พ้นจากอันตราย

เย่เฟิงและเซี่ยชิวได้มีการพูดคุยกันเกี่ยวกับคอนเสิร์ตในอีกสองวันข้างหน้า

เย่เฟิงแสดงท่าทางเสียใจเล็กน้อย "ผมไม่มีบัตรคอนเสิร์ต อดไปดูคุณร้องเพลงแบบสดๆเลย"

เซี่ยชิวยิ้มเล็กน้อยและพูดเบา ๆ ว่า "ไม่เป็นไร คุณสามารถฟังฉันร้องเพลงผ่านทางออนไลน์ได้"

"แต่การฟังสดแตกต่างจากการฟังผ่านทางออนไลน์นี่นา เซี่ยเซี่ย ในอนาคตคุณจะมาเล่นคอนเสิร์ตที่จงไห่อีกหรือเปล่า"

"เรื่องนั้นฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ถ้ามีโอกาสฉันสัญญาว่าจะมาแน่นอน"

เซี่ยชิวยิ้มแล้วถามว่า "จากเท่าที่ดู คุณยังเป็นนักศึกษาอยู่ใช่มั้ย"

เย่เฟิงพยักหน้าพร้อมกับพูดว่า "ใช่ ผมเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยปีนี้เลยครับ"

"โอเค..." เซี่ยชิวพยักหน้าและลังเลที่จะพูด

เพราะเมื่อพิจารณาจากเสื้อผ้าของเย่เฟิงแล้ว เธอจึงพอคาดเดาได้ว่าฐานะครอบครัวของเขาน่าจะอยู่ในระดับปานกลาง

แต่ตั๋วคอนเสิร์ตที่ถูกที่สุดของเธอมีราคามากกว่า 500 หยวน เธอไม่ต้องการให้เย่เฟิงเสียเงินซื้อตั๋วเพื่อเข้ามาดูเธอ

ไม่ใช่ว่าเธอจะดูถูกเย่เฟิง แต่เธอไม่คิดว่ามันคุ้มค่าที่จะต้องเสียเงินจำนวนมากขนาดนั้นเพียงเพื่อเข้ามาดูคอนเสิร์ตของเธอ

เธอมักจะบอกกับแฟนคลับนักศึกษาของเธอแบบนี้เสมอ

เพียงแต่ว่าเธอไม่รู้จักนิสัยของเย่เฟิงดี เธอกลัวว่าการพูดมากเกินไปจะทำลายความชื่นชอบที่ผู้อื่นมีให้ต่อตัวเธอเอง ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะไม่พูดอะไร

อย่างไรก็ตาม เย่เฟิงสังเกตเห็นการแสดงออกของเซี่ยชิวและเข้าใจเป็นอย่างดีว่าเธอต้องการจะสื่อถึงอะไร

แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยากไปคอนเสิร์ตจริงๆ แต่เมื่อเห็นว่าเซี่ยชิวใส่ใจแฟนคลับมากขนาดนี้ ความรู้สึกดีที่เขามีต่อเธอจึงเพิ่มสูงขึ้นทันที

ในเวลานี้ เย่เฟิงหันไปดูรถบรรทุกน้ำมันอีกครั้ง

ซึ่งเขาก็พบว่ารถบรรทุกน้ำมันยังอยู่ห่างออกไปเพียงแค่หนึ่งร้อยเมตรเท่านั้น

มันยังใกล้เกินไป!

เราต้องหาอะไรมาคุยกับเธออีก

เมื่อเห็นเย่เฟิงเหลือบมองไปทางอื่นเป็นระยะๆ เซี่ยชิวก็รู้สึกงงงวยเล็กน้อย

เขากำลังรออะไรอยู่หรือเปล่านะ?

แต่ก่อนที่เซี่ยชิวจะถามออกไป เย่เฟิงก็ได้พูดขึ้นมาก่อนว่า

"คุณเซี่ยชิว ผมขอถ่ายรูปกับคุณหน่อยได้ไหม"

"เซี่ยชิว เราอยู่ที่นี่มานานเกินพอแล้ว ได้เวลาต้องไปแล้วล่ะ" ผู้จัดการหวังพูดแทรกขึ้นมา

ผู้จัดการหวังรู้สึกว่าหากไม่ทำการพูดเตือนเธอ เย่เฟิงคงจะคอยรบกวนเซี่ยชิวอยู่เรื่อยๆ

นอกจากนี้พวกเขาจะต้องเข้าร่วมการประมูลเพื่อการกุศลที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่นาน ดังนั้นพวกเขาจะมัวมาเสียเวลาอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้

เซี่ยชิวรู้ว่าเวลากำลังจะหมดลง แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเย่เฟิง เธอก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้ลง

"พี่หวัง ฉันขอถ่ายรูปกับเขาก่อนนะ มันใช้เวลาไม่นานหรอก"

ผู้จัดการหวังทำอะไรไม่ได้นอกจากพยักหน้าตอบกลับไป

หลังจากได้เห็นฉากนี้ ความรู้สึกของเย่เฟิงที่มีต่อเซี่ยชิวก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง

หญิงสาวที่ทั้งสวยงามและใจดี แม้ว่าระบบจะไม่มีรางวัลมอบให้ เขาก็จะตัดสินใจช่วยเธอโดยไม่ลังเล

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและเริ่มถ่ายรูปกับเซี่ยชิว

"แชะ แชะ"

ขณะถ่ายภาพ เย่เฟิงก็คอยสังเกตรถบรรทุกน้ำมันไปด้วย

หลังจากถ่ายรูปไปนับสิบรูป รถบรรทุกน้ำมันก็ได้ขับออกไปจนอยู่ในระยะที่พวกเขาปลอดภัยแล้ว

เย่เฟิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อรู้สึกถึงสายตาที่ไม่เป็นมิตรของผู้จัดการหวัง เขาจึงรีบเก็บโทรศัพท์มือถือของตัวเองและพูดกับเซี่ยชิวว่า "คุณเซี่ยชิว ผมต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ที่ทำให้คุณเสียเวลาไปเยอะเลย"

"ไม่เป็นไรค่ะ!"

