โกงข้อสอบ?

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีนับตั้งแต่ซูโม่เรียนมัธยมปลายมาที่เขาตั้งตารอผลสอบของตัวเอง

หลังจากเลิกเรียน ซูโม่ก็แวะไปหาหยาน จิ่วซี แล้วกลับบ้าน

“อ้าวกลับมาแล้วเหรอ หิวหรือยังลูก”

ทันทีที่เขากลับถึงบ้าน แม่ซูก็ถามด้วยความเป็นห่วง

ซูโม่เป็นความหวังเดียวของเธอ อันเนื่องมาจากพ่อของซูโม่ที่เป็นสถาปนิกเสียชีวิตจากอุบัติเหตุในสถานที่ก่อสร้าง แม้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะจ่ายเงินชดเชยเป็นจำนวนมากให้กับเธอละลูกชาย แต่นั่นก็ทำให้ครอบครัวขาดเสาหลักไป นับตั้งแต่นั้นมา แม่ของซูโม่เลยเฝ้าดูแลเอาใจใส่ให้ความรักแก่ลูกชายของเธอเป็นอย่างดี

“วันนี้ลูกคงเหนื่อยมาจากการสอบใช่ไหม”

แม่ซูพูดด้วยรอยยิ้มว่า “วันนี้แม่ทำหมูตุ๋นที่ลูกชอบให้ รีบไปล้างมือแล้วมาทานข้าวเร็ว”

“ขอบคุณครับแม่”

ดวงตาของซูโม่เป็นประกายเมื่อเขาได้ยินว่าวันนี้มีหมูตุ๋น แม้ว่าเขาจะเพิ่งกินไปเมื่อตอนเที่ยง แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากกินมันอีก! เขารีบไปล้างมืออย่างรวดเร็ว ซูโม่ตรงไปที่โต๊ะอาหาร มองดูจานใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยหมูตุ๋นที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ทำให้เขาน้ำลายสอเลยที่เดียว

เริ่มการกิน!

หมูตุ๋นจานใหญ่ทั้งหมดเกือบที่จะอยู่ในท้องของซูโม่ และแม่ของเขากินไปเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น

หลังจากทานอาหาร ซูโม่ก็พูดคุยกับแม่ของเขาต่ออีกสักพัก แล้วเขาก็ขอตัวกลับขึ้นห้องเพื่อไปพักผ่อน วันนี้เขาเหน็ดเหนื่อยมาจากการสอบทำให้เขาผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากอยู่ในช่วงสอบ ทำให้ไม่มีการบ้านอย่างมากมายเหมือนเก่า ซูโม่จึงนอนหลับไปอย่างสบายใจ

เมื่อแสงแดดยามเช้ากระทบใบหน้าของซูโม่ผ่านหน้าต่าง เขาก็ลืมตาตื่นด้วยความงัวเงีย นี่เป็นช่วงเวลาที่เขาไม่ชอบที่สุดในทุกวัน หลังจากขลุกตัวนอนขี้เกรียจอยู่สองสามนาที เขาก็ลุกขึ้นทั้งที่ยังงัวเงียอยู่

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันแต่งตัว ซูโม่ก็กินข้าวไปสองสามคำแล้วเขาก็รีบปั่นจักรยานไปโรงเรียน

วันนี้จะมีการประกาศผลสอบที่สอบไปเมื่อวาน ซูโม่ตั้งตารอว่าเขาจะได้คะแนนจากการสอบครั้งนี้เท่าไหร่

แต่เขาเชื่อว่าผลสอบครั้งนี้จะต้องทำให้ทุกคนประหลาดใจอย่างแน่นอน รวมถึงตัวเขาด้วย!

เมื่อซูโม่เดินไปในห้องเรียน นาฬิกาบนกำแพงก็เป็นเวลา 7:50 น. เขามาเร็วกว่าเมื่อวานสิบนาที

แม้ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย แต่อาจารย์หลิวก็จะไม่สามารถบ่นว่าอะไรซูโม่เกี่ยวกับเรื่องมาสายได้

เพื่อนร่วมโต๊ะของซูโม่ มีชื่อว่า หวาง หยู แต่เพื่อนในชั้นมักเรียกเขาว่าเจ้าอ้วนหวาง

ทำไมถึงเรียกเขาว่าเจ้าอ้วนหวังนะเหรอ? มันก็เราะว่าหมอนี่อ้วนเกินไป!ยังไงล่ะ

ทันทีที่ซูโม่นั่งลง เจ้าอ้วนหวาง ก็ยัดของบางอย่างให้เขา

“นี่คืออะไร?”

