บทที่ 8 : ได้รับความสนใจ แก้ไข
บทที่ 8 : ได้รับความสนใจ
แปลโดย เฮอร์มีส
******************************
"ยามานากะ เรียว กับ ฮาตาเกะ คาคาชิ?"
ที่สำนักงานของโฮคาเงะ ยามาชิโระเยนได้รายงานเกี่ยวกับการต่อสู้ในชั้นเรียนของเขา ครึ่งหนึ่งมาจากตระกูลนินจา อีกครึ่งหนึ่งมาจากครอบครัวธรรมดา
“ใช่แล้วท่านโฮคาเงะ เด็กทั้งสองคนนี้เป็นคนที่มีความสามารถมากที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา โดยเฉพาะยามานากะ เรียว ที่สามารถปลดปล่อยคาถานินจากำแพงวารีและอัสนีบาตได้อายุเพียงแค่เท่านี้”
“คาคาชิไม่ได้แปลกใจสักเท่าไหร่ แต่ไม่คิดเลยว่ายามานากะ เรียวเด็กคนนี้จะทำได้ดีขนาดนี้”
“ผมขอตัวก่อนนะครับ”
“อืม ขอบคุณมาก”
หลังจากยามาชิโร เยนออกไปฮิรุเซนก็ลุกขึ้นมาแล้วเดินมายืนอยู่ข้างหน้าต่างห้องทำงานของเขา พรสวรรค์ของเรียวทำให้เขารู้สึกนึกถึงลูกศิษย์ของเขา ลูกศิษย์คนนั้นก็คือโอโรจิมารุนั้นเอง และเขายังเป็นนินจาระดับต้นๆของหมู่บ้านด้วย และมินาโตะที่อายุน้อยกว่าเขาก็มีฝีมือเป็นอย่างมาก
"ยามานากะ เรียว?"
เรียวไม่รู้ว่าความสามารถของเขาถูกรายงานให้โฮคาเงะได้รับรู้แล้ว ส่วนเรียวก็กลับบ้านและบ่มเพาะจักระของเขาตามปกติ
“เรียวมากินข้าวได้แล้ว” อิโนอิจิได้มาบ้านของเขาในขณะที่เขากำลังฝึกฝนอยู่ที่ลานบ้าน
เรียวเลิกฝึกฝนและถามออกมา “พี่ในตระกูลของเรามีใครชื่อฟูไหม”
“ไม่”
“ในตระกูลของเรามีใครบ้างที่ถูกบังคับให้เขาหน่วยรากไหม”
“มี พี่พยายามคัดค้านหลายครั้งแล้วแต่มันก็ไม่สำเร็จ อีกทั้งเรายังไม่รู้ว่าวิธีฝึกฝนของหน่วยรากนั้นเป็นยังไง”
“พี่นอกจากผมแล้วยังมีใครบ้างที่ยังเป็นเด็ก”
“มี เขาชื่อว่ายามานากะ ฮิโตะอายุสองขวบเพิ่งเริ่มเรียนรู้วิชาลับของตระกูล”
สมาชิกของหน่วยรากนั้นมักจะไม่ถูกบังคับจากครอบครัว แต่เด็กๆไม่มีทางเลือกเนื่องจากพวกเขาไม่สามารถต่อต้านอำนาของดันโซได้
พวกเขาไม่เหมือนกับตระกูลอื่นๆ กลุ่มอิโนะชิกะโจมีจำนวนไม่มากนักทำให้เด็กแต่ละคนล้วนมีค่า แต่พลังของพวกเขาไม่เพียงพอที่จะต่อต้านหน่วยรากของดันโซได้
เรียวไม่รู้ว่าหน่วยรากจะพาตัวเขาไปไหมเมื่อเขาอายุมากขึ้นอีกสองสามปี และเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาต้องการตัวฮิโตะเข้าไปในหน่วยรากหรือไม่
อย่างไรก็ตาม ในฐานะสมาชิกของตระกูลยามานากะ เขาต้องเตรียมพร้อมที่จะป้องกันและดูแลความปลอดภัยของยามานากะ ฮิโตะ
เรียวไม่ชอบดันโซ เพราะเขามักใช้ข้ออ้างว่ารักหมู่บ้านทำในสิ่งที่เขาต้องการเพื่อให้บรรลุเป้าหมายไม่ว่าจะเป็นวิธีที่สกปรกแค่ไหนก็ตาม ขอเพียงให้บรรลุเป้าหมายเขาก็จะทำ
