บทที่ 2 : อัจฉริยะยามานากะ! แก้ไข

บทที่ 2 : อัจฉริยะยามานากะ!

แปลโดย เฮอร์มีส

******************************

ตอนนี้เป็นปีโคโนฮะปีที่สามสิบสี่ สงครามโลกนินจาครั้งที่สองก็ยังคงดำเนินต่อไปและมันยังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าในสงครามครั้งนี้หมู่บ้านโคโนฮะจะยังได้เปรียบอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่ได้กำหนดผู้ชนะที่แน่นอน แต่ก็ต้องขอบคุณการปะทะกันระหว่างหมู่บ้านคิริงาคุเระกับหมู่บ้านอิวะ มันจึงทำให้หมู่บ้านโคโนฮะประหยัดกำลังพลได้มากและทำให้หมู่บ้านโคโนฮะสามารถนำกำลังพลบางส่วนไปเฝ้าระวังหมู่บ้านอื่นๆไว้ได้

แม้ภายในหมู่บ้านจะตึงเครียดมากแค่ไหน แต่ภายในตระกูลยามานากะก็ยังคงฉลองวันเกิดหนึ่งปีของยามานากะ เรียว

เมื่อตอนเรียวเขาอายุได้หกเดือนเขาก็สามารถพูดคำง่ายๆได้ นั่นทำให้ยามานากะ เรียวถูกยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะ และข่าวการถือกำเนิดขึ้นของอัจฉริยะในตระกูลยามานากะก็ดังไปทั่วหมู่บ้าน

ยามานากะ ชินเสะหรือแม่ของเรียวรู้พัฒนาการของลูกชายของเธอเป็นเรื่องปกติ เพราะว่าภายในตระกูลยามานากะของเธอนั้นจะมีเทคนิคลับคือการเลี้ยงดูเด็กด้วยจักระตั้งแต่อยู่ในครรภ์ และชินเสะก็ใช้จักระของเธอหล่อเลี้ยงครรภ์ตลอดตอนที่ท้องเรียวอยู่ อย่างไรก็ตามหลังจากเขาเกิดได้หนึ่งปีชินเสะก็ตกใจกับพัฒนาการของลูกชายของตนเองมาก

เรียวอายุได้เพียงแค่หนึ่งปีก็ได้เรียนรู้วิธีลอกเลียนแบบทักษะมากมายจากลุงของเขา เมื่อชินเสะเห็นลูกชายของตนเองฝึกการประสานอินอย่างงุ่มง่าม เธอก็รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก ลูกชายอายุหนึ่งปีของเธอกำลังฝึกการประสานอินของนินจา

ไม่ว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะหรือไม่ แม้แต่ตัวของเขาเองก็ยังไม่รู้เพราะเขาอายุเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น และอายุเพียงแค่นี้ก็ไม่สามารถฝึกฝนจักระได้ เมื่อไม่สามารถฝึกฝนจักระได้ก็ไม่สามารถเรียนรู้คาถานินจาได้ โลกนินจาในตอนนี้ก็ยังคงอยู่ในช่วงสงคราม ถึงเขาจะรู้ว่าเขาไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมสงครามในครั้งที่สองนี้ แต่สงครามโลกนินจาครั้งที่สามที่จะเกิดขึ้นในอนาคตตามเนื้อเรื่องเดิม แม้แต่คาคาชิที่สำเร็จการศึกษาเมื่ออายุห้าปีก็ยังถูกส่งไปยังสนามรบ แน่นอนว่าถ้าตัวของเขาสำเร็จการศึกษาในโรงเรียนนินจาตามปกติเขาก็คงจะถูกส่งไปสนามรบด้วยเช่นเดียวกัน ดังนั้นเมื่อตอนนี้เขาไม่อาจบ่มเพาะจักระ ฝึกวิชานินจาหรือฝึกกระบวนท่าได้ ดังนั้นสิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้คือการฝึกฝนการประสานอินเพียงเท่านั้น

วันที่ 15 กันยายน โคโนฮะปีที่สามสิบสี่ คาคาชิ ลูกชายของฮาตาเกะ ซาคุโมะ เกิดในคืนพระจันทร์เต็มดวง ทุกตระกูลต่างก็ไปแสดงความยินดีกับพวกเขา และตระกูลยามานากะก็ไปแสดงความยินดีด้วยเช่นกัน

ครอบครัวของอิโนะชิกะโจได้ส่งคนรุ่นต่อไปมาร่วมแสดงความยินดี แล้วพวกเขาทั้งสามต่างก็จะได้เป็นหัวหน้าตระกูลในอนาคตและทั้งสามก็ยังคงเป็นพ่อแม่ของอิโนะ ชิกามารุและโจจิในเนื้อเรื่องดั้งเดิมของนารูโตะ

