จอมเวทฝึกหัดขั้นที่ 7

การรักษาเจ้าสัตว์อสูรตัวน้อยนี้นั้นหลินเทียนใช้วิธีการผ่าตัด ที่ตัวของเขาจำเป็นต้องเลือกใช้วิธีนี้นั่นเป็นเพราะพลังเวทของเขาในยามนี้นั้นมันยังน้อยจนเกินไปการรักษาที่ดีที่สุดในตอนนี้นั้นก็คือวิธีการผ่าตัดเมื่อทำการรีดพิษจนเสร็จสิ้นแล้วหลังจากนั้นหลินเทียนจะเลือกใช้พลังเวทแห่งการรักษาเพื่อที่จะให้บาดแผลฟื้นตัวเร็วยิ่งขึ้น หลินเทียนนั้นใช้มีดผ่าตัดได้อย่างชำนาญการมันเป็นมีดสีเงินขนาดเล็กที่ตัวของเขานั้นสั่งทำขึ้นเองเป็นพิเศษ มีเนื้อที่ตายแล้วเป็นจำนวนไม่น้อยเลยที่ถูกเฉือนออกมาเจ้าพิษร้ายนี้นั้นมันมีสีดำมืดสนิท เพียงแค่มันหยดลงบนพื้นดินถึงกับมีไอพิษล่องลอยออกมาตัวของหลินเทียนถึงกับต้องเอามืดปิดจมูก หากสูดดมเข้าไปเกรงว่าชีวิตของตนเองนั้นมันจะสั้นตั้งแต่ตัวของเขาเกิดมาเขายังไม่เคยพบเห็นพิษชนิดใดจะน่าสะพรึงกลัวเท่าเช่นนี้มาก่อน

“นี่มันคือพิษอะไรกัน ช่างน่ากลัวนัก” หลินเทียนถึงกับปาดเหงื่อของตนออกมา หากเปลี่ยนเป็นตัวเขาเองที่มาพบเจอกับเจ้าพิษร้ายนี้เข้าเกรงว่าชีวิตของมันคงต้องจบสิ้นลงแล้ว แต่เจ้าสัตว์อสูรน้อยตนนี้กับรอดมาได้นี่นับว่าเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อจริงๆ

เมื่อรีดพิษให้เจ้าสัตว์อสูรตัวน้อยนี้เสร็จแล้วตัวของหลินเทียนจึงใช้พลังเวทแห่งการรักษา ช่วยเสริมอีกแรงเพื่อที่จะให้บาดแผลของมันหายเร็วยิ่งขึ้น นับว่าหลินเทียนสิ้นเปลืองพลังไปไม่น้อยเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในระหว่างที่ตัวของหลินเทียนจะทำการรักษาให้กับมันนั้นดูเหมือนว่าสติของมันนั้นจะรับรู้อยู่ตลอดเวลา

ช่วงเวลานี้นั้นก็เริ่มที่จะมืดค่ำลงแล้วหลินเทียนจึงได้ก่อกองไฟพร้อมทั้งประกอบทำอาหารในทันที หลังจากนั้นไม่นานเจ้าจิ้งจอกตัวน้อยก็ลืมตาตื่นขึ้นแววตาของมันในยามนี้นั้นสว่างไสวราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า พร้อมทั้งค่อยๆก้าวเดินมาหาหลินเทียนอย่างช้าๆ

“เจ้าอสูรตัวน้อยเจ้าตื่นแล้วเหรอกินนี่ซ่ะ มันจะช่วยเจ้าได้” ในโลกเวทมนต์แห่งนี้นั้นสัตว์อสูรเองก็มีหลายรูปแบบมีทั้งที่เป็นมิตรและไม่เป็นมิตรเช่นกัน ผู้ที่มีพลังที่สูงส่งเพียงพอนั้นจะสามารถทำพันธะสัญญากับสัตว์อสูรตัวนั้นๆได้ และที่หลินเทียนกำลังเจออยู่นี้นั้นมันกับไม่ใช่เป็นสัตว์อสูรแต่มันคือมนุษย์ผู้หนึ่งที่จำแรงกลายเป็นสัตว์อสูรที่อยู่ในพันธะสัญญาของตนแต่ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างทำให้มันผู้นี้นั้นไม่สามารถกับมาเป็นร่างที่แท้จริงของตนได้

สัตว์อสูรตัวน้อยนี้นั้นไม่รอช้าในทันทีมันรีบจัดการอาหารที่อยู่ตรงหน้าราวกับสายฟ้าแลป เพียงพริบตาอาหารที่ถูกจัดเตรียมอยู่ตรงหน้าก็ถูกจัดการจนหมดสิ้น หลินเทียนทำได้แต่เพียงหัวเราะชอบใจหลังจากนั้นไม่นานตัวของเขานั้นก็จัดการตักให้มันเพิ่มใหม่ราวกับว่าตัวของเขานั้นเพียงคิดว่ามันก็เป็นเพียงแค่สัตว์อสูรตัวน้อยธรรมดาตัวหนึ่งแต่หารู้ไม่ว่า เจ้าสัตว์อสูรตัวน้อยนี้นั้นจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของหลินเทียนไปตลอดกาล หากตัวมันมาคิดเสียใจทีหลังมันก็ไม่ทันการเสียแล้ว หลินเทียนอดไม่ได้ที่จะจับมันมาอุ้มราวกับว่ามันเป็นสัตว์เลี้ยง ขนของมันปุกปุยน่ารักน่าทะนุถนอมอย่างถึงที่สุด ทางด้านของเจ้าสัตว์อสูรตัวน้อยนี้นั้นใบหน้าของมันถึงกับแสดงสีหน้าที่หลากหลายแสดงความเขินอายออกมา นี่มันไม่ใช่สิ่งที่สัตว์อสูรพึงมี หลังจากนั้นไม่นานมันก็ดิ้นออกจากอ้อมอกของหลินเทียนพร้อมทั้งเดินสำรวจโน้นนี่นั่นไปเรื่อยราวกับว่ามันกำลังรู้สึกแปลกใจในสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆของหลินเทียนราวกับว่าเจ้าสัตว์อสูรน้อยนี้นั้นไม่เคยพบเคยเห็นมันมาก่อน