เขาจำได้ว่าระหว่างการโจมตีของเก้าหางและแผนโจมตีของโอโรจิมารุนั้น ดันโซไม่ได้เข้ามายุ่งเกี่ยวอะไรเลย เขาอาจจะรักโคโนฮะแต่ความรักของเขานั้นเทียบไม่ได้กับความทะเยอทะยานของเขา
เพื่อปกป้องฮิโตะตระกูลยามานากะจำเป็นต้องเผชิญหน้ากับดันโซได้ พวกเขาเป็นพันธมิตรของโฮคาเงะและพวกเขาก็เป็นมาตลอด แต่พลังของหน่วยรากนั้นก็มีพลังเทียบเท่ากับหน่วยลับและดันโซยังมีนินจาที่ซื่อสัตย์อยู่กับตัวมากมาย และมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเผชิญหน้ากับเขา
เรียวยังเข้าใจด้วยว่าไม่ว่าเขาจะมีความสวรรค์มากแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาก็ยังไม่มีสิทธิ์พูดต่อหน้าพวกคนระดับสูงของโคโนฮะโดยไม่มีความแข็งแกร่งที่เพียงพอ ถ้าต้องการช่วยเหลือตระกูลเขาต้องแสดงถึงคุณค่าของตนเอง ความสามารถเพียงอย่างเดียวไม่พอให้ท่านโฮคาเงะกดดันดันโซได้
วิธีการที่เรียวคิดได้ในตอนนี้คือวิชาชีพแพทย์แผนโบราณ
เรียวมั่นใจว่าเขาสามารถรวมระบบการแพทย์ที่แตกต่างกันสองระบบของโลกเพื่อสร้างเทคนิคนินจาแพทย์แบบใหม่ได้ เมื่อเทคนิคนินจาทางการแพทย์ของเรียวได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางแล้ว มันจะทำให้เขามีสิทธิในการพูดและตัดสินใจครั้งสำคัญในหมู่บ้านโคโนฮะได้
เรียวไม่สามารถให้แม่สอนวิชานินจาแพทย์ให้กับเขาได้ เขาต้องหาทางเรียนรู้ด้วยตัวเอง สถานที่ที่ดีที่สุดในการเรียนรู้เกี่ยวกับวิชานินจาแพทย์คือโรงพยาบาลโคโนฮะ ตามด้วยบันทึกบางส่วนในห้องสมุดโคโนฮะ
“แม่สอนวิชาแยกเงาให้ผมได้ไหม” เรียวรู้ดีว่าเขาจะไม่ได้เรียนรู้อะไรมากมายจากโรงเรียนนินจา เช่นนั้นแล้วเขาต้องเรียนรู้ด้วยตนเองด้วยสิ่งนี้เขาจึงจะสามารถเรียนรู้ได้เร็วยิ่งขึ้น
“ลูกรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”
“แม่ในโรงเรียนนินจาคงไม่สามารถสอนอะไรให้ผมได้มากนัก ผมจะไปที่ห้องสมุดโคโนฮะเพื่อหาความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับโลกใบนี้”
เธอรู้เสมอว่าลูกชายของเธอนั้นมีพรสวรรค์มาก แต่เมื่อเห็นเขาพูดด้วยใบหน้าที่จริงจังเกี่ยวกับการเรียนรู้เกี่ยวกับโลกใบนี้มันก็ทําให้ชินเสะรู้สึกว่าลูกชายของเธอโตขึ้น
“ดีแม่จะสอนให้ วิชานี้แตกต่างจากวิชาทั่วไป วิชานี้จะเหมือนกับผู้ใช้ทุกอย่างส่วนที่ยากที่สุดเกี่ยวกับวิชานี้ก็คือการควบคุมจักระ ลูกต้องแยกจักระของลูกกับร่างเงา ร่างเงาจะสามารถโจมตีและใช้วิชานินจาได้ แต่เมื่อมันถูกโจมตีมันก็จะหายไปและกลับเข้าสู่ร่างของลูก”
ชินเสะอธิบายอย่างละเอียดเกี่ยวกับหลักการของวิชาแยกเงา ทั้งข้อดีและข้อเสียของการใช้วิชาแยกเงา ชินเสะให้อิโนะอิจิสาธิตให้ดู หลังจากที่เรียวล้มเหลวอยู่สองสามครั้งต่อมาเขาก็สามารถใช้วิชาแยกเงาได้สำเร็จ
