บทที่ 12 : พลังของเขี้ยวขาว แก้ไข

บทที่ 12 : พลังของเขี้ยวขาว

แปลโดย เฮอร์มีส

****************************************

เช้าวันรุ่งขึ้น ผู้อาวุโสระดับสูงได้มารวมตัวกันที่ห้องทํางานของโฮคาเงะรุ่นที่สาม

ในห้องทำงาน โฮคาเงะและที่ปรึกษาทั้งสองต่างก็มองไปที่ชิมูระ ดันโซ

“นายกระจายข้อมูลเกี่ยวกับภารกิจของซาคุโมะออกไปทั้งหมู่บ้านแบบนั้นได้ยังไง” ฮิรุเซ็นโกรธดันโซเป็นอย่างมาก

เขาเชื่อว่าดันโซทำเพื่อผลประโยชน์ของหมู่บ้าน เขาจึงให้อิสระแก่ดันโซกับหน่วยรากมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถทนให้ผู้คนในหมู่บ้านมีอันตรายได้ แต่ก่อนเขาใจอ่อนและผ่อนปรนมากเกินไป แต่ตอนนี้เขาโกรธมากเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับซาคุโมะ

“ฮิรุเซ็นนายมันใจอ่อนเกินไป นินจาเป็นเพียงแค่เครื่องมือเท่านั้น คนที่ทำภารกิจล้มเหลวเพราะความรู้สึกของตัวเองยกโทษให้ไม่ได้”

“ใจเย็นๆก่อนอย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่เลย ถึงยังไงตอนนี้ซาคุโมะก็ยังไม่ตาย” หนึ่งในที่ปรึกษาสองคนอย่างโคฮารุพยายามพูดให้ฮิรุเซนสงบลง

“ฉันคิดว่าดันโซไม่ได้ทำอะไรผิด ที่จริงแล้วฉันคิดว่าซาคุโมะผิดที่ยกเลิกภารกิจของเขากลางคัน ถึงแม้ดันโซจะเปิดเผยเรื่องนี้ให้กับชาวบ้านได้รับรู้ เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด” คำพูดของที่ปรึกษาอีกคนหนึ่ง มิโตคาโด โฮมูระพูดเข้าข้างดันโซ

“เขาสมควรตายหรอ” ฮิรุเซ็นโกรธกับทัศนคติของทั้งสามคนเป็นอย่างมาก

“นายอย่าเข้าใจผิด ฉันคิดว่าเขาควรรับผิดชอบต่อการกระทำของเขา” คำพูดของโฮมูระทำให้รุ่นที่สามใจเย็นลงเล็กน้อย

"ก๊อกก๊อก" เสียงประตูขัดจังหวะการสนทนา

“เข้ามา”

ฮาตาเกะ ซาคุโมะเดินเข้ามาและทำความเคารพ

“ซาคุโมะ นายหายดีแล้วเหรอ ทำไมไม่พักผ่อนอีกสักหน่อยล่ะ” สีหน้าของฮิรุเซ็นและสมาชิกที่เหลือไม่ดีสักเท่าไหร่เนื่องจากการพูดคุยของพวกเขา

“ท่านโฮคาเงะไม่ต้องเป็นห่วง ฝีมือของเรียวน่าทึ่งมาก ตอนนี้ผมไม่เป็นอะไรแล้ว”

“โอ้ นายกลับชื่นชมเขามาก เด็กคนนั้นคงเก่งจริงๆ” ฮิรุเซ็นรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งกับนินจาแพทย์ฝีมือดีอย่างเรียว

“ท่านโฮคาเงะผมมีเรื่องบางอย่างอยากจะถาม”

ทันทีที่เขาตื่นขึ้นมาเมื่อคืน ซาคุโมะก็ได้รู้รายละเอียดต่างๆจากภรรยาของเขาว่ามีหน่วยลับถูกส่งมาที่บ้านของเขา

ด้วยการคิดวิเคราะห์และประสบการณ์ของเขา เขาจึงตระหนักได้ว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับดันโซ ดันโซต้องรู้เกี่ยวกับความภาคภูมิใจของเขา ทำให้เขาไม่สามารถยอมรับการมีชีวิตอยู่ได้โดยการถูกทุกคนรุมประณามเล่นงานและกดดันด้วยเสียงด่าทอจากชาวบ้าน จนเขาต้องฆ่าตัวตาย

“นายมีอะไรจะพูด พูดมาได้เลย”

“ท่านโฮคาเงะ เมื่อวานท่านได้ส่งหน่วยลับไปที่บ้านของผมไหม”

โฮคาเงะเหลือบมองดันโซอย่างเงียบๆแล้วพูดว่า

"ไม่ เมื่อวานนี้ ไม่มีหน่วยลับคนเคลื่อนไหวเลย"

“แล้วท่านดันโซละ”

“ใช่ฉันส่งหน่วยรากไปคนหนึ่ง เพราะกลัวว่านายจะทำร้ายตนเองเพราะสถานการณ์ในหมู่บ้าน” ดันโซไม่ได้ปฏิเสธมันและทำให้มันดูเหมือนว่าเขานั่นให้การช่วยเหลือซาคุโมะอย่างชอบธรรม

“หน่วยรากไม่ควรเข้าไปในบ้านของผมอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าเลย นั้นทำให้เขาถูกผมฆ่าตาย”