เซี่ยชิวส่ายหัวของเธอและเดินกลับเข้าไปในรถด้วยรอยยิ้ม

ทันใดนั้น เสียงเหยียบเบรกฉุกเฉินก็ดังมาจากข้างหน้า

ตามมาด้วยเสียงดังโครมครามที่เกิดจากการชนเข้ากับราวกั้นริมถนนของรถบรรทุกน้ำมัน

"ตู้ม!"

รถบรรทุกน้ำมันระเบิด!

เปลวเพลิงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงกว่าสิบเมตร

ควันสีดำและเปลวเพลิงปกคลุมพื้นที่โดยรอบในพริบตา

เมื่อเห็นฉากนี้ เซี่ยชิวและคนอื่น ๆ ต่างก็หน้าซีดทันที

แม้ว่าเย่เฟิงจะทำให้พวกเขาเสียเวลาและทำตัวน่ารำคาญเล็กน้อย แต่ถ้าเย่เฟิงไม่หยุดพวกเขาไว้ ด้วยระยะห่างระหว่างรถของพวกเขากับรถบรรทุกน้ำมัน บางทีพวกเขาคง...

เซี่ยชิวเต็มไปด้วยความตกใจและหวาดกลัว

หลังจากบอกให้ผู้จัดการหวังเรียกตำรวจและรถพยาบาล เธอก็หันไปมองเย่เฟิงด้วยสายตาสงสัย

เนื่องจากเธอสังเกตเห็นว่าตอนที่เย่เฟิงคุยกับเธอ เขามักจะหันไปมองในทิศทางที่เกิดระเบิดแทบจะตลอดเวลา

ในตอนนั้น เธอคิดว่าเย่เฟิงกำลังรอใครบางคนอยู่ แต่ตอนนี้ เมื่อพิจารกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว เธอคิดว่าสิ่งที่เขาหันไปมองจะต้องรถบรรทุกน้ำมันอย่างแน่นอน

เย่เฟิงรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่ารถบรรทุกน้ำมันจะเกิดอุบัติเหตุ เขาเลยจงใจเข้ามาหาเรื่องพูดคุยและถ่ายรูปกับเราเพื่อถ่วงเวลาใช่หรือไม่?...

เย่เฟิงยังสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเซี่ยชิว แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้นั้นน่ากลัวเกินกว่าที่เขาจะตอบสนองอะไรได้ สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังรถบรรทุกน้ำมันที่ปกคลุมไปด้วยเปลวไฟ

เมื่อเห็นฉากนี้ เซี่ยชิวก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย: นี่เราคิดมากไปเองหรือเปล่า?

แต่เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันจะเป็นแค่ความบังเอิญจริงๆเหรอ?

ถ้าเป็นเช่นนั้นอะไรจะอธิบายพฤติกรรมของเขาที่คอยสังเกตรถบรรทุกน้ำมันอยู่ตลอดเวลาล่ะ?

ในขณะที่เธอกำลังคิดอยู่ เสียงของเย่เฟิงก็ดังขึ้น

"เซี่ยชิว คุณไม่กลัวเหรอ"

เซี่ยชิวส่ายหัวแล้วพูดกับเย่เฟิงด้วยรอยยิ้ม "คือ…ฉันขอถามชื่อและข้อมูลติดต่อของคุณหน่อยจะได้มั้ย?"

เย่เฟิงบอกเซี่ยชิวเกี่ยวกับชื่อและข้อมูลติดต่อของตัวเอง

หลังจากเซี่ยชิวจดบันทึกเสร็จแล้ว เธอก็เงยหน้าขึ้นมาและพูดด้วยรอยยิ้มอีกครั้งว่า"เย่เฟิง ไม่ว่ายังไงก็ตาม คุณได้ช่วยชีวิตของฉันเอาไว้ ดังนั้นฉันจึงอยากจะเลี้ยงอาหารค่ำคุณเมื่อมีเวลาว่าง"

"ได้เลย!" เย่เฟิงพยักหน้า จากนั้นเขาก็แกล้งทำเป็นดูเวลาในโทรศัพท์และพูดออกมาอย่างรวดเร็วว่า "อ๊ะ จวนจะถึงเวลาเข้าเรียนแล้วเหรอเนี่ย"

"เซี่ยชิว ผมคงต้องขอตัวไปเรียนก่อน ไว้เจอกันใหม่นะ"

หลังจากพูดจบ เย่เฟิงก็ปั่นจักรยานคันเดิมจากไปอย่างรวดเร็ว

เกือบจะในเวลาเดียวกันกับที่เขาออกจากที่เกิดเหตุมา เสียงของระบบก็ดังขึ้นในใจ

"ภารกิจเสร็จสิ้น รางวัลคือเงินสดจำนวน 100 ล้านหยวน"