บทที่ 6 : โรงเรียนนินจา แก้ไข
บทที่ 6 : โรงเรียนนินจา
แปลโดย เฮอร์มีส
******************************
สามวันต่อมาโรงเรียนนินจาก็เปิดเรียนแล้วและแม่ของเขาก็ไปส่งเขาที่หน้าทางเข้าประตูโรงเรียน ในอดีตเขาไม่เคยมีประสบการณ์อย่างนี้มาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกแม่พาไปส่งที่โรงเรียน
หลังบอกลากับแม่แล้ว เขาก็หันไปทางโรงเรียนนินจาโคโนฮะที่ดูเกือบจะเหมือนกับโรงเรียนในอนิเมะ เขายิ้มและเดินไปที่สนามเด็กเล่น
ในวันลงทะเบียน อาจารย์บอกนักเรียนใหม่ให้มาเร็ว เพราะโฮคาเงะรุ่นที่สามจะมาเล่าถึงเจตจำนงแห่งไฟ
พิธีนี้ดูคล้ายกับการล้างสมอง เรียวต้องเผชิญหน้ากับผู้มีอำนาจสูงสุดของโคโนฮะ หลังจากนั้นเขาก็มายืนอยู่สนามเด็กเล่นพร้อมกับคาคาชิและเด็กคนอื่นๆ
“ท่านโฮคาเงะมาแล้ว”
"ว้าว! นั่นโฮคาเงะรุ่นที่สาม จริงๆ!”
เด็กๆ ค่อยๆ มามากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้สนามเด็กเล่นเต็มไปด้วยเสียงของเด็กพูดคุยกัน โฮคาเงะรุ่นที่สามได้จุดประกายความฝันให้กับเด็กๆ เพราะโฮคาเงะรุ่นที่สามถูกมองว่าเป็นนินจาที่แข็งแกร่งที่สุดในโคโนฮะ
ตอนนี้รุ่นที่สามยังคงอยู่ในช่วงวัยหนุ่มอยู่ เขาทักทายนักเรียน เมื่อเขาเดินผ่านเรียวไปเขาก็ทักทายเรียวด้วยเช่นเดียวกัน เรียวมองไปยังซารุโทบิ ฮิรุเซ็น และซ่อนความตื่นเต้นของตัวเองเอาไว้เมื่อได้เผชิญหน้ากับสุดยอดนินจา
โฮคาเงะรุ่นที่สามเป็นนินจาที่มีความสามารถ ที่สามารถใช้ธาตุทั้งห้าได้อย่างชำนาญอีกทั้งเขายังเป็นลูกศิษย์ของโฮคาเงะรุ่นที่สองอีกด้วย และเขายังมีกระบองเหล็กไหลและพญาลิงเอ็นม่า พร้อมกับทักษะความสามารถอันยอดเยี่ยมของเขา ทำให้เขากลายเป็นคนที่เก่งที่สุดในโคโนฮะโดยไม่มีขีดจำกัดสายเลือดใดๆ
สถานะของโฮคาเงะรุ่นที่สามสูงมากในหมู่บ้าน แม้แต่เด็กๆในโรงเรียนนินจาก็ยังชื่นชมเขา เขายืนอยู่บนเวทีและเริ่มพูดเกี่ยวกับเจตจำนงแห่งไฟให้กับนักเรียนใหม่ฟัง
“เมื่อใบไม้ปลิว พวกเราจะพบกับไฟ เมื่อไฟถูกจุด หมู่บ้านก็จะส่องสว่าง และใบไม้จะแตกหน่อใหม่อีกครั้ง”
เรียวได้ฟังเจตจำนงแห่งไฟมาหลายครั้งแล้วเมื่อดูอนิเมะ ดังนั้นแล้วเขาจึงไม่ได้สนใจฟังมันสักเท่าไหร่
แต่ด้วยความเคารพและนับถืออย่างสูงต่อโฮคาเงะรุ่นที่สามทำให้นักเรียนใหม่เหล่านี้รู้สึกดีกับการเป็นส่วนหนึ่งกับหมู่บ้าน
