เรามาพนันกันไหม?

รู้ไหมว่าในโรงเรียนมัธยมหลินไห่ที่2มีเพียงแค่ หยาน จิ่วซี คนเดียวเท่านั้นที่จะสามารถเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยชิงได้ในปีนี้!

ตัดสินจากผลการเรียนในปัจจุบันของเธอ หยาน จิ่วซี เธอสามารถที่จะเลือกเข้ามหาวิทยาลัยใดๆก็ได้อย่างเสรี ถ้าเธอเลือกมหาวิทยาลัยชิงก็จะสามารถเข้าไปเรียนต่อได้อย่างแน่นอน

แม้แต่ทางผู้บริหารของโรงเรียนมัธยมหลินไห่ที่2ก็คาดหวังว่า หยาน จิ่วซี จะได้อันดับคะแนนสูงสุด ของโรงเรียนมัธยมหลินไห่

ปัจจัยที่ไม่แน่นอนทั้งหมดจะไม่ได้รับอนุญาตให้มีอยู่!

และซูโม่ก็คือปัจจัยของความไม่แน่นอนนั้น

เมื่อกลับไปถึงโรงเรียนมัธยมหลินไห่ที่2 ทั้งสองคนก็ถูกเรียกตัวไปที่ห้องพักอาจารย์โดย หลิวหยู

“อาจารย์ครับ มีอะไรกับพวกเราหรือเปล่า” ซูโม่มองไปที่หลิวหยูอย่างสับสน

หยาน จิ่วซี เองก็สับสนไม่ใช่เน้อยเหมือนกัน เธอไม่ใช่นักเรียนของชั้นเรียนที่สามสักหน่อย แล้วอาจารย์หลิวเรียกเธอมาทำไม?

“พวกเธอทั้งสองคนเป็นแฟนกันเหรอ?” หลิว หยู ไม่ได้พูดอะไรอ้อมค้อมเธอถามเข้าประเด็นทันทีที่ทั้งสองมาถึง

“ใช่ ครับ!.. ค่ะ!”

ทั้งสองตอบพร้อมกัน เมื่อพูดจบทั้งสองก็หันมามองหน้าของกันและกันแล้วยิ้มออกมา ฉากหวานของทั้งสอง ทำให้หลิวหยูรู้ สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที!

ในตอนแรก หลิวหยู คิดว่าทั้งสองคนจะไม่ยอมรับ แต่เธอไม่ได้คาดหวังว่า ทั้งสองจะยอมรับมันทันทีที่เธอถามมันออกไป

“พวกเธอเริ่มคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ตอนมัธยมปลายนี่แหละครับ ค่ะ!”

“ตอนนี้พวกเธอก็เรียนกันอยู่ชั้นมัธยมปลายปี3แล้ว”

“พวกเธอเคยคิดไหมว่าการมีความรักกันในตอนนี้มันอาจจะส่งผลเสียต่อการเรียนของพวกเธอได้”

หลิวหยู ถูขมับด้วยความปวดหัว “ตอนนี้พวกเธอก็ใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัยกันแล้วพวกเธอควรที่จะทุ่มเทกับการเรียน และสอบเข้ามหาวิทยาลัย ถ้าพวกเธอสอบตกและไม่สามารถที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เพาะมีการความรักมันคงจะแย่แน่ๆ

“รู้ไหมว่าโรงเรียนของเรามีกฎข้อห้ามไม่ให้นักเรียนคบหากันโดยไม่มีความบริสุทธิใจ”

ถ้าไม่ใช่เพราะหยาน จิ่วซีคือนักเรียนดีเด่นของโรงเรียนเธอคงไม่คิดจะพูดอะไรแบบนี้ขึ้นมา

“อาจารย์หลิว หนูกับเสี่ยวโม่ ไม่ได้มีอะไรเกินเลยกันเลยนะคะ อย่างมากเราก็แค่จับมือกัน ก่อนที่ซูโม่ทันจะได้พูดอะไร หยาน จิ่วซี ก็พูดขึ้นว่า “สำหรับเรื่องผลการเรียน อาจารย์ไม่ต้องกังกลเกี่ยวกับเรื่องนั้นหรอก หนูคิดว่าอาจารย์ก็น่าจะรู้เรื่องที่ซูโม่มีการพัฒนามากขึ้นแค่ไหน”

“เรื่องนั้นมัน.....”

แม้ว่าหลิว หยูจะคิดเกี่ยวกับข้อแก้ตัวของหยาน จิ่วซีเอาไว้แล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังรับมือกับคำพูดของเธอเมื่อกี๊ไม่ได้ มันทำให้ซูโม่ประหลาดใจเป็นอย่างมากกับข้อโต้แย้งของเธอ

“อาจารย์หลิวถ้าคุณกังกลเกี่ยวกับเรื่องผลการเรียนของพวกเราจะตกต่ำลงเรามาเดิมพันกันหน่อยไหม?”

เขารู้ว่าหลิวหยู กังวลว่าเขาจะทำฉุดให้ หยาน จิ่วซี ตกต่ำลงเขาเลยจะพิสูจน์ให้รู้ว่ามันจะไม่มีวันเป็นเช่นนั้น

“โอ้?”