“เจ้าคนอวดดี ซาคุโมะแกกล้าฆ่าคนของหน่วยรากได้ยังไง” ดันโซได้ส่งคนไปติดตามการกระทำของซาคุโมะ แต่เขาไม่คิดเลยว่าซาคุโมะจะฆ่าคนของเขา

“แต่เขาก็ตายแล้ว” ซาคุโมะไม่ได้สนใจดันโซเลยแม้แต่น้อย

ดันโซไม่พูดอะไรสักคำ เขาก็พุ่งเข้าไปหาซาคุโมะและชกหมัดออกไปทันที

ตอนนี้ดันโซไม่มีเนตรวงแหวนที่ขโมยมาจากพวกตระกูลอุจิวะและเขาไม่มีเซลล์ของฮาชิรามะ แต่เขาก็ยังคงอยู่ในระดับใกล้เคียงกับโฮคาเงะ

ในขณะเดียวกัน เขี้ยวสีขาวฮาตาเกะซาคุโมะก็ได้ดึงใบมีดสีขาวของเขาออกมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงความแข็งแกร่งในหมู่บ้าน นอกจากโฮคาเงะรุ่นที่สามแล้วไม่เคยมีใครเห็นการวาดดาบของเขา ดาบของเขาเร็วเกินไปและสายเกินไปที่จะหยุดมันทำให้มือขวาของดันโซโดนซาคุโมะฟันจนขาดทันที

ซาคุโมะไม่แสดงสีหน้าใดๆเลยแม้แต่น้อยหลังจากที่เขาได้ตัดมือดันโซไปแล้ว ผู้คนรอบข้างตกตะลึงกับภาพที่เห็นเป็นอย่างมาก โคฮารุกับโฮมูระไม่ใช่นินจาฝีมือระดับต่ำ พวกเขาเคยอยู่ในทีมของโฮคาเงะรุ่นที่สองโทบิรามะมาก่อน ด้วยความสำเร็จมากมายทำให้พวกเขาอยู่ในตำแหน่งปัจจุบันได้ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังคงตกตะลึงกับความแข็งแกร่งของซาคุโมะมาก

“พอได้แล้วซาคุโมะ ดันโซนายกล้าเคลื่อนไหวต่อหน้าฉันหรอ”

อย่างแรกฮิรุเซ็นไม่ได้พยายามจะหยุดพวกเขา เห็นได้ชัดว่าดันโซไม่สามารถทำร้ายซาคุโมะได้ แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็คือซาคุโมะสามารถตัดแขนของดันโซได้

“ท่านโฮคาเงะ ท่านคือโฮคาเงะของผมไม่ใช่พวกเขา ผมเป็นเขี้ยวสีขาวของโคโนฮะ ผมยินดีที่จะฝ่าฟันอุปสรรคทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้า ผมยินดีเสียสละในสนามรบได้ แต่ผมไม่สามารถตายในหมู่บ้านได้ ผมขอตัวก่อน” พูดจบซาคุโมะก็หันหลังกลับและออกจากห้องทํางาน

“ทำไมนายไม่หยุดเขา”

“โคฮารุไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากหยุดเขา แต่ฉันไม่สามารถหยุดเขาได้ ถึงฉันจะเข้าไปแทรกแซงก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้” เมื่อได้ยินคำพูดของรุ่นที่สามที่ปรึกษาทั้งสองต่างก็เงียบไป

ฮาตาเกะซาคุโมะเขี้ยวสีขาวแห่งโคโนฮะ ดันโซหยิบแขนขึ้นมาแล้วก็จากไป

“ให้เรื่องจบแค่นี้พอ อย่าทำให้ซาคุโมะขุ่นเคืองอีก ตอนนี้เขาคือมีดที่คมที่สุดของโคโนฮะ”

“โอเคพวกเราไปแล้ว” หลังจากนั้นที่ปรึกษาทั้งสองคนก็หันหลังจากไป

“ดันโซนี่คือทั้งหมดที่ฉันทำได้” หลังจากนั้นรุ่นที่สามก็ถอนหายใจออกมาและสูบใปป์ตรงริมหน้าต่าง

เหตุการณ์ในสำนักงานของโฮคาเงะไม่มีใครรู้จัก เรียวยังคงนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล

เมื่อวานเขาได้ช่วยชีวิตของฮาตาเกะซาคุโมะเอาไว้ ผู้ที่ถูกวินิจฉัยว่าตายแล้ว และภายในโรงพยาบาลโคโนฮะตั้งแต่หัวหน้าแพทย์ไปจนถึงภารโรงต่างก็รู้ถึงการกระทำอันยอดเยี่ยมราวกับปาฏิหาริย์ของเรียว

ข้างนอกห้องของเขาผู้คนต่างก็มารวมตัวกันอยู่รอบๆห้อง ทุกคนต่างก็อยากเห็นอัจฉริยะซึ่งมีอายุเพียงแค่ห้าขวบอย่างเรียว เรียวใช้จักระมากเกินไปจึงทำให้เขายังคงนอนหลับอยู่

****************************************

แปลโดย เฮอร์มีส

โดเนทเพื่อเป็นกำลังใจให้ได้นะครับ

ธนาคารไทยพาณิชย์(SCB) : 4380169722