บทที่ 4 : ธาตุน้ำแข็ง แก้ไข

บทที่ 4 : ธาตุน้ำแข็ง

แปลโดย เฮอร์มีส

******************************

การฝึก[คาถาน้ำ-กระสุนน้ำ]แตกต่างจาก[คาถาสายฟ้า-อัสนีบาต] เป็นอย่างมาก เพราะเรียวสามารถฝึกฝน[คาถาน้ำ-กระสุนน้ำ]ได้สำเร็จ แล้วด้วยปริมาณจักระของเขาในตอนนี้มันทำให้เขาสามารถใช้[คาถาน้ำ-กระสุนน้ำ]ได้สิบครั้งติดต่อกัน แต่ถึงอย่างนั้นเรียวก็ไม่รู้ปริมาณของระดับจักระของเขาอยู่ดี

แต่แล้วเรียวก็นึกถึงพลังบางอย่างได้ก่อนจะเกิดใหม่ “แล้วพลังน้ำแข็งละ” สี่ปีที่ผ่านมา พลังธาตุน้ำแข็งมันไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆเลย มันจึงทำให้เขาลืมไปเลยว่าเขายังมีพลังน้ำแข็งติดตัวอยู่

“แล้วต้องทำยังไงถึงจะใช้พลังน้ำแข็งได้ หรือว่าต้องลองกับน้ำแข็งจริงๆเพื่อให้สามารถสัมผัสถึงมันได้กัน” เมื่อคิดได้แบบนั้นแล้ว เขาก็รีบวิ่งเข้าไปในครัวเปิดตู้เย็นและหยิบก้อนน้ำแข็งขนาดเท่ากับลูกฟุตบอลออกมา

“นี่แหละ” เรียวพบว่าเมื่อเขาถือก้อนน้ำแข็งเอาไว้ในมือตัวเอง เขากับไม่รู้สึกถึงความเย็นจากก้อนน้ำแข็งเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งก้อนน้ำแข็งที่อยู่ในมือของเขามันก็ไม่ได้ละลายเมื่อเวลาผ่านไป

เรียวรู้สึกว่าความสามารถของเขาไม่ได้อ่อนแออย่างที่เห็น พลังที่เขาได้มามันต้องเป็นพลังที่ทรงพลังกว่าที่เขาเห็นอย่างแน่นอน

จากนั้นเรียวก็ตัดสินใจปลดปล่อยจักระเข้าใส่ก้อนน้ำแข็งที่อยู่ในมือของเขา ต่อมาเรียวก็รู้สึกว่าร่างกายของตนเองนั้นเย็นขึ้นเหมือนกับน้ำแข็งเลย

จากนั้นเขาก็พยายามสงบสติอารมณ์ของตนเองลง

"หือ? นี่มันอะไรกัน?" เมื่อสงบสติอารมณ์แล้ว เรียวก็พบว่าร่างกายของตัวเองได้เปลี่ยนแปลงไปและภายในร่างกายของเขาก็เริ่มเปลี่ยนเป็นน้ำแข็ง เมื่อการเปลี่ยนแปลงนี้เสร็จสิ้น เขาก็ลองปลดปล่อยจักระใส่ในมือทั้งสอง และมือทั้งสองของเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนกลายเป็นน้ำแข็ง

เมื่อเห็นมือทั้งสองข้างของตนเองเปลี่ยนไปเช่นนี้ มันก็ทำให้เขานึกถึงตัวละครการ์ตูนเรื่องวันพีซขึ้นมา นั้นก็คืออดีตพลเรือเอกคุซันที่ได้กินผลไม้น้ำแข็งเข้าไป คุซันเขาสามารถเปลี่ยนแปลงร่างกายของตัวเองให้เป็นน้ำแข็งอีกทั้งยังหลีกเลี่ยงอาการบาดเจ็บต่างๆได้

แต่ที่นี่เป็นโลกนารูโตะ โลกนี้ไม่ได้มีฮาคิเหมือนกับโลกวันพีซ แล้วเรียวจะไร้เทียมทานไหมในเมื่อไม่มีใครสามารถโจมตีเขาได้

