บทที่ 13 : เรียวกับวิชาสายฟ้า แก้ไข

บทที่ 13 : เรียวกับวิชาสายฟ้า

แปลโดย เฮอร์มีส

****************************************

เที่ยงวันต่อมาเรียวก็ตื่นขึ้นมาและเห็นแม่ของเขา

เมื่อชินเสะเห็นเรียวฟื้นขึ้นมาแล้วเธอก็รู้สึกดีใจและมีความสุขเป็นอย่างมาก

“ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงครับ”

ชินเสะส่ายหัว สิ่งเดียวที่สําคัญที่สุดสําหรับเธอในตอนนี้ก็คือลูกชายของเธอปลอดภัยแล้ว

“ผมหลับไปนานเท่าไรครับ”

"28 ชั่วโมง"

“ผมหิว” ตอนนี้เขารู้สึกหิวมากราวกับจะกินวัวได้ทั้งตัวเลย

ชินเสะเปิดประตูห้องทำให้ทุกคนที่อยู่ข้างนอกต่างก็พากันยื่นคอเหมือนกับยีราฟพยายามจะมองดูอัจฉริยะอายุน้อยอย่างเรียว ชินเสะเธอปิดประตูอย่างรวดเร็วและเดินฝ่าฝูงชนออกไปข้างนอก

หลังจากนั้นสักพักเธอก็กลับมาพร้อมกับโจ๊กและราเม็งซึ่งเป็นอาหารโปรดของโฮคาเงะรุ่นที่เจ็ด

เรียวกินโจ๊กเพื่อให้ท้องของเขาอบอุ่น จากนั้นก็กินราเม็งร้านอิจิราคุที่ทำโดยเทอูชิในตำนาน

ในมังงะไม่ว่าจะเป็นการจู่โจมของโอโรจิมารุหรือการรุกรานของเพนก็ไม่มีอะไรหยุดยั้งการเปิดร้านอิจิราคุราเม็งได้ และราเมงหนึ่งชามก็มักจะฟื้นคืนชีวิตให้กับนารูโตะได้เสมอเมื่อเขาอารมณ์ไม่ดี และเจ้าของร้านราเม็งร้านนี้ก็มักจะยิ้มให้กับลูกค้าเสมอ

พูดตามตรงนะรสชาติของราเม็งอร่อยมาก ในชีวิตที่ผ่านมาเรียวเป็นนักกินตัวยง และในโลกใบนี้เขาก็ยังเป็นนักกินตัวยงเหมือนเดิม เขาได้ลองชิมอาหารในโคโนฮะมาแล้วมากมายและแน่นอนว่าราเม็งร้านอิจิราคุอยู่ในห้าอันดับแรกในใจของเขา

ก็อกก็อก

ข้างนอกห้องพักของเรียวมีคนแออัดอยู่มากมาย แต่ก็ไม่มีใครกล้าเคาะประตูรบกวนชินเสะและเรียว ดังนั้นแล้วคนที่จะเคาะประตูห้องต้องเป็นคนรู้จักของพวกเรียวแน่

ชินเสะเธอเดินไปเปิดประตูและที่ทางเข้าก็มีเด็กอยู่สามคน

“เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเรียว อาจารย์ยามาชิโระขอให้เราเป็นตัวแทนของทั้งชั้นเรียนมาเยี่ยมเพื่อนร่วมชั้นค่ะ หนูชื่อโนฮาระ ริน ”

"สวัสดีครับ ผมชื่ออุจิวะ โอบิโตะ"

"สวัสดีครับ ผมชื่อฮาตาเกะ คาคาชิ"

"โอ้ เป็นลูกชายของซาคุโมะกับริโกะเหรอ"

ชินเสะได้รับเชิญไปงานฉลองวันเกิดของคาคาชิ แต่เธอไม่ได้เจอเขามาหลายปีแล้ว เพราะว่าเธออยู่แต่บ้านและเธอไม่ได้พบกับเพื่อนๆของเธอเลย วันนี้เธอได้พบกับลูกชายของเพื่อนของเธอมันจึงทำให้เธอประหลาดใจมาก