คำพูดของเขามีผลกระทบเป็นอย่างมาก และมันทำให้นักเรียนแต่ละคนต่างรู้สึกกระตือรือร้น สุนทรพจน์ของเขาประสบความสำเร็จอย่างมาก หลังจากนั้นโฮคาเงะรุ่นที่สามก็ออกจากโรงเรียนไป และผู้อำนวยการโรงเรียนก็ได้ประกาศแบ่งชั้นเรียนและนักเรียนก็ได้พากันแยกย้ายไป
เรียวเดินไปห้องเรียนของเขาอย่างช้าๆและไปนั่งอยู่หลังสุด จากนั้นเขาหลับตาลงโดยไม่สนใจที่จะเล่นกับเด็กๆเหล่านี้
นักเรียนค่อยๆเข้าห้องมาทีละคน เมื่อชั้นเรียนเต็มแล้วก็มีชายวัยกลางคนเดินเข้ามาในชั้นเรียนและเดินขึ้นไปบนโพเดียม
“ครูคือครูประจำชั้นเรียนนี้ ครูมีชื่อว่ายามาชิโร เยน เรียกว่าครูยามาชิโรก็ได้”
เรียวกลอกตาไปมาเพราะเขาไม่ชอบพิธีการนี้
"นักเรียนเริ่มต้นด้วยการแนะนําตัวเอง! พูดชื่อ งานอดิเรก อุดมคติของตัวเองและเริ่มจากด้านซ้ายสุดของแถวแรก!"
“ฉันชื่อเชน ฉันอยากเป็นนินจาลวงตาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!”
"ฉันชื่อ....."
********************
“ฉันชื่อฮาตาเกะ คาคาชิ ฉันไม่อยากบอกว่าฉันชอบและไม่ชอบอะไร… ความฝันของฉันในอนาคต… อืม… สำหรับงานอดิเรกของฉัน… ฉันมีงานอดิเรกมากมาย…” ดูเหมือนว่าการแนะนําตัวเองที่เป็นเอกลักษณ์ของคาคาชิจากมังงะต้นฉบับจะมีจุดเริ่มต้นมาจากที่นี่
ต่อจากนั้นเด็กแต่ละคนก็เริ่มแนะนําตัวเอง โนฮาระ ริน , ไมโตะ ไก, ซารุโทบิ อาสึมะ, ยูฮิ คุเรไน, มิตาราชิ อังโกะ, ชิรานุอิ เก็นมะ... จนกระทั่งถึงตาเขา
“ฉันชื่อ ยามานากะ เรียว และฉันชอบหลายอย่าง เป้าหมายของฉันคือการเป็นนินจาที่แข็งแกร่งที่สุด!”
เรียวไม่รู้ว่าเป้าหมายของเขาทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจ เขาเป็นนักเรียนคนแรกที่ต้องการเป็นนินจาที่แข็งแกร่งที่สุด และเป้าหมายนี้เป็นจุดสูงสุดของโคโนฮะทำให้อาจารย์สนใจในตัวเขามาก
“ทุกคนต่างก็มีเป้าหมายที่ยอดเยี่ยม ฉันหวังว่าทุกคนจะบรรลุเป้าหมายของตนเอง ตอนนี้มารับแบบฟอร์มลงทะเบียนของตัวเอง เมื่อกรอกแบบฟอร์มลงทะเบียนเสร็จเรียบร้อยแล้วพวกเธอก็จะเป็นนักเรียนของโรงเรียนนินจาอย่างเป็นทางการ”
หลังจากได้รับแบบลงทะเบียนแล้ว นักศึกษาใหม่ก็ออกจากโรงเรียนเป็นกลุ่ม
“อาจารย์ยามาชิโระ” ขณะที่ยามาชิโระกำลังตัวเตรียมจะออกจากห้องไปก็มีเสียงเรียกเขาขึ้นมา
"มีอะไร ริน”
“อาจารย์ยามาชิโระ ขอแบบฟอร์มลงทะเบียนสำหรับของอุจิวะ โอบิโตะ เพื่อนร่วมชั้นรุ่นพี่ได้ไหมค่ะ หนูจะเอาไปให้เขา”
“ก็ได้ เดิมที่ครูตั้งใจจะไปเยี่ยมเขาแล้วเอาแบบฟอร์มไปให้เขาอยู่พอดี เธอช่วยอาจารย์ได้มากเลย” หลังจากนั้นก็ยื่นใบลงทะเบียนให้กับริน
"ขอบคุณอาจารย์ยามาชิโระ! คาคาชิเราไปกันเถอะ?"
