การแข่งขันฟิสิกส์

“ในอีกสามวันข้างหน้าโรงเรียนมัธยมหลินไห่จะจัดการแข่งขันฟิสิกส์ ใครที่สนใจสามารถมาลงทะเบียนสมัครกับฉันได้”

ทันทีที่ หลิวหยู เดิมเข้ามาในห้องเรียน เธอก็พูดตรงเข้าประเด็นทันที

ทันทีที่เสียงพูดของหลินหยูจบลง นักเรียนจำนวนมากที่มีคะแนนฟิสิกส์ดีก็อยากที่จะลองลงแข่ง ถ้าพวกเขาสามารถทำได้ดีในการแข่งขันได้ มันก็จะทำให้พวกเขาได้โควตาพิเศษในการเข้าเรียนมหาวิทยาลัย โดยที่พวกเขาไม่จำเป็นต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำ

เมื่อคิดว่าไม่ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย นักเรียนหลายคนก็มีตาที่เป็นประกายขึ้นมา!

“อาจารย์ครับ ผมขอลงทะเบียนครับ”

“อาจารย์ครับ ผมขอสมัครด้วย”

.....

“เสี่ยวโม่นายจะลงแข่งขันฟิสิกส์ด้วยไหม”

“แล้วเธอละ”

พูดตามตรง ซูโม่ไม่ได้สนใจการแข่งขันฟิสิกส์มากนัก แต่ถ้าหยาน จิ่วซีอยากเข้าร่วม เขาก็จะลงสมัครด้วย

ท้ายที่สุดแล้วเรื่องแฟนคือเรื่องใหญ่ที่สุด!

“ฉันลงทะเบียนสมัครไปแล้ว” หยาน จิ่วซี ยิ้มเบาๆในขณะที่ตอบคำถามของซูโม่ ใบหน้าที่งดงามของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ สำหรับการแข่งขันฟิสิกส์ในครั้งนี้เธอได้เตรียมพร้อมเอาไว้ล่วงหน้ามานานแล้ว

“งั้นฉันก็จะลงแข่งด้วยเช่นกัน”

ซูโม่ยิ้มเล็กน้อย ทันทีที่เขาพูดขึ้น เสียงของระบบก็ดังขึ้นมาในใจของเขา

ดิง-

“ภารกิจใหม่ โฮสต์ต้องคว้าอันดับหนึ่งในการแข่งขันฟิสิกส์ในครั้งนี้”

ภารกิจมาอีกแล้วเหรอ?

เมื่อได้ยินภารกิจในครั้งนี้ มุมปากของซูโม่ยกขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าภารกิจจะยังไม่เสร็จสิ้น แต่เขาก็ตั้งตารอรางวัลที่จะได้แล้ว

......

สามวันต่อมา

ตอนเช้าตรู่ ก็มีรถโรงเรียนมาจอดอยู่ที่ประตูโรงเรียนมัธยมหลินไห่ที่2 เป็นรถบัสพิเศษที่จะพานักเรียนเข้าร่วมการแข่งขันฟิสิกส์

ซูโม่ และ หยาน จิ่วซี นั่งในแถวแรก วันนี้ หยาน จิ่วซี สวมเสื้อยืดสีขาวและกระโปรงสีเบจ โดยเฉพาะกระดูกไหปลาร้าที่บอบบางของเธอมันถูกเปิดมาออกเล็กน้อย มันได้ดึงดูดความสนใจของนักเรียนชายนับไม่ถ้วน ในขณะนี้นักเรียนชายทุกคนในรถต่างจ้องไปที่ซูโม่อย่างแค้นเคือง และดวงตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความอิจฉา ทำไมเทพธิดาของพวกเขาถึงได้มีใจให้หมอนั่น?

ทำไมมันไม่ใช่ตัวพวกเขาเอง....

