อักขระอสูรกลืนวิญญาณ

สำหรับเจ้าหลีกวนในยามนี้นั้นตัวของมันนั้นไม่มีอะไรจะเสีย และโทษสูงสุดที่ตัวของมันคิดว่าจะได้รับนั้นก็คือความตาย ต่อให้โทษของมันเป็นเพียงแค่การทำลายพลังฝีมือ หากเป็นเช่นนั้นตัวของมันสู้ขอยอมตายเสียดีกว่า ไหนๆชีวิตของมันก็จะจบสิ้นลงแล้ว ก็ขอกวนฝ่าเท้าให้มันสุดๆไปเลยก็แล้วกัน

“นี่เจ้าแก่ เจ้าอยากรู้ไหมว่า วาระสุดท้ายของลูกชายเจ้ามันเป็นยังไง” น้ำเสียงของเจ้าหลีกวนยามนี้นั้นแอบแฝงไปด้วยความตื่นเต้นผสมความโรคจิตเล็กน้อยใบหน้าของมันในยามนี้นั้นกำลังเหม่อลอยราวกับว่าตัวของเขาเองนั้นกำลังย้อนไปอดีตอีกครั้ง ทางด้านของฉินอู๋โหย่วในยามนี้นั้นถึงกับกำหมัดของตัวเองแน่นไม่มีเรื่องราวอันใดในชีวิตที่มันจะสามารถสร้างความเจ็บปวดให้กับเขาเท่ากับเรื่องนี้อีกแล้ว

“ไม่ ทำไม ทำไมเจ้าต้องทำกับข้าอย่างงี้ แคร๊กกก อึก อัก อึก อัก” หลีกวนทำท่าล้อเรียนและพูดจาตามประโยคสุดท้ายของฉินโจวทุกอย่างก่อนที่มันจะขาดใจตายไปเพราะยาพิษ มันทำท่าชักดิ้นชักงอ ว่าเจ้าคนโง่นี้นั้นก่อนตอนที่มันจะขาดใจตายมีสภาพน่าสมเพชเป็นแบบใด

“จิ๊ ฮ่า ฮ่า เป็นอย่างไรบ้างเกี่ยวกับเรื่องราวที่ข้าเล่าให้พวกเจ้าฟัง แต่ก็เอาเถอะชีวิตของข้าตลอดเวลามานี้ก็ใช้จนคุ้มแล้วมีเจ้าโง่มากมายที่คอยมาเป็นหินรองเท้าให้กับข้า ถึงตายไปก็ไม่มีเรื่องราวอันใดให้เสียใจ” หลังจากที่สิ้นสุดวาจาของมันผู้คนต่างพากันรุมด่าสาปแช่งมากมาย ไม่ว่าใครก็ไม่อาจที่จะทำใจเชื่อได้เป็นถึงผู้อาวุโสของศิษย์ฝ่ายนอกแต่กับกระทำตัวต่ำทรามเช่นนี้และดูเหมือนท่าทางของมันก็ไม่ได้รู้สึกสำนึกเลยกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำไป ดูท่าแล้วความตายสำหรับมันผู้นี้นั้นมันจะง่ายไปจริงๆ

“เห่อ…ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ามันผู้นี้นั้นจะชั่วโดยสันดานได้มากมายถึงเพียงนี้” ผู้อำนวยการชิงหลงถึงกับถอนหายใจยาวออกมาเมื่อจ้องมองไปที่ใบหน้าของมัน แต่ความรู้สึกผิดสำนักนั้นไม่ได้ถูกเขียนไปที่ใบหน้าของมันเลยแต่ในทางกลับกันตัวของมันกำลังรู้สึกตื่นเต้นยินดีในความรู้สึกทุกข์ใจของคนอื่นเสียมากกว่า