เมื่อคิดได้เช่นนั้นแล้วเขาจึงอยากรู้ว่าเขามีพลังเทียบเท่ากับผู้ใช้พลังผลไม้ปีศาจสายโลเกียหรือไม่

"ฉันไม่คิดว่าฉันจะอยู่รอดได้ โดยไม่เสี่ยงอะไร" เรียวกลับเข้าไปในครัวและคว้ามีดทำครัวของแม่เขาออกมา จากนั้นเขาก็เปลี่ยนแขนของตัวเองให้กลายเป็นน้ำแข็งและฟันมีดลงมาเฉือนนิ้วตัวเองทันที

มีดทำครัวฟันเข้าไปในนิ้ว

เมื่อมีดทำครัวฟันลงมาและตัดนิ้วของเขาแล้ว เขาก็ไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆเลย ไม่นานสภาพร่างกายของเขากลับมาเป็นเหมือนเดิมและนิ้วของเขาก็ยังมีสภาพสมบูรณ์ และเบื้องหน้าของเขาก็ยังมีนิ้วน้ำแข็งที่เขาตัดออกต่อหน้าต่อตาเขาอยู่

หลังจากนั้น เรียวได้ทำการทดลองหลายอย่าง และในที่สุดมันก็ทำให้เขามั่นใจว่าเขาสามารถเปลี่ยนแปลงรายกายของตนเองให้เป็นน้ำแข็งได้ ควบคุมน้ำแข็งรอบตัว และแช่แข็งน้ำใดๆที่อยู่ตรงหน้าได้

“คาถาน้ำ-กระสุนน้ำ แช่แข็ง” ต่อมาเมื่อเขาใช้คาถาน้ำ กระสุนน้ำออกมา เขาก็ใช้ความสามารถแช่แข็งให้กระสุนน้ำมันเปลี่ยนเป็นกระสุนน้ำแข็งได้ อีกทั้งเขายังเคลื่อนไหวไปที่กระสุนน้ำแข็งได้ในทันที ถ้าเขายังมีจักระอยู่ มันคล้ายกับเทคนิคเทพสายฟ้าเหิน แต่เทคนิคของเขาไม่ได้เคลื่อนไหวไปในตำแหน่งทำพิกัดไว้ได้ทุกที แต่เทคนิคของเขามีขอบเขตเพียงแค่ระยะห้าสิบเมตรรอบตัวเท่านั้น เมื่อพื้นที่โดยรอบห้าสิบเมตรเป็นน้ำแข็งมันทำให้เขาสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ แม้มันจะไม่ได้เหมือนกับวิชาเทพสายฟ้าเหิน แต่เขาก็พอใจกับความสามารถนี้มาก

สิ่งเดียวที่เขากังวลก็คือการใช้เทคนิคนี้ต้องใช้พลังจักระเป็นจำนวนมาก และด้วยระดับจักระในตอนนี้ของเขา ทำให้เขาสามารถใช้ความสามารถนี้ได้เพียงแค่สามครั้งเท่านั้น

ตอนนี้เขานึกว่าจักระของเขาเท่ากับนินจาทั่วไปจะเพียงพอ แต่เขาไม่คิดเลยว่าเพียงแค่วิชาระดับ C ธรรมดาๆ มันจะกินจักระของเขาไปหนึ่งในสามแล้ว

ตอนนี้เรียวกำลังนึกถึงวิธีการเพิ่มจักระในอนิเมะที่สามารถช่วยเพิ่มจักระได้อย่างรวดเร็ว และมันมีเพียงแค่สองวิธีเท่านั้นที่สามารถเพิ่มจักระได้อย่างรวดเร็ว นั่นก็คือการรวมเซลล์ของฮาชิรามะเข้ากับร่างกายของตนเองหรือกลายเป็นสถิตย์ร่าง

เขารู้ว่าเซลล์ของรุ่นที่หนึ่งนั้นมันมีพลังมากเกินไป หากไม่มีเนตรวงแหวนรักษาสมดุลเอาไว้มันก็คงจะยากเกินไป

