บทที่ 16 : เรียวสำเร็จการศึกษา แก้ไข

บทที่ 16 : เรียวสำเร็จการศึกษา

แปลโดย เฮอร์มีส

****************************************

บนโต๊ะทำงานโฮคาเงะมีใบสมัครขอสำเร็จการศึกษาวางอยู่ ฮิรุเซ็นยืนสูบไปป์ที่หน้าต่างและถามยามาชิโระ เยนว่า

“เยน เธอคิดว่าเรียวจะสามารถผ่านบททดสอบได้ไหม”

"ท่านโฮคาเงะ ถ้าเป็นการสอบธรรมดาเขาสามารถผ่านได้แน่นอน" คำตอบของเยนไม่ใช่เรื่องที่เหนือความคาดหมาย เพราะเรียวมีฝีมืออยู่ในระดับนั้นตั้งแต่เมื่อสองปีก่อนแล้ว

แต่โฮคาเงะรุ่นที่สามไม่ต้องการให้เรียวเรียนจบเร็ว มันเป็นอย่างที่เรียวและซาคุโมะคาดไว้ โฮคาเงะรุ่นที่สามไม่ต้องการให้เรียวออกจากโรงพยาบาลเพราะไม่มีใครในโรงพยาบาลมีฝีมือเทียบกับเรียว

หลังจากคิดเรื่องนี้ไปสักพักโฮคาเงะก็ตัดสินใจ มันจะดีกว่าถ้าเรียวยังอยู่ในหมู่บ้านและอยู่ในโรงเรียนอีกสักพัก เขาไม่ได้ปฏิเสธใบสมัครของเรียวที่เยนส่งมา แต่เขาตัดสินใจว่าการสอบในวันพรุ่งนี้จะให้บทเรียนกับเรียวเพื่อที่จะให้เขาอยู่ในโรงพยาบาลต่อไป บทเรียนนี้จะทำให้เรียวคิดว่าการสำเร็จการศึกษาก่อนกำหนดนั้นไม่ใช่เรื่องที่ดีและด้วยวิธีนี้มันจะทำให้เรียวทำงานอยู่ในโรงพยาบาลต่อไปอีก

“เยน ฉันเห็นด้วย นายไปแจ้งให้เรียวให้มาตอนเก้าโมงเช้าพรุ่งนี้ที่สนามฝึกที่สาม”

“ครับท่านโฮคาเงะ” จากนั้น ยามาชิโระ เยน ก็รีบไปแจ้งเรียวเกี่ยวกับเวลาทดสอบจบการศึกษาทันที

"มันน่าตื่นเต้นจริงๆ" ทุกอย่างมันเห็นได้อย่างชัดเจนแล้วว่าฮิรุเซ็นกำลังทำบางอย่างกับการทดสอบพรุ่งนี้ของเรียว เพื่อให้เขาไม่ผ่านบททดสอบ แต่เรียวมีความมั่นใจว่าเขาจะสามารถผ่านบททดสอบนี้ได้อย่างแน่นอน

เช้าวันรุ่งขึ้น

9.00 น. ที่สนามฝึกซ้อมที่สาม เรียวก็มาตรงเวลา

"เรียวคุง เธอทำให้ชายชราคนนี้รอนานแล้ว"

“ท่านโฮคาเงะ นี่มัน 9 โมงเช้าแล้ว ท่านมาเร็วเกินไปต่างหาก”

“ฮ่าฮ่าฮ่า เธอดูมั่นใจมาก”

“แน่นอน ถ้าผมไม่แน่ใจ ผมคงจะไม่ส่งสมัคร” เรียวตอบออกมาด้วยความมั่นใจ

"ดี การทดสอบในวันนี้ไม่ยาก ถ้าเธอสามารถเผชิญหน้ากับนินจาคนนี้ได้สิบนาที ถือว่าเธอชนะและเธอจะกลายเป็นนินจาอย่างเป็นทางการ" ฮิรุเซ็นเป็นคนตั้งบททดสอบนี้ขึ้นมาเอง นี่เป็นอีกครั้งที่เขาใช้ตำแหน่งของตัวเองทำอะไรบางอย่าง อย่างไร้ยางอาย