หลิวหยู มองไปที่ ซูโม่ ด้วยความประหลาดใจ “แล้วเราจะเดิมพันกันอย่างไร”

“เดิมพันกับผลการทดสอบของพวกเราในการแข่งขันฟิสิกส์ครั้งนี้” ซูโม่ยิ้มจางๆ รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“การเดิมพันคืออะไร”

หลิวหยู ถูกกระตุ้นโดยคำพูดของ ซูโม่ แต่เธอต้องการดูว่า ซูโม่ จะเล่นอะไรอีก

“ถ้าเสี่ยวซีกับผมได้สามอันดับแรกในการแข่งขันฟิสิกส์ในครั้งนี้ แสดงว่าเราไม่ได้ทำให้ผลการเรียนของเราตกต่ำลงแม้เราจะคบกัน ถ้าไม่เราจะหยุดความสัมพันธ์นี้กันก่อนจนกว่าจะเรื่องสอบเข้ามหาลัยจะเสร็จสิ้น

เกี่ยวกับการเดิมพันในครั้งนี้เขาไม่ได้มีความกังกลอะไรเลย เพราะเขาคือผู้ชายที่มีนิ้วทองคำ

“ซูโม่ เธอแน่ใจแล้วใช่ไหมกับการเดิมพันนี้”ในขณะที่พูดเธอก็แอบสังเกตปฏิกิริยาของซูโม่ไปด้วย

หลิวหยู รู้สึกเหมือนกับว่าเธอไม่เคยรู้จักกับซูโม่มาก่อน

“แน่นอนครับ”

ซูโม่ยิ้มอย่างมั่นใจ “ในความคิดของผมอาจารย์ไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผล แล้วอาจารย์กล้าที่จะยอมรับการเดิมพันนี้หรือเปล่า”

“ตกลง ฉันจะเดิมพันกับเธอ!” เนื่องจากทุกอย่างเป็นไปตามที่เธอต้องการ หลิวหยู เลยรับการเดิมพันโดยไม่ลังเล

ติดสามอันดับในการแข่งขันฟิสิกส์ มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้!

หลิวหยู รู้เวลาในการทำแบบทดสอบ ของซูโม่ และหยาน จิ่วซี จากมุมมองของเธอ การเดิมพันนี้ยังไงเธอก็ชนะนอนมาแน่นอน!

เธออดที่มีความสุขอยู่ในใจไม่ได้

“อาจารย์ตกลงที่จะเดิมพันแล้วนะ” เมื่อได้ยินว่าหลิวหยูตกลงที่จะเดิมพันกับเขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้นมา

“เรามารอประกาศผลการแข่งขันกันเถอะ!”

.......

“เสียวโม่ ทำไมนายถึงได้เดิมพันแบบนั้นกับอาจารย์หลิวล่ะ?”

“มันไม่เป็นอะไรหรอก”

“นายมันใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“แน่นอน เราจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยชิงด้วยกัน”ซูโม่ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยในขณะที่จับผมของหยาน จิ่วซี อย่างอ่อนโยน ราวกับเขาจับไปที่ของรักที่สุด

“ฉันจะจำคำพูดของนายไว้!” เมื่อรู้ถึงการกระทำของซูโม่ ใบที่หน้าที่งดงามของ หยาน จิ่วซีก็แดงขึ้นมา เพื่อหลีกเลี่ยงความเขินอายเธอทิ้งคำพูดไว้แล้ววิ่งหนีไป

ซูโม่มองตามไปที่แผ่นหลังของหยาน จิ่วซีที่ห่างออกไป ซูโม่พูดขึ้นในใจว่า “ฉันพูดแล้วฉันต้องทำให้ได้!”

.......

ทันทีที่เขากลับถึงบ้าน ซูโม่ก็โดนแม่ของเขาขวางเอาไว้

“เสี่ยวโม่ การแข่งขันฟิสิกส์วันนี้ของลูกเป็นอย่างไรบ้าง?”

แม่ของซูโม่เคยได้ยินมาว่าถ้าใครได้สามอันดับแรกในการแข่งขันฟิสิกส์ จะได้รับการสนใจจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงหลายแห่ง แม้เธอจะไม่มั่นใจกับความสามาถรของลูกชายของเธอมากนัก แต่เธอก็อดจะจิตนาการถึงมันไม่ได้

“มันก็ไม่ได้แย่ครับแม่”

ซูโม่ไม่รู้ว่าเขาจะบอกแม่ของเขาอย่างไร เขาทำได้เพียงแค่บอกแม่ของเขาไปว่ามันก็ไม่แย่ เขายังจำเรื่องที่แม่ของเขาเห็นผลสอบครั้งล่าสุดของเขาได้ และคำแรกที่มีแม่ของเขาพูดออกมาหลังจากที่เห็นมันคือ “ลูกคไม่ได้โกงข้อสอบใช่ไหม?”

เขาเกือบที่จะอาเจียนเป็นเลือด….