“เสน่ห์ของเสี่ยวซียังคงทำงานได้ดีเหมือนเดิม!” ซูโม่อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

สถานที่จัดการแข่งขันฟิสิกส์ในครั้งนี้จัดขึ้นในโรงเรียนมัธยมหลินไห่ที่4 ด้วยเหตุนี้โรงเรียนมัธยมหลินไห่ที่4จึงได้ทำการหยุดการเรียนการสอนเป็นเวลาหนึ่งวันเพื่อให้มีห้องว่างเพียงพอสำหรับการแข่งขัน หลังจากมาถึงสถานที่แล้ว อาจารย์ก็แจกป้ายหมายเลขลงทะเบียนกับนักเรียนแต่ละคน

ซูโม่ได้หมายเลข 45 ส่วน หยาน จิ่วซี ได้หมายเลข 54 เมื่อพวกเขาได้เห็นหมายเลขป้ายลงทะเบียนในมือของกันและกัน พวกเขาก็ยิ้มให้กัน หลังจากได้รับป้ายหมายเลขลงทะเบียนแล้ว พวกเขาก็เริ่มสุ่มห้องทดสอบ น่าเสียดายที่ทั้งสองไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน

แต่นี่มันก็เป็นเรื่องปกติ

จำนวนนักเรียนที่เข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้มีถึงห้าร้อยเกือบหกร้อยคน มันมีโอกาศไม่สูงที่จะถูกสุ่มได้ห้องเดียวกัน

“เสี่ยวโม่พวกเราไปกันเถอะ”

“นายก็อย่าเครียดละไม่จำเป็นต้องจริงจังมากนักแค่ทำให้ดีที่สุดก็พอ”

“ไม่ เป้าหมายในครั้งนี้ของฉันคือการเป็นที่หนึ่ง

หยาน จิ่วซี ยิ้มและกระพริบตาอย่างซุกซน ด้วยรูปลักษณ์ที่น่ารักของเธอ ซูโม่จึงรู้สึกขบขันเล็กน้อย และเธอก็พูดติดตลกว่า "มันช่างเป็นเรื่องที่บังเอิญจริงๆนั่นก็เป็นเป้าหมายของฉันด้วย!"

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาทำให้ดีที่สุดกันเถอะ!”

“ได้เลย”

......

ผู้คุมสอบสามคนในห้องเรียนเดินไปมา ขจัดโอกาสในการโกงทั้งหมด เวลาทดสอบคือ 90 นาที เมื่อได้กระดาษทดสอบมา ซูโม่ก็ไม่ได้ทบทวนคำถาม แต่หยิบปากกาขึ้นมาและเริ่มตอบคำถามทันที

คำถามเหล่านี้อาจจะสร้างปัญหาให้กับซูโม่ได้ หากเขาไม่ได้รับความสามารถเข้าใจทุกอย่างมา ด้วยความสามารถเข้าใจทุกอย่าง คำถามเหล่านี้บนกระดาษทดสอบจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับซูโม่ และโจทย์ปัญหาที่ยากที่สุดก็สร้างความลำบากให้เขาแค่เล็กน้อยเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ซูโม่ก็สามารถที่จะแก้ไขโจทย์ปัญหาข้อที่ยากที่สุดโดยใช้เวลาไปเพียงแค่ห้านาที

ซูโม่วางปากกาลง มองดูนาฬิกาเหนือกระดานดำ เวลาผ่านไปเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงและยังเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง

“อาจารย์ครับ ผมขอส่งกระดาษคำตอบครับ”

เสียงนี้ดึงดูดความสนใจของทุกคน และดวงตาของทุกคนเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“ว่าไงนะ?”

การทดสอบเพิ่งเริ่มต้นไปได้แค่ครึ่งชั่วโมงนายต้องการที่จะส่งกระดาษคำตอบแล้วเหรอ?

บ้าไปแล้ว!