"ครับ" คาคาชิพยักหน้า ชินเสะยิ้มแล้วพาทั้งสามเข้ามาในห้อง

"คุณป้า พ่อกับแม่ฝากมาบอกว่าขอบคุณมาก" คาคาชิพูดจบก็โค้งคํานับด้วยความเคารพต่อหน้าเธอ

"เรียวต่างหากที่เป็นคนช่วยพ่อของเธอ เธอไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก พ่อของเธอเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้"

"พ่ออาการดีขึ้นมากแล้วครับ พ่อยังได้สอนบทเรียนให้กับตาแก่พวกนั้นในห้องทํางานของโฮคาเงะแล้วด้วย" คาคาชิเป็นอัจฉริยะในเวลานี้เขาเป็นเพียงเด็กอายุสี่ขวบ เขาเกือบสูญเสียพ่อไปดังนั้นเขาจึงนิยามคนที่ทําให้เขาหดหู่ใจว่าเป็นคนเลว

ขณะที่คาคาชิคุยกับชินเสะ โอบิโตะก็เดินตรงมาที่เตียงของเรียว

"เรียว คราวนี้นายได้รับความสนใจจริงๆ นายช่วยชีวิตคุณซาคุโมะไว้ นายไปเรียนวิชานินจาแพทย์ที่ไหน"

"แม่ของฉันสอน" เรียวไม่สนใจสายตาอิจฉาของโอบิโตะและตอบออกมาเบาๆ

"นายเก่งจริงๆนะ อาจารย์ยามาชิโระบอกว่าทักษะทางการแพทย์ของนายเทียบกับทักษะของท่านซึนาเดะได้เลย" รินมองเรียวด้วยสายตาที่นับถือ

“เรียวฉันจะแซงนายกับคาคาชิแน่” โอบิโตะพูดออกมาในขณะที่มองแววตาของรินไปด้วย

"โอบิโตะ ฉันเชื่อในตัวนาย ฉันจะสนับสนุนนายเสมอ" รินให้กำลังใจเขาเช่นเคย

เรียวไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างสามคนนี้ เขาแค่สนุกกับการดูในฐานะผู้ชม

ชินเสะและคาคาชิคุยกันมาสักพักแล้ว และส่วนใหญ่คาคาชิก็เป็นคนตอบคำถามของชินเสะ นานแล้วที่เรียวไม่ได้เห็นแม่ของเขามีความสุขมากขนาดนี้

"คาคาชิ นายคุยอะไรกับแม่ฉัน"

“ป้าชินเสะถามถึงพ่อแม่ของฉัน” จากนั้นเขาก็พยักหน้าและพูดว่า "เรียวขอบคุณมาก"

"อย่าพูดอย่างนั้น เราเป็นเพื่อนกัน" ทั้งเรียวและคาคาชิไม่ใช่คนช่างพูด หลังจากที่พูดไม่กี่คำพวกเขาก็เงียบ

"ฉันจะจบการศึกษาต้นปีหน้า"

"อะไรนะ คาคาชิจะจบการศึกษาแล้วเหรอ"

"จริงๆแล้ว โรงเรียนนินจาน่าเบื่อเกินไปและพวกเขาก็ไม่ได้สอนอะไรมากมายนัก" เรื่องนี้เรียวเห็นด้วยกับคาคาชิ

"เฮ้! พวกแกสองคนอย่าเมินฉันนะ!" ทั้งสองยังคงเห็นพ้องต้องกันต่อไป โดยโอบิโตะหลุดจากการสนทนาออกไป รินยิ้มแย้มขณะที่มองทั้งสาม

"ฉันไม่ได้วางแผนที่จะจบการศึกษาในตอนนี้ ฉันต้องจดจ่อกับคาถาสายฟ้าและฉันมีความคิดใหม่เกี่ยวกับคาถาสายฟ้าแต่มันต้องใช้เวลานาน"