คนหนึ่งเป็นนักเรียนจากโรงเรียนนินจาและอีกคนหนึ่งเป็นนินจาจากตระกูลอุจิวะ อีกทั้งคนของตระกูลอุจิวะยังอยู่ในระดับจูนินด้วย เพียงเท่านี้มันก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนรับรู้ถึงความแตกต่างระหว่างทั้งสองคนแล้ว

“ท่านโฮคาเงะ นี่มัน” ยามาชิโระ เยน เมื่อรู้ว่าคู่ต่อสู้ของลูกศิษย์ของตนเองเป็นใครเขาก็ไม่อยากให้เรียวต้องเจ็บตัวจากการต่อสู้ครั้งนี้

“ไม่เป็นไร อาจารย์ยามาชิโระ” เรียวพูดปลอบใจอาจารย์ของเขา

"เห็นไหม เขาไม่ได้คัดค้าน ไม่ต้องบ่นหรอก เยน"

"ท่านโฮคาเงะ เรามาเริ่มกันเลยไหม" เรียวรอคอยมานานแสนนานที่จะเห็นเนตรวงแหวนของตระกูลอุจิวะสายเลือดบริสุทธิ์

ความเชื่อมั่นที่เรียวแสดงออกมาทำให้ฮิรุเซ็นรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก เขามองไปที่เรียวผู้ที่กระตือรือร้นที่จะต่อสู้อยู่ฝ่ายเดียวและมองไปที่คนตระกูลอุจิวะที่แข็งแกร่ง เขาสูดลมหายใจและประกาศว่า

"เริ่มการทดสอบได้"

อุจิวะ ชุนอิน ชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่ามองตรงไปที่เรียวแล้วพูดออกมาว่า

"การเป็นนินจาไม่ใช่การละเล่นของเด็ก นายควรจะหยุดเพียงเท่านี้ แล้วนายจะไม่ได้รับบาดเจ็บ"

"ผมแนะนำให้คุณใช้เนตรวงแหวนตั้งแต่เริ่ม ไม่งั้นคุณจะตามความเร็วของผมไม่ทัน ผมสัญญาไม่ได้ว่าคุณจะไม่เจ็บตัว"

“นายกำลังรนหาที่ตาย”

ชุนอินโกรธมาก เขาประสานอินอย่างรวดเร็ว

[คาถาไฟ ลูกบอลเพลิง]

แม้ว่าเรียวจะไม่มีคุณสมบัติจักระธาตุไฟและไม่เคยต่อสู้กับนินจาจริงๆมาก่อน แต่เรียวก็เห็นการประสานอินคาถานี้ในอนิเมะมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เมื่อคู่ต่อสู้เริ่มโจมตีเรียวก็เริ่มเคลื่อนไหวเหมือนกัน

[คาถาน้ำ กำแพงวารี] จากนั้นก็เกิดกำแพงวารีขึ้นมาเบื้องหน้าของเรียวและบอลเพลิงที่กำลังพุ่งเข้าใส่เรียวก็ปะทะเข้ากับกำแพงวารีแล้วบอลเพลิงก็ดับลงอย่างง่ายดาย

“อะไรกัน” ชุนอินตกตะลึง เรียวประสานอินเร็วกว่าเขามาก ชุนอินประสานอินสี่อินต่อวินาที เรียวเริ่มประสานอินที่หลังแต่สามารถโจมตีพร้อมกันกับเขาได้ แสดงว่าเรียวต้องประสานอินได้ห้าอินต่อวินาทีหรือมากกว่านั้น

ชุนอินเปิดเนตรวงแหวนของเขาด้วยความโกรธ ถึงแม้ว่าชุนอินจะใช้เนตรวงแหวนแล้วก็ตาม แต่พลังของชุนอินก็ยังไม่พอจะต่อสู้กับเรียวมันจึงทำให้เรียวรู้สึกค่อนข้างผิดหวังอยู่เล็กน้อย

เมื่อไม่มีอะไรน่าสนใจเกี่ยวกับการต่อสู้อีก เรียวก็ปลดปล่อยอาภรณ์สายฟ้าออกมา

“นั้นมันอาภรณ์สายฟ้า” ฮิรุเซ็นรู้สึกประทับใจในตัวเรียวตั้งแต่แรก แต่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าวิชาการต่อสู้ของเรียวจะอยู่ในระดับสูงขนาดนี้