ตอนนั้นซูโม่อดรู้สึกอดหู่เป็นอย่างมาก

เธอเป็นแม่ของเขาแท้ๆน่าจะรู้ว่าลูกชายของเธอมีนิสัยเป็นอย่างไร

หลังจากได้ยินคำตอบของซูโม่ แม่ซูก็แสดงรอยยิ้มออกมาแล้วเดินกลับเขาไปในครัวเพื่อทำอาหาร

หลังจากอาหารเย็น ซูโม่ที่นอนอยู่บนเตียงก็เรียกระบบขึ้นมา

“ระบบ ทักษะที่ได้รับมาทั้งหมดมันเกี่ยวกับการเรียนรู้ใช่ไหม?”

ตอนนี้เขามีทักษะอยู่สองทักษะคือ ไม่ลืม และเข้าใจทุกอย่าง ทั้งสองทักษะนี้มันต่อต้านสวรรค์เกินไป!

ด้วยเพียงแค่สองทักษะนี้ ซูโม่รู้สึกว่าเขาสามารถที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหวา ของปักกิ่งได้อย่างสบาย แม้แต่การเป็นอันดับหนึ่งของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับเขา หากทักษะที่ได้รับจากระบบในอนาคตยังคงเกี่ยวข้องกับการเรียนรู้ เขารู้สึกว่ามันไม่เป็นประโยชน์มากนัก ดังนั้นเขาจึงถามคำถามนี้

“โฮสต์อย่ากังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ ระบบมีรางวัลไม่ใช่แค่รางวัลทักษะที่เกี่ยวข้องกับการเรียนรู้ทั้งหมด แต่ความสามารถของโฮสต์ในปัจจุบันนั้นต่ำเกินไป ดังนั้นระบบจึงให้ความสำคัญกับการปรับปรุงความสามารถในการเรียนรู้ของโฮสต์ก่อน”

“ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็สบายใจ”

หลังจากได้ยินคำอธิบายของระบบ ซูโม่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นจึงเรียกแผงข้อมูลของเขาขึ้นมา

โฮสต์: ซูโม่

อายุ: 17

ทักษะ: ไม่ลืม, เข้าใจทุกอย่าง

ระดับการศึกษา : ขยันในการเรียนรู้

คะแนน: 0

ซูโม่มองเห็นระดับการศึกษาของเขาเปลี่ยนจากขาดความรู้ มาเป็นความขยันในการเรียนรู้ ซูโม่รู้สึกได้ถึงความสำเร็จที่อธิบายไม่ได้ในใจ ในช่วงเวลานี้ เขาได้กวาดล้างห้องสมุดหลักทั้งหมดในเมืองหลินไห่

มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!

วันถัดมา....

ซูโม่เดินเข้าไปในห้องเรียน และทันทีที่เขานั่งลง เขาก็เห็นหลิวหยูรีบเดินเข้ามา ทันทีที่นักเรียนเห็นหลิวหยู ในห้องเรียนก็เงียบลงทันที

หลิวหยู มองไปที่ ซูโม่ และพูดว่า “ซูโม่ มากับฉันส่วนคนอื่น ๆ ให้นั่งอ่านหนังสือไปก่อน!”

หลังจากพูดจบ พวกเขาก็เดินออกจากห้องเรียน เมื่อเห็นเช่นนั้นทุกคนก็มองไปที่ซูโม่เป็นตาเดียวกัน โดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็เริ่มพูดซุบซิบกัน

“มันเกิดอะไรขึ้น”

“ฉันก็ไม่รู้!”

“หรือว่าซูโม่จะสร้างปัญหาขึ้นมาอีกแล้ว”

“เป็นไปได้”

ซูโม่ไม่ได้สนใจความคิดเห็นเหล่านี้ของคนในห้อง ซูโม่สังเกตเห็นหลิวหยูที่กระวนกระวายเมื่อเจอเขา เขาสงสัยว่าผลการแข่งขันฟิสิกส์คงออกมาแล้ว ไม่เช่นนั้นหลิวหยู คงไม่มีปฏิกิริยาเช่นนั้น

หลังจากที่ซูโม่เดินออกจากห้องเรียน หลิวหยูก็พาเขาไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการ เวลานี้เต็มไปด้วยผู้คนแล้ว

“เสี่ยวโม่ ทางนี้”

หยาน จิ่วซีโบกมือให้ซูโม่ อย่างมีความสุข เมื่อเธอส่งเสียงเรียกซูโม่ เธอก็ได้ยินเสียงบ่นของอาจารย์ที่อยู่ในห้องนี้

หลังจากที่ซูโม่เดินไปเข้าไปข้าง หยาน จิ่วซี เขาก็กุมมือเล็กๆของเธอไว้

หยาน จิ่วซี เมื่อเห็นการกระทำของซูโม่ เธอก็หน้าแดงขึ้นทันที เธอก้มศรีษะน้อยๆของเธอลง แล้วบ่นอุบอิบขึ้นว่า

“นี่เขากล้าจับมือเราต่อหน้าเหล่าอาจารย์เลยเหรอ?”

มันช่างหน้าอายอะไรขนาดนี้!