"อา!" คาคาชิพยักหน้า
เรียวรู้สึกดีมากที่ได้เห็นจุดเริ่มต้นของ ริน คาคาชิ และโอบิโตะ
"ยามานากะคุง ไปด้วยกันนะ" รินที่ยืนอยู่ข้างๆ คาคาชิเอ่ยชักชวนเรียว
“ได้” เรียวไม่ปฏิเสธ เขาก็อยากเห็นโอบิโตะด้วยเหมือนกัน
การปรากฏตัวของโอบิโตะมันเหมือนกับที่เรียวดูมาจากอนิเมะเลย โอบิโตะได้ปรากฏตัวขึ้นทันทีเมื่อพวกเขาทั้งสามเดินออกจากประตูโรงเรียน!
“โอบิโตะ ขนาดยังไม่ได้เริ่มเรียนนายก็ยังมาสายแล้ว ตอนนี้พิธีปฐมนิเทศได้จบไปแล้ว” คาคาชิพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาในขณะที่เขาอ่านหนังสือไปด้วย
“โอบิโตะถ้านายไม่ลงแบบฟอร์มลงทะเบียน นายจะเป็นนักเรียนนินจาในโรงเรียนไม่ได้” เรียวมองไปที่โอบิโตะ
“ฉันแค่ไปช่วยยายข้ามถนน แล้วก็ช่วยแมวที่หายไปจากบ้าน” เมื่อได้ยินโอบิโตะพูดออกมาเรียวก็เห็นว่าคำแก้ตัวของคาคาชิตอนโตมาจากไหนแล้ว
"โอบิโต ไม่ต้องห่วง ฉันเอาแบบฟอร์มลงทะเบียนมาให้นายแล้ว นายกลับไปกรอก และเอาไปให้ครูในวันพรุ่งนี้" ทุกอย่างเหมือนกับในเนื้อเรื่องดั้งเดิม รินเป็นคนดีและใจกว้างมาก
รอยยิ้มของเธอมีเสน่มากแม้แต่เรียวก็ยังใจเต้นไปชั่วขณะ “ไม่น่าแปลกใจสักเท่าไหร่ที่พวกนี้เลือกจะทำลายโลกเพื่อเธอ”
โอบิโตะขอบคุณรินที่เอาแบบฟอร์มมาให้ด้วยความกระตือรือร้น คาคาชิแสดงความไม่พอใจที่โอบิโตะมาสายอีกครั้ง
เรียวมองไปทั้งสองคนที่ทะเลาะกันและหัวเราะออกมา
“นายเป็นใครกล้าดียังไงมาหัวเราะเยาะโฮคาเงะในอนาคตอย่างฉัน”
"โอบิโตะนี่คือเพื่อนร่วมห้องของเรา ยามานากะ เรียว" รินรู้จักนิสัยของโอบิโตเป็นอย่างดีและเขาอาจจะทำให้คนอื่นโกรธ ดังนั้นเธอจึงรีบตัดคำพูดที่ยั่วยุอารมณ์ของเขาและมองเรียวด้วยความเสียใจ
เรียวส่ายหัวและบอกว่ามันไม่สำคัญ เขาเอื้อมมือมาบอกว่า "ฉัน ยามานากะ เรียว ยินดีที่ได้รู้จัก"
“อุจิวะ โอบิโตะ โฮคาเงะในอนาคต ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน”
“โฮคาเงะในอนาคตหวังว่าจะไม่มาสายในวันพรุ่งนี้” เรียวพูดออกมา
"ไม่ต้องห่วง! พรุ่งนี้ฉันจะไม่มาสายแน่!"
“ฉันได้ยินคำพูดของนายมาหลายครั้งแล้ว” คาคาชิพูดออกมา
"นาย" โอบิโตะกับคาคาชิเริ่มทะเลาะกันอีกครั้ง
******************************
แปลโดย เฮอร์มีส