“วันนี้หลังเลิกเรียน พวกชั้นเรียนที่หนึ่งนัดแข่งบาสกับเรา นี่คือรายชื่อของผู้เล่นฝั่งตรงข้าม”

“ไม่ไป! ฉันไม่มีเวลาไปเล่นหรอก”

ซูโม่เพิกเฉยต่อเจ้าอ้วนหวางโดยตรง และมองเขาด้วยความโกรธ คะแนนของเจ้าสารเลวน้อยคนนี้

คืออันดับสุดท้ายในชั้นเรียนที่สามเสมอและเขาก็ไม่เคยเห็นเจ้าสารเลวน้อยนี่เคยเปิดหนังสืออ่านเลยสักครั้ง

“ซูโม่ ...ไม่นะ พี่โม่ ไปกับเรานะ!” จู่ๆเจ้าอ้วนหวางก็กระวนกระวาย จับแขนของซูโม่ไม่ยอมปล่อย

ซูโม่มีทักษะบาสเก็ตบอลที่ดีที่สุดในชั้นเรียนที่สาม หากเขาไม่เข้าร่วม มีเพียงแค่พวกเขาไม่กี่คนนั้นไม่สามารถที่จะชนะชั้นเรียนที่หนึ่งได้แน่

“โอเคๆ..ฉันไปให้ก็ได้ แต่นายช่วยปล่อยมือก่อนได้ไหม” ซูโม่รับปากเจ้าอ้วนหวางอย่างช่วยไม่ได้

“เยี่ยม มันต้องอย่างนี้สิ!สมแล้วกับที่เราเป็นพี่น้องกัน” เจ้าอ้วนหวางยิ้มขึ้นมา

ซูโม่พูดขึ้นมาอย่างเฉยเมย “พวกชั้นเรียนที่หนึ่งมาท้าทายและดูถูกนายใช่หรือเปล่า?”

“พี่โม่..นี่นาย....นายรู้เรื่องนี้ได้อย่างอย่างไร?” เจ้าอ้วนหวางตกตะลึงไปในทันที เขาไม่เคยบอกใครเรื่องนี้เลยแล้วซูโม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร

“เดาเอา”

ซูโม่ชำเลืองมองเจ้าอ้วนหวาง ด้วยนิสัยของเจ้าอ้วนหวางไม่มีทางที่เขาจะไปท้าทายพวกชั้นเรียนที่หนึ่ง

“เป็นพี่ที่รู้จักฉันดีที่สุด”เจ้าอ้วนหวางพูดประจบพรางหยิบโทรศัพท์ออกจากโต๊ะแล้วเริ่มเล่นเกมส์ ซูโม่รู้สึกทำตัวไม่ถูกเกี่ยวพฤติกรรมของเจ้าอ้วนหวาง

“กริ๊ง”

ทันทีที่เสียงกริ่งเข้าชั้นเรียนดังขึ้น หลิวหยู ก็เดินเข้ามาในชั้นเรียน เธอเดินไปที่หน้าชั้นเรียน และมองไปรอบๆแล้วมาหยุดลงที่ซูโม่ เธอมองไปที่ซูโม่ด้วยสายตาที่ต่างไปจากเดิม

“ผลสอบเมื่อวานออกมาแล้ว คราวนี้ผลสอบของทุกคนแย่กว่าที่ฉันคาดไว้!”

ทันทีที่เธอพูดจบห้องเรียนก็เงียบลงไปทันที

“ถ้าพวกเธอไม่อยู่ในภาวะวิกฤติพวกเธอก็ไม่ตั้งใจเรียนและทำข้อสอบกันเลย”

มีเพียงเสียงของ หลิวหยู ที่ดังก้องอยู่ในห้องเรียน เธอโกรธมากจริงๆคราวนี้ มีนักเรียนครึ่งหนึ่งที่สอบไม่ผ่านในการสอบครั้งนี้ และทำให้คะแนนรวมของชั้นเรียนที่สามตกลงไปอยู่ในอันดับสุดท้ายของชั้นมัธยมปลายปีสาม

“ต่อไปฉันจะเริ่มประกาศผลสอบแล้วนะ”

“หวาง หยู ได้ 357 คะแนน เป็นอันดับสุดท้ายในชั้นเรียนและก็ยังเป็นอันดับสุดท้ายในชั้นปีด้วย”

ซูโม่ ยังไม่ได้ยินชื่อของเขา เมื่อเห็นว่ามีนักเรียนส่วนใหญ่โดยเรียกชื่อแล้ว เขาก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ตามนิสัยของ หลิวหยู แล้วเธอมักจะเรียกชื่อประกาศคะแนนจากคนที่ได้อันสุดท้ายมาอันดับแรกเสมอ

ยิ่งนานขึ้นเท่าไหร่ที่เขาก็ยังไม่ได้ยินชื่อของเขา เขาก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น

“ฮั่นเจียง 653 คะแนน ได้อันดับสองของชั้นเรียน”

ทันทีที่สิ้นเสียงประกาศผลสอบของฮั่นเจียงดังขึ้น ก็มีเสียงอุทานดังขึ้นมาในห้อง

“ใช่เหรอเนี่ย?”