ผู้คุมสอบขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงที่รังเกียจว่า “ส่งกระดาษคำตอบของเธอแล้ว เธอออกไปได้”

เวลาทดสอบผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น แต่ก็ส่งกระดาษคำตอบแล้ว ในใจของผู้คุมสอบซูโม่เป็นคนประเภทที่ละทิ้งตนเอง สถานการณ์ที่คล้ายคลึงกันแบบนี้ก็เคยเกิดขึ้นในอดีต

นั่นคือคำตอบที่ซูโม่รอคอย เขาหยิบกระดาษคำตอบเดินไปที่หน้าห้องแล้ววางกระดาษคำตอบไว้บนโต๊ะตรงหน้าผู้คุมสอบอย่างระมัดระวัง เสร็จแล้วเขาก็วิ่งออกจากห้องไป

ทันทีที่เขาออกมาเขาก็วิ่งไปหา หลิวหยู

“ซูโม่ นายออกมาทำอะไร”

“ผมทำการทดสอบเสร็จแล้วครับ”

“อะไรนะ?”

หลิวหยูคาดคิดคำตอบจากซูโม่เอาไว้หลายอย่าง แต่เธอไม่คาดคิดว่าเธอจะได้คำตอบแบบนี้จากซูโม่ เธอแปลกใจมาก “นี่มันก็เพิ่งจะผ่านไปเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเองนะ เขาทำเสร็จแล้วเหรอ”

หลิวหยูรู้ดีว่าโจทย์คำถามในการแข่งขันฟิสิกส์มันยากเพียงใด โดยเฉพาะคำถามข้อที่ยากที่สุด ต่อให้เป็นเธอก็ต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากในการแก้ปัญหาของโจทย์คำถามข้อนั้น แต่นี่ซูโม่สามารถทำเสร็จได้ภายในเวลาครึ่งชั่วโมง

มันจะเป็นไปได้เหรอ?

ในตอนนี้หลิวหยูไม่สามารถที่จะทำความเข้าใจกับซูโม่ได้เลยจริงๆ เธอไม่รู้ว่าซูโม่มีความสามารถจริงๆหรือแค่แกล้งทำ แต่เนื่องจากเขาส่งกระดาษคำตอบไปแล้วเธอก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้อีก เธอมีแต่ต้องปล่อยไปเลยตามเลย

“เธอไปรอเพื่อนๆที่หน้าประตูก่อน”

"ครับ!" ซูโม่ยิ้มและวิ่งไปที่หน้าประตูโรงเรียน

หลิวหยูมองไปที่แผ่นหลังของ ซูโม่ และถอนหายใจ เธอไม่มีความหวังสำหรับซูโม่อีกต่อไป

สิบนาทีต่อมา หยาน จิ่วซี ก็เดินออกมา และตอนนี้ หลิน หยู ก็ไม่สามารถนิ่งสงบอยู่ได้

ต้องรู้ว่าหยาน จิ่วซีคือใคร?

นี่คือนักเรียนอันดับหนึ่งของโรงเรียนมัธยมหลินไห่ที่2 อาจารย์ทุกคนต่างฝากความหวังไว้ที่เธอกับการแข่งขันฟิสิกส์ในครั้งนี้ ทุกคนคาดหวังว่าเธอจะได้อันดับที่ดี แต่นี่เวลามันก็ผ่านไปเพียงแค่ครึ่งทางเท่านั้น แต่เธอก็ออกมาแล้ว

หรือเธอจะส่งกระดาษคำตอบไปแล้วเหมือนกัน?

“เสี่ยวซี ทำไมเธอถึงออกมา”

“หนูทำแบบทดสอบเสร็จแล้วค่ะ!”

“มันเสร็จแล้ว?”

“หลังจากตอบคำถามเสร็จทำไมเธอไม่ตรวจสอบคำตอบของเธออีกสักครั้งละ มันไม่จำเป็นต้องส่งกระดาษคำตอบเร็วเกินไป!”หลิวหยู พูดกล่อมให้เธอเข้าไปทบทวนคำตอบของเธอใหม่

“หนูตรวจสอบมันไปสองครั้งแล้วค่ะ”

หยาน จิ่วซียิ้มตอบอย่างสุภาพ “อาจารย์หลิว ซูโม่ ออกมาหรือยังคะ”

“เขาออกไปรอที่หน้าประตูแล้ว”

“อาจารย์ งั้นหนูไปที่ประตูหน้าโรงเรียนก่อนนะคะ”

เมื่อมองไปที่ร่างเพรียวบางของ หยาน จิ่วซี ที่จากไป หัวใจของหลิวหยู ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “คะแนนของเธอมันจะดีแน่เหรอในเมื่อเธอทำการทดสอบเสร็จเร็วขนาดนี้”

ดูเหมือนว่าการแข่งขันฟิสิกส์ในครั้งนี้โรงเรียนมัธยมหลินไห่ที่2จะพลาดรางวัลไปแล้วเป็นที่แน่นอน

.........