“ดีในเมื่อตัวเจ้านั้นไม่รู้อะไรดีชั่วข้าก็จะสั่งสอนเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายเอง ฉินอู๋โหย่ว จงวาดอักขระ อสูรกลื่นวิญญาณไปที่ร่างของเจ้าศิษย์ชั่วผู้นี้ซ่ะ” น้ำเสียงของผู้อำนวยการชิงหลงในยามนี้นั้นแสดงถึงความเด็ดขาดเป็นอย่างมาก ผู้ที่ได้ยินนามของ อักขระอสูรกลื่นวิญญาณแล้วนั้นแอบอดรู้สึกที่จะเสียวสันหลังแทนไม่ได้ มันคือหนึ่งในทักษะศาสตร์มืดที่ชั่วร้ายและทารุณที่สุด

“เจ้าแน่ใจอย่างงั้นเหรอ” ฉินอู๋โหย่วกล่าวถามออกมาด้วยความแน่ใจเพราะวิธีการเช่นนี้นั้นนับว่าโหดเหี้ยมเป็นอย่างมาก การวางอักขระเช่นนี้ไปที่ร่างของมันจะมีสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กเป็นจำนวนนับไม่ถ้วนจะค่อยๆกัดกินไปที่เส้นพลังของมันอย่างช้าๆมันผู้นั้นจะต้องทนทุกข์กับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสจนกระทั่งพลังวิญญาณของมันผู้นั้นถูกกัดกินจนหมดสิ้น แต่เจ้าสิ่งวิชีวิตขนาดเล็กที่เกิดจากอักขระนั้นตัวของมันนั้นยังไม่ยอมหยุดลงเพียงแค่นี้มันจะค่อยๆกัดกินอวัยวะภายในอย่างช้าๆจนหมดสิ้น ไม่ต้องบอกก็รู้แล้วว่าเจ้าอักขระมืดเช่นนี้นั้นน่าสะพรึงกลัวสักเพียงใด แต่ในความเป็นจริงนั้นชิงหลงจะฆ่ามันทิ้งเลยก็ได้ แต่ไหนๆตัวของมันก็จะตายอยู่แล้วก็ถือโอกาสเชือดไก่ให้ลิงดูแล้วกันจะได้ไม่มีคนเอาเป็นเยี่ยงอย่างอีก

“พวกแก่ยังมีความเป็นคนอยู่รึเปล่าหะ ถึงได้ใช้วิธีการต่ำช้าเช่นนี้” น้ำเสียงของเจ้าหลีกวนในยามนี้นั้นถึงกับสั่นสะท้าน ตัวของมันนั้นเป็นถึงผู้อาวุโสศิษย์ฝ่ายนอก มีหรือที่มันจะไม่รู้ว่า อักขระอสูรกลืนวิญญาณคือสิ่งใด มันไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า จะต้องมาเจอกับตัว

“เหอะ ! เป็นอะไร เริ่มกลัวแล้วเหรอเมื่อความตายกำลังมาเยือน” น้ำเสียงของผู้อำนวยการชิงหลงในยามนี้นั้นเต็มเปรี่ยมไปด้วยความอึมครึมอย่างถึงที่สุด นานมากแล้วที่ตัวของเขานั้นไม่ได้มีความรู้สึกเช่นนี้ ตัวของมันถึงกับต้องมีโทสะกับชนชั้นสวะผู้หนึ่ง หลังจากนั้นเพียงไม่กี่อึดใจชิงหลงได้สั่งการให้ฉินอู๋โหย่วประทับตราอักขระไปที่ร่างของ เจ้าหลีกวนในทันที

อึก อึก ทางด้านตัวของเจ้าหลีกวนในยามนี้นั้นตัวของมันถึงกับกลืนน้ำลายลงคอตัวเองไปอึกใหญ่ ตัวของมันจะไม่ยอมจบชีวิตอย่างน่าสมเพชเช่นนี้เป็นอันขาดมันจึงที่จะพยายามชิงลงมือปลิดชีพของตัวเองเพื่อที่จะให้ตัวมันไม่ต้องตายอย่างทุกข์ทรมาน

หลีกวนค่อยๆรวบรวมพลังของตัวเองอย่างช้าๆเพื่อที่จะระเบิดเส้นพลังและหัวใจของมันเองแต่แล้วตัวของมันจะต้องผิดหวัง