“ฮั่นเจียงได้อันดับสอง? ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ!”

“ฮั่นเจียงเป็นอันดับหนึ่งมาตลอดไม่ใช่เหรอ เกิดอะไรขึ้น?”

ต้องรู้ว่า ฮั่นเจียง ครองอันดับหนึ่งมาตลอดในชั้นเรียน แต่ครั้งนี้ ฮั่นเจียง อยู่ในอันดับสองเท่านั้น นักเรียนในห้องยากที่จะทำใจเชื่อได้

“มันต้องมีอะไรผิดพราดแน่ๆ”

แม้แต่ตัว ฮั่นเจียง เองก็ยังไม่อยากจะเชื่อ เขายืนขึ้นและถามว่า “อาจารย์ครับ ผมได้ที่สองจริงเหรอครับ”

ในขณะนี้ เจ้าอ้วนหวางรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ นี่เขายังไม่ได้ยินผลสอบของซูโม่เลยใช่ไหม

เจ้าอ้วนหวางรีบปฏิเสธความคิดบ้าๆนี้ทันที เขารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

“ใช่ เธอนั่งลงก่อน”

หลิวหยู โบกมือให้ ฮั่นเจียงนั่งลง สายตาของเธอจับจ้องไปที่ซูโม่ที่แถวหลัง แล้วพูดว่า “ใช่คราวนี้มีคนที่ทำได้ดีกว่าฮั่นเจียงจริงๆ คนๆนั้นก็คือ......ซูโม่!”

“อะไรนะ?”

“มันเป็นไปได้อย่างไร!”

“จริงเหรอเนี่ย? ซูโม่มีความสามารถขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“มันต้องไม่ใช่เรื่องจริงแน่ๆ!”

นักเรียนทุกคนในชั้นเรียนที่สามไม่สามารถที่จะยอมรับกับผลสอบครั้งนี้ได้

ซูโม่ ผู้ทำผลสอบได้อยู่กลางๆค่อนไปต่ำเสมอ จู่ๆก็ได้อันดับหนึ่งในชั้นเรียน?

นี่มันไม่วิทยาศาสตร์เสียเลย!

“เงียบ”

ขณะที่เสียงของ หลิวหยู ดังขึ้น ทุกคนในห้องเรียนก็เงียบเสียงลงทันที

“ซูโม่ทำคะแนนได้ 702 คะแนน ได้อันดับที่หนึ่งในชั้นเรียนและได้อันดับที่สองในชั้นปี”

ทันทีที่ประกาศผลสอบของซูโม่ออกมา ทุกคนก็ตกตะลึง

“บัดซบ 702 คะแนน?”

“บ้าไปแล้วนี่เขาไปทำข้อสอบอีท่าไหนเนี่ย ถึงได้คะแนนมากขนาดนี้!”

“คะแนนขนาดนี้สามารถนำไปยื่นใช้กับมหาวิทยาลัยชิงได้เลยใช่ไหม?”

เจ้าอ้วนหวางจ้องมองไปที่ซูโม่ที่อยู่ข้างๆเขาอย่างไม่วางตา ในที่สุดซูโม่ก็ไม่สามารถที่ทนสายตาสงสัยของเจ้าอ้วนหวางได้และพูดขึ้นว่า “เจ้าอ้วน อย่ามองฉันด้วยสายตาที่สงสัยกันขนาดนี้ได้ไหม มันแปลกเหรอที่ฉันทำคะแนนสอบได้เยอะแบบนี้!”

“พี่โม่ ถ้าพี่รู้คำตอบของข้อสอบแล้วทำไมพี่ไม่บอกฉันบ้าง นี่พี่ไม่คิดถึงฉันบ้างเลยหรือไง” เจ้าอ้วนหวางจ้องมองซูโม่อย่างขมขื่น

เขาไม่เชื่อว่านี่เป็นความสามารถในการทำข้อสอบของซูโม่ ซูโม่ต้องรู้คำตอบล่วงหน้าอยู่แล้วแน่ๆ

“หุบปากเน่าๆของนายซะ! นี่มันเป็นความสามารถของฉันในการทำข้อสอบ”

ซูโม่ตอบกลับเจ้าอ้วนหวางอย่างโกรธจัด ด้วยระบบซูโม่ยังจำเป็นต้องโกงข้อสอบอยู่อีกเหรอ มันคงเป็นเรื่องน่าหัวเราะแน่ถ้าเขาทำแบบนั้น!