“นี่มันอะไรกันตัวเจ้าเป็นเพียงแค่สัตว์อสูรกับมีแหวนมิติพกพาติดตัวด้วย” หลินเทียนกล่าวออกมาด้วยท่าทางตื่นตกใจเล็กน้อย ทางด้านของเจ้าสัตว์อสูรที่มันได้ยินวาจาเช่นนั้นตัวของมันนั้นถึงกับแสดงท่าทางที่โกรธเคืองออกมาราวกับว่ามันกำลังต้องการบอกว่ามันไม่ใช่สัตว์อสูรแต่มันเป็นมนุษย์ต่างหาก

หวืดดด หวืดดด ดูเหมือนว่ามันจะมีอะไรบางอย่างที่ค่อยๆลอยออกมาจากภายในแหวนมิติของเจ้าสัตว์อสูรน้อยตนนี้รูปร่างของมันนั้นเป็นเหมือนผลไม้ชนิดนึง มีลักษณะเป็นสีเลือด มีพลังงานอัดแน่นมากมายมหาศาลที่ปลดปล่อยออกมาจากเจ้าผลไม้ชนิดนี้

“นี่คือ นี่คือ องุ่นสีเลือดอย่างงั้นเหรอ” หลินเทียนพูดออกมาด้วยท่าทางที่ตื่นตกใจอย่างถึงที่สุดเขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเจ้า องุ่นสีเลือดที่ตนเองกำลังตามหาบัดนี้อยู่ที่เบื้องหน้าของตนแล้วถึงแม้ว่าตัวของมันจะมีความอยากได้แค่ไหนแต่ตัวของเขานั้นก็ไม่คิดที่จะหยิบฉวยมันมาในทันที

“เจ้าต้องการที่จะยกมันให้กับข้าอย่างงั้นเหรอ” หลินเทียนกล่าวถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เมื่อได้รับคำตอบที่แน่ชัดแล้วเด็กหนุ่มจึงหยิบมันมาอย่างไม่เกรงใจแล้วกลืนกินมันเข้าไปในทันที

ตู๊มมมมม พลังในร่างกายของเขาในยามนี้นั้นถึงกับระเบิดเป็นเสี่ยงๆ อานุภาพของเจ้าองุ่นสีเลือดนี้นั้นสมคำร่ำลือจริงๆ ภายในกายของหลินเทียนในยามนี้นั้นเต็มเปรี่ยมไปด้วยพลังร่างกายของเขานั้นมันร้อนรุ่มไปหมดทางด้านของเจ้าสัตว์อสูรตัวน้อยนั้นจ้องมองหลินเทียนด้วยความพึงพอใจ ทางด้านตัวของหลินเทียนในยามนี้นั้นกำลังที่จะค่อยๆทะลวงระดับอย่างช้าๆ

จอมเวทฝึกหัดขั้นที่ 5

จอมเวทฝึกหัดขั้นที่ 6

จอมเวทฝึกหัดขั้นที่ 7

ผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจตัวของหลินเทียนนั้นสามารถยกระดับพลังของตัวเองได้จนมาถึงจอมเวทฝึกหัดขั้นที่ 7 นี่มันช่างหน้าเหลือเชื่อเสียจริงๆเขาใช้เวลาไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำก็สามารถมาถึงที่ระดับนี้ได้แล้วไม่เพียงแต่ที่จะต้องอาศัยพรสวรรค์แต่ตัวของเขานั้นยังที่จะต้องอาศัยในเรื่องของโชคชะตาด้วย ตัวของหลินเทียนในยามนี้นั้นถึงกับกล่าวขอบคุณเจ้าสัตว์อสูรตัวน้อยนี้นั้นอย่างไม่ยอมหยุดปาก เขาจึงคิดว่าที่มาที่ไปของเจ้าสัตว์อสูรตัวนี้นั้นจะต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่ หลังจากนั้นไม่นานหนึ่งคนหนึ่งสัตว์อสูรก็ได้เผลอหลับไหลไปด้วยความเหนื่อยล้าภายในเต้นที่พักของหลินเทียน

ห่างไกลจากจุดที่หลินเทียนพักอยู่ไม่ไกลมากนักเฒ่าผู้ชราทั้งสองกำลังตามหาสัตว์อสูรที่อยู่ภายในอ้อมอกของหลินเทียนด้วยความทุกข์ร้อนใจพร้อมทั้งมีสัตว์อสูรตนหนึ่งน่าตาน่าสะพรึงกลัวมีลักษณะเป็นสัตว์สี่เท้าเพื่อที่กำลังดมกลิ่นและมุ้งหน้ามาทางนี้