“หากเจ้าคิดที่จะตายเองนั้นมันง่ายไปข้าจะไม่ให้เจ้าข้าตัวตายเป็นอันขาดข้าจะสั่งสอนให้เจ้าได้รู้ว่าขุมนรกที่แท้จริงนั้นมันคือสิ่งให้” มวลพลังของชิงหลงที่แสดงออกมานั้นมันช่างมากมายมหาศาลจริงๆเพียงแค่ใช้ความคิดเขาก็สามารถที่จะสะกดควบคุมร่างเข้าเจ้าหลีกวนได้อย่างอยู่หมัด การที่ตัวมันเองจะชิงฆ่าตัวตายไปก่อนก็เป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น

ทางด้านของ ฉินอู๋โหย่วนั้นตัวของเขาค่อยๆวาดอักขระสีดำขึ้นมาอย่างช้าๆ บนเส้นสายของอักขระในยามนี้นั้นดูเหมือนมีสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กมากมายเป็นจำนวนนับไม่ถ้วน มันค่อยๆล่องลอยไปที่ร่างของเจ้าหลีกวนอย่างช้าๆหลังจากนั้นไม่นาน อักขระสีดำมืดซึมซับเข้าไปที่ร่างของมันจนหมดสิ้น เวลาผ่านไปเพียงแค่ชั่วอึดใจเท่านั้นเจ้าหลีกวน ร่างกายของมันถึงกับสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด

อ๊ากกกกก อ๊ากกกกก เสียงกรีดร้องของมันในยามนี้นั้นไม่ต่างอะไรไปจากหมูโดนเชือด เสียงของมันช่างบาดหูผู้คนอย่างแท้จริง ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ในวันนี้นั้นถึงกับกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ ร่างของหลีกวนในยามนี้นั้นถึงกับบิดงอราวตัวเป็นกุ้ง ที่ท้องของมันในยามนี้นั้นคล้ายกับมีสิ่งมีชีวิตอะไรบางอย่างดิ้นไปมาอย่างไม่มีหยุด คล้ายกับว่าตัวของมันนั้นกำลังกัดกินร่างเขาอย่างช้าๆจากภายใน

“อ๊ากกกก ใครก็ได้ ใครก็ได้ช่วยฆ่าข้าที ข้าไม่อยากที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว” น้ำเสียงของเจ้าหลีกวนในยามนี้นั้นกำลังกรีดร้องเพื่อขอความเมตตา ความเจ็บปวดของมันที่กำลังพบเจอในขณะนี้นั้นช่างเป็นเรื่องอะไรที่เหนือคำบรรยาย อวัยวะภายในของมันในยามนี้นั้นกำลังถูกสิ่งมีชีวิตอะไรบางอย่างค่อยๆกัดกินอย่างช้าๆ เลือดเนื้อของมันค่อยๆไหลทะลึกออกมาจากปากของมันอย่างไม่ขาดสาย เนื้อหนังของมันค่อยๆสูบผอมอย่างช้าๆ

“ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย ท่านพ่อ นี่คือคำขอร้องครั้งสุดท้ายของข้า ได้โปรดช่วยฆ่าข้าที” เจ้าหลีกวนในยามนี้นั้นเกลือกกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวดน้ำหูน้ำตาของมันหลั่งไหลไปหมด

“ข้าไม่ใช่พ่อของเจ้า จงไปตายอย่างสงบเสียเถอะ” ทางด้านของฉินอู๋โหย่วค่อยๆปิดเปลือกตาของตัวเองอย่างช้าๆราวกับว่าตัวของเขานั้นไม่ต้องการที่จะรับรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องของมันอีกต่อไป

ผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ เจ้าสวะไร้ค่าผู้นี้มันก็ขาดใจตายไปในที่สุดสร้างความสั่นสะเทือนภายในใจของคนทุกคนเมื่อเห็นคนขาดใจตายไปต่อหน้า