อิจฉา
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหลายคนที่สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวนี้ต่างก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน
พวกเขารู้เรื่องเกี่ยวกับท่าทางและลักษณะนิสัยถานโปหงเป็นอย่างดี
แต่ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น?
ทำไมคุณถานโปถงถึงได้สูญเสียความสุขุมไปจนหมดสิ้น?
หนุ่มคนนั้นมีอะไรพิเศษหรือเปล่า?
สายตาของทุกคนอดไม่ได้ที่จะจับจ้องไปยังเย่เฟิง
…
หลังจากตั้งสติได้ หลินเฉียนเฉียนเริ่มเอ่ยปากแนะนำเย่เฟิงอย่างไม่รีรอ
"คุณถานโปหง นี่คือคุณเย่เฟิง คนที่เจอแหวนของคุณค่ะ"
"คุณเย่ นี่คือคุณถานโปหง!"
เมื่อการแนะนำจบลง เย่เฟิงก็เข้าใจทันทีว่าทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นเคยชายชราคนนี้
ถานโปหง!
เป็นเขานี่เอง!
ในบรรดาคนหนุ่มสาวในหลงกัวมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ไม่รู้จักถานโปหง
ถานโปหง ประธานเฉียนต้า พลาซ่า ร้านค้าปลีกและซูเปอร์มาร์เก็ตยักษ์ใหญ่ในภาคใต้ของจีน นอกจากนี้ยังเป็นเจ้าของศูนย์การค้าระดับไฮเอนด์ "เวิลด์ซิตี้" ในเมืองจงไห่อีกด้วย
ประวัติครอบครัวของเขามีมาอย่างช้านาน
ไม่คิดมาก่อนเลยว่าคนที่ทำแหวนหายจะเป็นเขา!
ถานโปหงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยในตอนที่รู้ว่าเย่เฟิงเป็นเจ้าของบ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคหมายเลข 1
แต่เขามาที่นี่ในวันนี้เพราะแหวน ดังนั้นเขาจึงไม่มีความสนใจที่จะถามเรื่องส่วนตัวของเย่เฟิง
"คุณเย่ ช่วยแสดงแหวนวงนั้นให้ฉันดูหน่อยได้หรือเปล่า"
ถ้าไม่ใช่เพราะแหวนวงนั้นสำคัญสำหรับเขามาก ถานโปหงคงไม่เผลอทำตัวหยาบคายแบบนี้ออกมา
ในขณะที่เขาตระหนักได้ถึงความไร้มารยาทและกำลังจะขอโทษออกไป เย่เฟิงก็ได้ยื่นแหวนมาให้เขาด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเห็นว่าเย่เฟิงไม่ได้โกรธอะไร ถานโปหงจึงรู้สึกโล่งใจและรับแหวนวงนั้นมาทันที
หลังจากตรวจสอบแหวนไม่นาน ถานโปหงก็มองไปที่เย่เฟิงด้วยความตื่นเต้นดีใจ
"ไม่ผิดแน่! นี่แหละแหวนแต่งงานที่ฉันทำหายไป!"
"คุณเย่ ฉันขอบคุณคุณมาก!"
ถานโปหงเก็บแหวนอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ริเริ่มยื่นมือออกมาจับมือของเย่เฟิง
หลังจากจับมือกับเย่เฟิงแล้ว เขาก็พูดอย่างจริงจังว่า "แหวนวงนี้มีความหมายมากเป็นพิเศษสำหรับฉัน"
"ขอบคุณคุณมากจริงๆ!"
หลังจากพูดขอบคุณอีกครั้ง ถานโปหงก็นึกอะไรบางอย่างได้และรีบหยิบเช็คออกมาจากกระเป๋ากางเกงของตัวเอง
ไม่มีอะไรเขียนอยู่บนเช็คนี้
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือเย่เฟิงสามารถเขียนจำนวนเงินได้เอง!
"คุณเย่รับสิ่งนี้ไปสิ ถือว่าเป็นของตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ จากฉัน"
เย่เฟิงส่ายหัวปฏิเสธ
ซึ่งฉากนี้ก็ทำให้หลินเฉียนเฉียนที่อยู่ด้านข้างนั้นตกตะลึงทันที
คุณถานโปหงมอบเช็คที่กรอกจำนวนเงินได้ตามใจชอบให้เป็นการตอบแทน แต่กลับกลายเป็นว่ามันถูกปฏิเสธ? !
เมื่อเห็นว่าเย่เฟิงปฏิเสธรับเช็ค ถานโปหงก็ถึงกับผงะไป และเขาก็ตระหนักได้ว่าตัวเองคิดผิด
เย่เฟิงสามารถซื้อบ้านหมายเลข 1 ของโครงการได้ แล้วคนอย่างเขาจะยังต้องการเงินอีกอย่างนั้นหรือ?
ถานโปหงนำเช็คกลับมาเก็บไว้ในกระเป๋าเหมือนเดิม จากนั้นก็หยิบแบล็คการ์ดและนามบัตรออกมามอบให้เย่เฟิงพร้อมกับพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “อย่างน้อยก็ให้ฉันได้ตอบแทนคุณเถอะ”
"ถ้าคุณต้องการอะไรในอนาคต คุณสามารถโทรหาฉันได้ตลอดเวลา!"
เย่เฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม "คุณถานโปหงสุภาพเกินไปแล้วครับ"
"ไม่หรอก ยังไงนี่ก็คือสิ่งที่พึงทำต่อผู้มีพระคุณ!" ถานโปหงพูด หลังจากมอบของให้เย่เฟิง เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรไปบอกภรรยาว่าไม่ต้องกังวลเรื่องแหวนแต่งงานอีกต่อไป
เมื่อทุกอย่างคลี่คลายแล้ว เย่เฟิงก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อ เขาบอกลาถานโปหงและเดินออกมาทันที
ริมทะเลสาบเทียม หลินเฉียนเฉียนและคนอื่น ๆ มองไปที่ด้านหลังของเย่เฟิงด้วยความอิจฉา
แบล็คการ์ดของเวิลด์ซิตี้พร้อมนามบัตรส่วนตัวของถานโปหง!
ในโลกนี้มีแบล็คการ์ดเพียงแค่สิบใบ ด้วยอำนาจของแบล็คการ์ด นอกจากจะช่วยลดราคาสำหรับการซื้อสินค้าแล้ว คุณก็ยังสามารถเพลิดเพลินไปกับการท่องเที่ยวได้อย่างสะดวกสบาย
ในเมืองจงไห่มีเพียงแค่สองคนเท่านั้นที่เป็นเจ้าของการ์ดใบนี้
เย่เฟิงเป็นคนที่สาม!
ยิ่งไปกว่านั้นคือนามบัตรส่วนตัวของถานโปหง!
โดยปกติแล้ว ถานโปหงจะไม่ให้นามบัตรของตัวเองกับใครง่ายๆ แต่ตอนนี้เขาได้ให้นามบัตรกับเย่เฟิงไปแล้ว แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าตอนนี้เขายอมรับในตัวของเย่เฟิง
แม้ว่าเย่เฟิงจะเป็นเพียงคนธรรมดา แต่ขอแค่มีของสองสิ่งนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขามีชื่อเสียงระดับแนวหน้าในเมืองจงไห่!
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ทำให้หลายคนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า
"ชายหนุ่มคนนั้นโชคดีจริงๆ!"
“ทำไมโชคถึงไม่เข้าข้างฉันบ้าง!”
"ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยรู้สึกอิจฉาใครมากเท่าขนาดนี้เลย!"