เขาไม่ได้วางแผนที่จะจบการศึกษาก่อนกำหนด ความฝันของเขาไม่ใช่การกลายเป็นนินจาแพทย์ เพราะเขาเรียนมามากพอแล้ว ตอนนี้เขาต้องมีสมาธิในการเรียนรู้คาถาสายฟ้าอันใหม่ ด้วยร่างกายอายุห้าขวบของเขาในตอนนี้มันมีขีดจำกัดการเติบโตของจักระของเขา ตอนนี้เขาสามารถฝึกฝนโดยใช้สิ่งที่เขามีอยู่เท่านั้นและวิชาของไรคาเงะก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของเขา

หนึ่งในวิชาของไรคาเงะนั่นก็คืออาภรณ์สายฟ้า วิชานี้เน้นไปที่การใช้จักระธาตุสายฟ้าห่อหุ้มร่างกายของตัวเองจนกลายเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งและสามารถใช้โจมตีได้ในเวลาเดียวกัน แม้ว่ามันจะเป็นวิชาระดับบีแต่ก็สามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ด้วยตัวผู้ใช้ ยิ่งจักระธาตุสายฟ้ามากเท่าไหร่การป้องกันก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น นอกจากนี้ยังสามารถกระตุ้นการทำงานของเซลล์ภายในร่างกายเพื่อเร่งความเร็วให้กับร่างกาย เร่งประสาทสัมผัสและเร่งการรับรู้

อาภรณ์สายฟ้าถูกคิดค้นขึ้นมาโดยไรคาเงะและเป็นวิชาพื้นฐานที่แข็งแกร่งที่สุดที่ถูกใช้โดยไรคาเงะรุ่นที่สามและรุ่นที่สี่

ด้วยความรู้เกี่ยวกับอาภรณ์สายฟ้าเรียวต้องเปลี่ยนร่างกายของตัวเองให้กลายเป็นสายฟ้าและเขาสามารถใช้หรือคิดค้นวิชานินจาสายฟ้าขึ้นมาใหม่ได้ด้วยตนเอง

การฝึกฝนพันปักษาคือตัวเลือกที่ดีที่สุด

ในมังงะพันปักษามันถูกคิดค้นโดยคาคาชิและเป็นวิชาของเขาเพียงคนเดียว แต่หลังจากสอนให้ซาสึเกะ ซาสึเกะก็คิดค้นพัฒนาขึ้นมาใหม่เช่น พันปักษาเข็ม พันปักษาหอกคม พันปักษาหลั่งไหลและยังมีอีกหลายวิชา

และคาคาชิยังพัฒนาเป็นตัดสายฟ้า สุนัขล่าสายฟ้า ร่างแยกสายฟ้าเป็นต้น เรียวสามารถมองเห็นเส้นทางของเขาได้และเขาเตรียมที่จะฝึกฝนพันปักษาทันทีเมื่อเขาออกจากโรงพยาบาล

“เรียว เรียว เรียว” รินพูดขึ้นมาเมื่อเห็นเขาเหม่อลอย

“ขอโทษนะพวกเราต้องกลับแล้ว”

“อย่างที่รินบอกพวกเราต้องไปแล้ว” โอบิโตะพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"เอาล่ะ คาคาชิ ริน โอบิโตะ แล้วเจอกัน" หลังจากอำลากันแล้วทั้งสามคนก็จากไป

ร่างกายของเรียวฟื้นตัวได้ค่อนข้างดี คาคาชิกำลังจะจบการศึกษาก่อนกำหนด มันทำให้เรียวรู้สึกกดดันเป็นอย่างมาก เขาไม่ควรเสียเวลาอยู่ในโรงพยาบาลอีกต่อไป

หลังจากปรึกษากับแม่ของเขาแล้ว เขาก็ได้ออกจากโรงพยาบาล

จากนั้นรียวก็เริ่มต้นฝึกฝนพันปักษา เพื่อเป็นก้าวแรกของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก

****************************************

แปลโดย เฮอร์มีส

โดเนทเพื่อเป็นกำลังใจให้ได้นะครับ

ธนาคารไทยพาณิชย์(SCB) : 4380169722