"เฮ้ ชุนอิน การต่อสู้จบเพียงเท่านี้" ในขณะที่เขาพูดก็มีสายฟ้าแลบปรากฏอยู่ข้างหลังชุนอินผู้น่าสงสาร ในขณะเดียวกันชุนอินก็พยายามจับการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ด้วยเนตรวงแหวนของเขา แต่ถึงแม้เขาจะมองตามการเคลื่อนไหวได้ทันแต่ร่างกายของเขากลับตามไม่ทัน ไม่นานก็มีคุไนจออยู่ที่คอของเขา

"ฉันแพ้แล้ว" ชุนอินยอมรับความพ่ายแพ้อย่างเต็มใจ

"ท่านโฮคาเงะ ผมเรียนจบหรือยัง"

"โอ้! เรียวฝีมือการต่อสู้ที่เธอแสดงให้ฉันเห็นมันทำให้ฉันเซอร์ไพรส์มาก เธอสอบผ่าน จากนี้ไปเป็นเธอคือนินจาแล้ว" ภายใต้สายตาของโฮคาเงะ เรียวแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าเขาสามารถป้องกันตัวเองได้

เขาไปที่สตูดิโอถ่ายรูปเพื่อถ่ายรูป กรอกแบบฟอร์มนินจากลายเป็นเกะนินอย่างเป็นทางการ

วันต่อมา เรียวยังไม่ได้รับครูฝึกสอนและยังไม่ได้รับภารกิจใดๆ เขาใช้เวลาทั้งหมดของเขาไปกับโรงพยาบาลกับในป่า

หนึ่งเดือนผ่านไป ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาไม่ได้รับภารกิจอะไรเลยมันจึงทำให้เขาทนไม่ไหวอีกแล้ว

“ท่านโฮคาเงะทำไมผมถึงไม่มีครูสอนพิเศษหรือภารกิจเลย”

"เอ๊ะ เรื่องนั่น ตอนนี้ทีมของโคโนฮะเต็มหมดแล้ว ไม่มีทีมไหนเหมาะจะให้เธออยู่ เธอรออีกสักระยะหนึ่งนะ ฉันกำลังคิดดูอยู่ว่าจะทำอะไรให้เธอได้บ้าง"

ฮิรุเซ็นจะไม่รู้ได้ไงว่าตอนนี้เรียวรู้สึกยังไง

"ถ้างั้นท่านโฮคาเงะ ผมจะรออยู่ที่บ้านเพื่อพักผ่อน เพราะผมได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ในโรงพยาบาลไปแล้ว"

"เรียวจู่ๆฉันก็จำได้ มีโจนินอีกคนหนึ่งที่ยังไม่มีลูกศิษย์"

การคุกคามของเรียวมีประสิทธิภาพมาก จนทำให้โฮคาเงะรุ่นสามจำเป็นต้องทำอะไรบางอย่าง หากไม่เช่นนั้นแล้วเรียวจะไม่ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาล

“ท่านโฮคาเงะ ท่านกำลังล้อเล่นอยู่เหรอ ตอนนี้จะมีโจนินเหลืออยู่ได้ยังไง”

เมื่อเขาเห็นความมั่นใจของรุ่นที่สาม เรียวก็ทำได้เพียงแค่เก็บความสงสัยเอาไว้เพียงเท่านั้น

ในหมู่บ้านอาจจะยังมีโจนินคนอื่นที่เขาไม่รู้จักอีก แต่เขาก็รู้ว่าชายที่จะเป็นโฮคาเงะรุ่นที่สี่ นามิคาเสะ มินาโตะ อยู่ที่ชายแดน ซาคุโมะรับภารกิจและกำลังจะออกจากหมู่บ้าน หมู่บ้านในตอนนี้ไม่มีโจนินเหลือแล้ว เรียวคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่ายังจะมีใครอีก

****************************************

แปลโดย เฮอร์มีส

โดเนทเพื่อเป็นกำลังใจให้ได้นะครับ

ธนาคารไทยพาณิชย์(SCB) : 4380169722