเปล่า” หลินเทียนกล่าวถามกับห่าวอู๋ ด้วยความสงสัยเล็กน้อยเจ้าอ้วนผู้นี้ถึงกับอึ่งเงียบไปสักพักนึงแล้วจึงรีบตอบกับไปอย่างรวดเร็ว

“หากพวกเราเป็นฝ่ายถูกกระทำก่อนก็นับว่าไม่เป็นอะไร และหากพวกมันเป็นกลุ่มคนที่ชั่วร้ายไม่เพียงแต่เจ้าจะไม่ถูกลงโทษมีแต่เจ้าจะได้ผลงานเสียมากกว่า” เจ้าอ้วนพูดออกมาอย่างไม่ต้องคิด เพราะเกี่ยวกับเรื่องนี้นั้นผู้คนทั่วไปล้วนรู้กันทั่วมีเพียงแต่คนบ้านนอกอย่างหลินเทียนเท่านั้นที่ไม่รับรู้อะไร

“เฮ้ยย พวกเรา เจ้าหนุ่มนี่มันจะล่าค่าหัวของพวกเราว่ะ ฮ่า ฮ่า เจ้าหนุ่มเจ้าช่างไม่ดูเงาหัวของตัวเองว่าความต่างชั้นของเรามันมากมายเท่าไหร่ตัวของข้านั้นมากกว่าเจ้าถึง 2 ระดับ” หัวหน้าของพวกมันกล่าววาจาออกมาอย่างได้ใจในสายตาของพวกมันแล้วนั้นหลินเทียนก็ไม่ต่างอะไรไปจากเด็กรุ่นเยาว์ผู้หนึ่งที่อ่อนต่อโลก

ฟิ๊วววว แคร๊กกก คร๊อก หลินเทียนเคลื่อนที่ไปด้านหน้าด้วยความรวดเร็วราวกับดาวหางพุ้งชนล้างโลกไม่มีใครสามารถมองความเคลื่อนไหวของมันได้ทันรู้อีกทีหัวหน้าของพวกมันถูกจับบีบคอตายเสียแล้ว นี่เป็นผลมาจากการฝึกฝนทักษะวิชาพิฆาตดาราขั้นที่ 1

“เหวอออ หัวหน้าตายแล้วอย่างงั้นเหรอ” กลุ่มนักผจญภัยที่ชั่วร้ายกล่าวออกมาด้วยความตกตะลึงและความหวาดกลัวค่อยๆเข้าครอบงำจิตใจ เมื่อพวกมันกับมาได้สติอีกครั้งก็ไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้วต่างพากันวิ่งหนีไปคนละทิศคนละทางด้วยความหวาดกลัว เหตุการณ์เมื่อครู่นี้นั้นแม้แต่กลุ่มคนที่มากับหลินเทียนเองก็ตื่นตกใจเช่นกันการที่จะต้องฆ่าฟันคนคนนึงนั้นมันไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถทำใจได้เลย มันไม่เหมือนกับการฆ่าสัตว์อสูรแต่นี่มันเป็นการฆ่าสังหารชีวิตของผู้คนไปจริงๆ ในเมื่อเจ้าคนผู็นี้ต้องการที่จะปล้นเขาสมบัติของมันทุกชิ้นที่อยู่ภายในแหวนมิติล้วนแล้วแต่เป็นคนของตน หลินเทียนหยิบแหวนมิติของหัวหน้ากลุ่มนักผจญภัยที่ชั่วร้ายนำเก็บเข้ากระเป๋าของตนในทันที

“พวกเรารีบกลับกันเถอะเดียวจะมีพวกน่ารำคาญมาวุ่นวายกับพวกเราอีก” หลินเทียนกล่าวออกมาอย่างกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น และดูเหมือนผู้คนในกลุ่มเองจะให้ความเกรงใจกับหลินเทียนขึ้นมาเป็นพิเศษคนผู้นี้นั้นไม่ควรที่จะตั้งตัวเป็นศัตรูด้วยเป็นอันขาดแม้แต่เชียงเจียงผู้อวดดีตัวของมันก็คิดเช่นนั้น เพราะตั้งแต่เดินทางมายังสถานที่แห่งนี้ตัวของมันเป็นหนี้ชีวิตของหลินเทียนมากถึง 2 ครั้งนับว่ามากมายจริงๆสำหรับหนี้บุญคุณ

เมื่อพวกเขาเดินทางออกจากป่าพฤกษาหมื่นปีมาได้กลุ่มคนของหลินเทียนก็รีบรายงานเกี่ยวกับเจ้าหน้าที่ในทันทีถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นตัวของหลินเทียนในยามนี้นั้นไม่เพียงที่จะไม่ถูกลงโทษที่สังหารชีวิตผู้คนแต่ตัวของเขานั้นกับได้รับความดีความชอบหลินเทียนนั้นได้รับเงินรางวัลมากถึง 100 เหรียญทองที่สามารถปลิดชีพหัวหน้านักผจญภัยที่ชั่วร้ายได้