แต่ถ้าเป็นสัตว์หางมันอาจจะใช้ได้ ในบรรดาสัตว์หางทั้งหมดเก้าหางคือสัตว์หางที่ทรงพลังมากเกินไปและเขาก็ไม่มั่นใจว่าจะควบคุมมันได้

เขาคิดว่ามีเพียงแค่สัตว์หางสองตัวเท่านั้นที่เหมาะสมกับเขา นั่นก็คือสามหางและก็หกหาง หกหางมีพลังที่เกี่ยวข้องกับหิมะและน้ำแข็ง และสามหางจะไม่มีสถิตย์ร่างหลังจากการตายของมิซึคาเงะรุ่นที่สี่ แต่เรื่องนี้ดูเหมือนว่ามันจะไกลเกินเอื้อมเกินไปสำหรับเขา

“ตอนนี้เรายังแข็งแกร่งไม่พอ แต่การฝึกฝนของเราก็มีความก้าวหน้ามาก” หลังจากคิดอะไรหลายๆอย่างแล้วเขาก็เข้านอน

โคโนฮะปีที่สามสิบแปด ฮาตาเกะ ซาคุโมะได้ฆ่าลูกชายของชิโยะและภรรยาของเขา ทำให้หมู่บ้านซึนะต้องยอมแพ้เพราะสูญเสียนักหุ่นเชิดที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้านไป

และในปีเดียวกันเรียวก็ได้เริ่มต้นเข้าโรงเรียนนินจาแล้ว ในตอนนี้เขาเชี่ยวชาญเทคนิคฝึกฝนร่างกายและจิตใจ อีกทั้งเขายังเชี่ยวชาญคาถาสายฟ้า-อัสนีบาตด้วย นอกจากคาถาน้ำกระสุนน้ำแล้วเขายังได้เรียนรู้อีกคาถาหนึ่งนั้นก็คือคาถาน้ำกำแพงวารี

แล้วด้วยพลังน้ำแข็งของเขา เขาได้เสริมสร้างเทคนิคกำแพงวารีให้แข็งแกร่งขึ้นเป็นกำแพงน้ำแข็ง

ตอนนี้ระดับจักระของเขาก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้เขาสามารถใช้กระสุนน้ำได้ถึงสิบสี่ครั้งติดต่อกันเพิ่มขึ้นจากเมื่อปีที่แล้วสี่ครั้ง

แม้เขาจะไม่ได้ใช้วิชาย่างก้าวน้ำแข็งในการต่อสู้ เขาก็สามารถเอาชนะเกะนินได้อย่างง่ายดาย

ถ้าเขาฝึกฝนพลังน้ำแข็งของตัวเองอย่างหนัก เขาอาจจะสามารถเอาชนะจูนินได้ก็ได้ ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นที่จะสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนินจาตอนอายุห้าขวบเพื่อเอาชนะคาคาชิ

“เดี๋ยวนะ คาคาชิจะจบการศึกษาในปีหน้า แต่เดี๋ยวก่อน! ไม่ใช่คาคาชิอายุน้อยกว่าเขางั้นหรอ หรือว่าเขาเข้าโรงเรียนก่อนเกณฑ์กัน” เรียวรู้สึกแปลกๆ เพื่อนร่วมชั้นของเขาในปีนี้คงจะเป็น ไก คาคาชิ อาซึมะ คุเรไน และทุกคนต่างก็จะกลายเป็นกระดูกสันหลังของโคโนฮะในอนาคต

“เรียวเลิกเหม่อได้แล้ว”

“พี่อิโนอิจิภารกิจของพี่เสร็จแล้วเหรอ” เรียวคิดว่าเมื่ออิโนะอิจิกลับมาแล้วลุงของเขาก็จะกลับมาเร็วๆนี้เช่นกัน

"ไม่ใช่แค่ภารกิจที่เสร็จ แต่สงครามก็จบลงแล้ว นายน่าจะเข้าโรงเรียนนินจาในไม่กี่วันนี้ใช่ไหม"

"ใช่"

******************************

แปลโดย เฮอร์มีส