วันต่อมาเรียวได้ใช้ร่างแยกเงาไปโรงเรียนในขณะที่ร่างจริงของเขาตรงไปที่ห้องสมุดแทน
“นี่มัน”
หลังจากรู้เกี่ยวกับพรสวรรค์อันน่าทึ่งของเรียวแล้ว ซารุโทบี ฮิรุเซนได้เสียสละเวลาอันมีค่าของเขาบางส่วนกับการเยี่ยมชมห้องน้ำสาธารณะหญิงด้วยลูกบอลคริสตัลของเขา เพื่อตรวจสอบเด็กคนนี้
“คนที่อยู่โรงเรียนน่าจะเป็นร่างแยกเงา แล้วร่างจริงของเขาอยู่ไหน” ฮิรุเซนใช้ลูกบอลคริสตัลของเขาเพื่อค้นหาเรียว
“เขาอยู่ที่ห้องสมุดหรอ” เขาใช้ลูกบอลคริสตัลเพื่อดูว่าเด็กคนนั้นกำลังอ่านอะไรอยู่
“วิชานินจาแพทย์”
“ใคร” เรียวรู้สึกว่าเขากำลังถูกจ้องมอง เขาจึงลุกขึ้นยืนและมองไปรอบๆ
“เด็กคนนี้มีสัมผัสเฉียบคมจริงๆ” เรียวนึกได้เพียงอย่างเดียวที่ทำให้เขาไม่สามารถรับรู้ถึงใครที่อยู่ใกล้ๆได้เลย นั่นก็คือโฮคาเงะรุ่นที่สามกำลังมองเขาอยู่จากระยะไกล
"นี่ต้องเป็นพวกวิตถารแน่ๆ แอบมองห้องน้ำผู้หญิง" เรียวไม่สามารถแสดงให้โฮคาเงะรุ่นที่สามรู้ได้ว่าเขานั้นรู้ถึงการจับตามองของเขาแล้ว เขาจึงแสร้งว่าเขากำลังมองหาคนไปรอบๆเท่านั้น
และแสร้งทำเป็นว่าเขาไม่รับรู้ถึงการจับตามอง จากนั้นเขาก็นั่งลงอ่านหนังสือต่อ แล้วเขาก็อ่านหนังสือไปเรื่อยๆจนกระทั่งเขาไม่รับรู้ถึงการจ้องมองอีกต่อไป
“ในที่สุดก็หายไปสักที”
เมื่อเขาพูดออกมาคนแอบดูก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขา
“เจ้าตัวเล็กเลิกเสแสร้งได้แล้ว ฉันรู้นะว่าเธอรู้สึกถึงฉันได้ เด็กสมัยนี้หยาบคายมากไม่รู้จักเคารพผู้สูงอายุ”
เรียวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลุกขึ้นยืนและพูดว่า "โฮคาเงะ"
“เธอชื่อยามานากะ เรียวสินะ วันนี้โรงเรียนไม่ได้หยุด”
“ท่านโฮคาเงะ ร่างแยกเงาของผมก็อยู่ในโรงเรียน” เมื่อเขาไม่อาจซ่อนตัวได้เรียวจึงตัดสินใจจะใช้โอกาสนี้ทำให้โฮคาเงะรุ่นที่สามสนับสนุนให้เขาเรียนวิชานินจาแพทย์
“อ๋อ ร่างแยกเงาในโรงเรียน แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่”
“ผมกำลังเรียนรู้เกี่ยวกับวิชานินจาแพทย์”
“วิชานินจาแพทย์ เธอเรียนเรื่องนี้ไปทำไม”
"เพราะการเรียนรู้วิชานินจาแพทย์ ทำให้ผมสามารถช่วยนินจาของโคโนฮะที่ได้รับบาดเจ็บในสงครามได้ ท่านบอกว่าโคโนฮะเป็นครอบครัวนี่"
ดวงตาของฮิรุเซนเปล่งประกายออกมา ความคิดเกี่ยวกับเด็กคนนี้ดูเหมือนจะถูกต้องแล้ว
เขาลูบหัวของเรียวแล้วยิ้มออกมา จากนั้นก็เดินออกจากไป ทันทีที่เขาเดินออกจากประตูไปเรียวก็สูดลมหายใจลึก ๆ ด้วยความโล่งอก การเผชิญหน้ากับฮิรุเซ็นนั้นเป็นเรื่องที่ยากมาก อย่างไรก็ตามเมื่อเขามองไปที่ใบหน้าของฮิรุเซ็นเขาก็รู้ว่าเขาเดิมพันถูกต้องแล้ว
******************************
แปลโดย เฮอร์มีส