แล้วยามานากะ ชินเสะ ยังได้รับคําเชิญส่วนตัวจากซาคุโมะด้วย เมื่อถึงวันที่ 15 ตุลาคม สี่คนและทารกคนหนึ่งได้เดินทางมารวมตัวกันเพื่อไปแสดงความยินดีกับครอบครัวฮาตาเกะ

ฮาตาเกะ ซาคุโมะมีชื่อเสียงเป็นอย่างมากในสงคราม ดาบของเขาที่หลอมรวมกับจักระของเขาได้เก็บเกี่ยวชีวิตนินจาฝ่ายศัตรูหลายร้อยคนและเขาก็ยังเป็นยอดฝีมือลำดับต้นๆในหมู่บ้านโคโนฮะอีกด้วย

แม้ว่าตระกูลฮาตาเกะจะมีคนอยู่ไม่มาก แต่ทุกตระกูลทั่วทั้งโคโนฮะต่างก็มาแสดงความยินดีกับการเกิดของคาคาชิ ดังนั้นแล้วจึงมีผู้คนเข้ามาร่วมแสดงความยินดีเป็นจำนวนมาก

“โอ้ คุณได้รับบัตรเชิญจากคุณซาคุโมะโดยตรง คุณสามารถเข้าไปยังประตูด้านข้างได้เลย”

“เยี่ยมมาก คุณต้องหาที่นั่งให้พวกเรานะ ไม่งั้นเราไม่มีที่ให้ทานอาหารแน่!” อาคิมิจิ โจสะ มาที่นี้เพื่อกินอาหารล้วนๆ ทุกคนต่างก็กลอกตามองเขาด้วยความเหนื่อยหน่าย

“ใช่พวกเราก็รีบไปกันเถอะ” นารา ชิคาคุพูดขึ้นมาในขณะที่เขามองแถวที่ยาวเหยียดที่อยู่เบื้องหน้าของเขา เมื่อเรียวเห็นทั้งสามคนมันก็ทำให้เรียวนึกถึงลูกๆของพวกเขาทั้งสามคนเป็นอย่างมาก

ชินเสะพยักหน้าจากนั้นก็เดินเข้าไปทางประตูด้านข้าง เรียวที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอนั้นก็ได้สำรวจไปรอบๆตระกูลฮาตาเกะ

“ชินเสะในที่สุดเธอก็มาถึง” ผู้หญิงผมสีม่วงเมื่อเธอเห็นชินเสะ ใบหน้าของเธอก็ดูมีความสุขมาก

“จากดอกไม้ประจำโรงพยาบาล ตอนนี้ได้กลายเป็นแม่คนแล้ว” ชินเสะเธอพูดออกมา แม่ของคาคาชิและแม่ของเรียวต่างก็รู้จักและสนิทสนมกันเป็นอย่างดี ทั้งคู่ต่างก็คุยกันอย่างสนุก ในขณะเดียวกันเรียวก็มองดูคาคาชิที่นอนหลับอยู่ข้างๆ

ตอนนี้คาคาชิอายุได้เพียงหนึ่งเดือนเท่านั้นและเขาก็ไม่ได้สวมใส่หน้ากากเหมือนในการ์ตูน ในเรื่องนารูโตะเรียวเป็นแฟนตัวยงของคาคาชิเลยก็ว่าได้ อีกทั้งตัวของคาคาชิเองก็สามารถจบการศึกษาจากโรงเรียนนินจาด้วยอายุเพียงแค่ห้าปี เขาได้ทำลายสถิติในโลกนินจาที่เคยมีมา แต่หลังจากที่เขาได้รับเนตรวงแหวนไปแล้วมันก็ทำให้จักระของเขาถูกดูดกลืนตลอดเวลา นั้นจึงทำให้จักระของเขาลดระดับลงอย่างมหาศาล เพราะตัวของคาคาชินั้นไม่ใช่คนของตระกูลอุจิวะทำให้เขารับภาระอย่างหนักในการใช้เนตรวงแหวน

แต่ในอนาคตเขาาจะเป็นโฮคาเงะและเป็นหนึ่งในนินจาที่มีพรสวรรค์ที่สุดเท่าที่เคยมีมา แต่ในบรรดาโฮคาเงะทั้งหมด เขาก็ได้รับการขนานนามจากแฟนๆหลายคนว่าเป็นโฮคาเงะที่อ่อนแอที่สุด

“ชินเสะเธออยู่นี่เอง”