“เสียงดังอะไรกัน”

ทันทีที่ หลิวหยู พูดจบนักเรียนในห้องทุกคนก็ปิดปากเงียบ คิ้วของเธอขมวดขึ้นเล็กน้อย “ซูโม่ มากับฉัน ส่วนคนอื่นๆก็เรียนด้วยตนเองไปก่อน” หลังจากพูดจบเธอก็เดินออกจากห้องเรียนไปทันที

ทุกคนจ้องมองไปที่ซูโม่ ด้วยสายตาที่รังเกียจ และดูถูก

ซูโม่เพิกเฉยต่อสายตาเหล่านั้นและเดินออกจากห้องเรียนไปอย่างไม่รีบร้อน

หลังจากที่ซูโม่ออกไปจากห้องเรียน นักเรียนทุกคนในชั้นเรียนที่สามก็เริ่มพูดคุยกัน

“ไอ้หมอนั่นต้องโกงแน่ๆ ไม่อย่างนั้นเขาจะได้ 702 คะแนนได้ยังไง?”

“ใช่ฉันก็ว่าหมอนั่นต้องโกงแน่ๆ”

“อย่างไรก็ตาม คะแนนของซูโม่ก็มากกว่า ฮั่นเจียง เกือบ50คะแนน การโกงแบบนี้มันเป็นได้ด้วยเหรอ อย่ามาพูดให้ตลกนะ!”

มีนักเรียนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีเหตุผล นอกจากนั้นนักเรียนส่วนใหญ่เชื่อว่าซูโม่โกงข้อสอบ สถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้เป็นเรื่องที่ปกติ ท้ายที่สุดแล้วซูโม่ก้าวหน้าเกินไปมากในการสอบครั้งนี้ เขาขึ้นมาจากระดับกลางๆค่อนไปทางต่ำมาเป็นอันดับหนึ่งของชั้นเรียนมันผิดปกติเกินไป

.......................................

ซูโม่เดินตาม หลิวหยู จนมาถึงห้องทำงานของผู้อำนวยการ ผู้อำนวยการของโรงเรียนมัธยมหลินไห่ที่2 มี่ชื่อว่า หลี่ต้าไห่ และเขายังทำหน้าที่เป็นหัวหน้าแผนกชั้นมัธยมปลายปี3ด้วย ด้วยความเข้มงวดของเขา ทำให้พวกนักเรียนทุกคนต้องเกรงกลัวเขา

“ผู้อำนวยการคะ ฉันพาตัวซูโม่มาแล้วค่ะ”

“เธอคือซูโม่เหรอ?”

หลี่ต้าไห่ วางเอกสารในมือลงและมองขึ้นไปที่ซูโม่ ในอดีต ห้าอันดับแรกผู้ที่ทำคะแนนสอบได้สูงสุดจะมาจากชั้นเรียนที่หนึ่ง แต่คราวนี้จู่ๆซูโม่ก็โผล่เข้ามันติดในห้าอันดับแรก!

ในฐานะหัวหน้าแผนกม.ปลายและผู้อำนวยการหลี่ต้าไห่ก็เลยสับสนโดยธรรมชาติ เขาไม่เคยมีความประทับใจที่ดีกับนักเรียนคนนี้มาก่อนเลย ภายใต้ความอยากรู้อยากเห็น หลี่ต้าไห่ ได้ทำการตรวจสอบผลสอบครั้งก่อนๆของซูโม่ แล้วมาเปรียบเทียบกับผลสอบครั้งนี้ จากคะแนนของผลสอบครั้งก่อนและครั้งนี้มันจึงทำให้น่าสงสัย

จากนักเรียนที่สอบได้อันดับท้ายๆของชั้นปี แต่การสอบครั้งนี้กลับได้อันดับที่สองของชั้นปี

เกี่ยวกับเรื่องนี้มันต้องมีปัญหาแน่!

“ครับผมคือซูโม่ ผู้อำนวยการมีปัญหาอะไรกับผมหรือเปล่าครับ” ซูโม่งุนงงเล็กน้อยกับท่าทีของหลี่ต้าไห่

“นายโกงข้อสอบใช่ไหม?”