“เสี่ยวโม่นายออกมาเมื่อไหร่” ” ทันทีที่เธอมาถึงประตูหน้าโรงเรียนมัธยมหลิ่นไห่ที่4 หยาน จิ่วซี ก็เห็นซูโม่อยู่ใต้ต้นตั๊กแตนดำและวิ่งเขาไปหาอย่างมีความสุข

“สาวน้อย เธอทำแบบทดสอบเสร็จช้าไปกว่าฉันสิบห้านาทีนะ”

ซูโม่มองไปที่หยาน จิ่วซี อย่างมีชัย ก่อนที่พวกเขาจะมาถึง พวกเขาสองคนพนันกันไว้ว่าใครที่ทำแบบทดสอบเสร็จหลังต้องเป็นคนที่เลี้ยงข้าวเย็น

“มันก็แค่เลี้ยงข้าวเย็นไม่ใช่เหรอ ไม่มีปัญหา” การเลี้ยงมื้ออาหารมันไม่มีอะไรมากสำหรับ หยาน จิ่วซี นอกจากนี้ เธอยังชอบทานอาหารเย็นกับซูโม่อีกด้วย

“เสี่ยวโม่คำตอบข้อสุดท้ายของนายคืออะไร?”

หยาน จิ่วซี จำคำถามข้อที่ยากที่สุดของแบบทดสอบได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเสียเวลามากไปกับคำถามข้อนี้ เธอคงออกมาเร็วแล้วกว่านี้แน่ๆ

“มากกว่าหรือเท่ากับหนึ่ง” ซูโม่พูดคำตอบของเขา

“เย้!”

หยาน จิ่วซี กระโดดขึ้นอย่างมีความสุขในทันที เพราะคำตอบของเธอก็มากกว่าหรือเท่ากับหนึ่งเช่นกัน

เมื่อมองไปที่หญิงสาวสวยตรงหน้า ดวงตาของซูโม่ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ในที่สุดเขาก็เข้ามาอยู่ในโลกเดียวกับผู้หญิงคนนี้จนได้!

เมื่อเสียงกริ่งดังขึ้น นักเรียนของโรงเรียนมัธยมหลินไห่ที่2 ก็เดินออกมาที่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมหลิ่นไห่ที่4ทุกคนดูเศร้า

“คราวนี้คำถามมันยากเกินไปจริงๆ”

มีคำถามมากมายที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน โดยเฉพาะข้อสุดท้ายนั้นความยากของมันอยู่ในระดับนรกชัดๆ นักเรียนหลายคนเลยไม่ได้ตอบคำถามข้อนั้น

พวกเขาไม่เข้าใจคำถามเลยด้วยซ้ำ แล้วจะให้พวกเขาตอบคำถามได้อย่างไร

ระหว่างทางกลับ บรรยากาศบนรถบัสอึมครึมมาก

แน่นอน นี่ไม่รวมถึงซูโม่และหยาน จิ่วซี ทั้งสองคุยกันเงียบๆ หัวเราะเป็นพักๆ ทำให้ทุกคนมองมาที่พวกเขาบ่อยๆ

สำหรับหลิวหยู?

คิ้วของเธอขมวดขึ้น เมื่อเห็นความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองที่สนิทกันมาก เธอจึงตัดสินใจว่าควรคุยกับพวกเขาเรื่องนี้ให้ดี!

โดยเฉพาะซูโม่ ไม่สามารถให้เขาปลูกฝังเรื่องแย่ๆให้กับหยาน จิ่วซีได้อย่างแน่นอน!

ดังคำกล่าวที่ว่า ผู้ที่อยู่ใกล้ ชาดเป็นสีแดง ผู้ที่อยู่ใกล้ถ่านเป็นสีดำ