ในขณะที่คุณแม่มือใหม่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ ฮาตาเกะ ซาคุโมะก็เดินเข้ามา เรียวเงยหน้าขึ้นมาและจ้องมองไปยังชายที่ใส่ชุดธรรมดา เขามีผมยาวสีเงิน ผมของเขาถูกมัดเป็นหางม้า ตอนนี้เขาไม่เหมือนกับเขี้ยวสีขาวแห่งโคโนฮะ แต่เขาเหมือนกับคนธรรมดาที่กำลังพูดคุยกับครอบครัวและเพื่อนๆของเขา

“ซาคุโมะไม่ได้เจอกันนาน”

“นี่ลูกของเธอเหรอ”

“ใช่ เขามีชื่อว่ายามานากะ เรียว”

“เรียว เป็นชื่อที่ดี หลายคนยังไม่รู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว ถูกแล้วที่เธอไม่กลับไปหาครอบครัวนั้น เพราะว่าโฮ่วอี้ไม่ได้อยู่กับเธอ แต่ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไรก็บอกฉันได้นะ เพราะยังไงเธอกับโฮ่วอี้ก็เป็นเพื่อนของฉัน” เมื่อซาคุโมะพูดจบเขาก็โบกมือทักทายเรียว หลังจากนั้นเขาก็ไปต้อนรับแขกคนอื่นๆ

“ไม่กลับไปหาครอบครัวนั้น พ่อของเราไม่อยู่ที่นี่และซาคุโมะก็เป็นเพื่อนสนิทของพ่อกับแม่ฉันด้วยเหรอ” บทสนทนาระหว่างแม่ของเขาและซาคุโมะทำให้เขารู้อะไรหลายอย่างและดูเหมือนว่าพ่อของเขาจะไม่ใช่นินจาธรรมดาด้วย

โคโนฮะปีที่สามสิบห้า และรุ่นที่สิบสี่ของกลุ่มอิโนะชิกะโจได้ถูกส่งไปยังสนามรบของสงครามโลกนินจาครั้งที่สอง เรียวไม่อยากให้ลุงของเขาไป ลุงของเขารักและเอาใจใส่เขาทำให้เรียวคิดว่าเขาเป็นเหมือนกับพ่อคนหนึ่ง

ในปีเดียวกันลูกศิษย์ของโฮคาเงะรุ่นที่สาม จิไรยะ โอโรจิมารุและซึนาเดะได้เผชิญหน้ากับครึ่งเทพฮันโซ ซาลามันเดอร์ แม้ว่าพวกเขาจะพ่ายแพ้ให้กับฮันโซ แต่พวกเขาก็ได้รับการยอมรับจากฮันโซและถูกขนานนามว่าสามนินจาในตำนาน ข่าวนี้ทำให้กองกำลังของโคโนฮะรู้สึกฮึกเหิม

ในปีเดียวกันซึนาเดะได้ปะทะกับปรมาจารย์หุ่นเชิดชิโยะ แต่ในระหว่างนั้นซึนาเดะก็ได้คิดค้นยาแก้พิษของชิโยะได้ทำให้หมู่บ้านโคโนฮะได้เปรียบในการต่อสู้ ทำให้ชิโยะปรมาจารย์หุ่นเชิดต้องนำกองกำลังทั้งหมดล่าถอยกลับไป

โคโนฮะปีที่สามสิบหก หมู่บ้านคิริงาคุเระกับหมู่บ้านโคโนฮะได้เผชิญหน้ากันอย่างเต็มรูปแบบ แต่เนื่องจากความอดทนและการกดดันของโคโนฮะ ทำให้หมู่บ้านคิริงาคุเระทำได้เพียงแต่ถอยกลับไป และในปีเดียวกันนาวากิน้องชายของซึนาเดะก็ได้เสียชีวิตในสงคราม

ในปีที่สามสิบหก หมู่บ้านคุโมะต้องเผชิญหน้ากับหมู่บ้านโคโนฮะและหมู่บ้านคิริงาคุเระ

เมื่อได้รับแรงกดดันอันมหาศาลจากทั้งสองหมู่บ้าน มันก็ทำให้พวกเขาเลือกที่จะถอนตัวออกไป

โคโนฮะปีที่สามสิบเจ็ด ดัน คาโตะได้เสียชีวิตลง แม้ว่าซึนาเดะพยายามจะช่วยชีวิตของเขาอย่างเต็มที่ แต่ดันก็ยังคงจบชีวิตคามือของเธออยู่ดี และทำให้ซึนาเดะเป็นโรคกลัวเลือดตั้งแต่นั้นมา

ในปีเดียวกันเรียวก็เริ่มฝึกบ่มเพาะจักระได้ และเป็นการเริ่มต้นเส้นทางนินจาของเรียว

******************************

แปลโดย เฮอร์มีส