ความรู้สึก

"พี่เซินรอผมอยู่ที่นี่ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะรีบไปซื้อรองเท้าคู่ใหม่มาให้" เย่เฟิงพูด

เซินไป่เถียนพยักหน้า "ขอบคุณนะ"

"ด้วยความยินดีครับ"

หลังจากพูดจบ เย่เฟิงก็ปล่อยเซินไป่เถียนไว้ที่นี่คนเดียวและวิ่งออกจากป่าไปทันที

ในเวลานี้ เซินไป่เถียนไม่รู่ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ออกมาดี

แต่ขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกว่า...

เย่เฟิงเป็นผู้ชายที่น่ารักมาก

ถึงจะดูซื่อบื้อไปหน่อยก็เถอะ

หากเป็นเด็กผู้ชายคนอื่น เขาคงจะถอดรองเท้าแล้วนำมาสวมใส่ให้เธอ

…

สิบนาทีต่อมา เย่เฟิงก็กลับมาที่ป่า

เซินไป่เถียนยังคงยืนอยู่ที่เดิม และสายตาของเธอที่จ้องมองไปยังเย่เฟิงในเวลานี้ก็แสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจเล็กน้อย

"คุณปล่อยให้ฉันรอนานเกินไปแล้วนะ"

เธอยืนอยู่ที่นี่นานกว่าสิบนาที และขาของเธอก็แทบจะไร้เรี่ยวแรง

ทำไมเขาถึงไม่ช่วยพาเธอกลับไปนั่งบนหินก่อนแล้วค่อยไป

"มันช่วยไม่ได้นี่หน่ารุ่นพี่ ที่นี่มันไกลจากซูเปอร์มาร์เก็ตมาก" เย่เฟิงทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย

ป่านี้อยู่ห่างจากซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใกล้ที่สุดกว่าหนึ่งกิโลเมตร การที่เขาสามารถกลับมาได้ภายในสิบนาทีนั้นถือว่าเร็วมากแล้ว

หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบรองเท้าออกมา

เมื่อเห็นรองเท้า สีหน้าของเซินไป่เถียนก็เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เย่เฟิงซื้อรองเท้าแตะผู้ชายมา

และจากเท่าที่ดูขนาดของรองเท้าแตะก็ไม่มีทางพอดีกับเท้าของเธอเลย

เย่เฟิงไม่ได้จะแกล้งเซินเป่ยเถียนแต่อย่างใด แต่เมื่อไปถึงซูเปอร์มาร์เก็ต เขาก็เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองลืมถามไซส์รองเท้าของเธอ

ดังนั้น ด้วยความคิดที่ว่าหลวมดีกว่าใส่ไม่ได้ เขาจึงเลือกรองเท้าแตะขนาดใหญ่มา

"พี่เซิน รองใส่รองเท้าคู่นี้ดูก่อนนะครับ"

หลังจากพูดจบ เขาก็วางรองเท้าแตะลงกับพื้น

เซินไป่เถียนไม่ใช่คนเรื่องมาก หลังจากขอบคุณแล้ว เธอก็เริ่มเปลี่ยนรองเท้าทันที

เย่เฟิงเองก็คอยช่วยเซินไป่เถียนเปลี่ยนรองเท้าด้วยเช่นกัน

ต้องบอกว่าเท้าของเซินไป่เถียนนั้นสวยจริงๆ

ขาวเรียวไร้รอยตำหนิราวกับหยกที่แกะสลักจากหยกขาว

ส่วนข้อเท้าขวาของเธอแดงและบวม ดูอาการหนักไม่น้อยเลย...

"พี่เซิน ผมว่าเราไปที่โรงพยาบาลของมหาวิทยาลัยกันก่อนเถอะ" เย่เฟิงพูด

เมื่อเห็นเท้าของเซินไป่เถียนบวมมาก เย่เฟิงก็รู้สึกกังวลใจ

เซินไป่เถียนส่ายหัว "ไม่เป็นไร แค่ส่งฉันกลับไปที่สมาพันธ์นักศึกษาก็พอแล้วล่ะ"

ทันทีที่พูดจบ เธอก็สวมรองเท้าแตะเสร็จ

"โอเคครับ" เย่เฟิงพยักหน้า

หลังจากนั้น เขาก็เริ่มช่วยประคองเซินไป่เถียนและเดินออกไปจากป่า

เมื่อพ้นเขตป่าแล้ว พวกเขาก็เดินต่อไปตามทางเดินที่มีผู้คนมากมาย

นักศึกษาทุกคนตกใจเมื่อเห็นเซินไป่เถียนผู้โด่งดังอยู่ในอ้อมแขนของชายคนหนึ่ง

"นี่มันอะไรกัน ทำไมหนึ่งในสาวงามของมหาวิทยาลัยถึงได้ไปอยู่ในอ้อมแขนของชายอื่นที่ไม่ใช่ฉัน"

"ผู้ชายคนนั้นเป็นแฟนของเธองั้นหรือ?"

"ฉันอกหักแล้ว"

"..."

หลายคนเริ่มหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูป และนำรูปของทั้งสองขึ้นฟอรั่มสนทนาของมหาวิทยาลัย

…

20 นาทีต่อมา เย่เฟิงและเซินไป่เถียนก็มาถึงสมาพันธ์นักศึกษา

ตามปกติ หากเดินจากป่าไปยังสมาพันธ์นักศึกษาจะใช้เวลามากสุดแค่ 10 นาทีเท่านั้น แต่เนื่องจากเซินไป่เถียนได้รับบาดเจ็บที่เท้า เย่เฟิงจึงชะลอความเร็วในการเดินลง เป็นผลให้เวลาที่ใช้ในการเดินทางเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว

ในเวลานี้ ทุกคนในสมาพันธ์นักศึกษาต่างหันความสนใจมาที่พวกเขาสองคน

สายตาของบางคนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนเต็มไปด้วยความอิจฉา และบางคนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ...

เย่เฟิงเพิกเฉยต่อคนพวกนั้นและทำตามคำแนะนำของเซินไป่เถียน เขาช่วยพาเธอเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว

หลังจากที่ประตูห้องทำงานปิดลง

ในสมาพันธ์นักศึกษาที่เงียบสงบก็มีการพูดคุยเสียงดัง

"บ้าเอ๊ย นี่มันอะไรกันเนี่ย"

"ฉันไม่เคยเห็นประธานเซินใกล้ชิดกับชายคนไหนมาก่อนเลย"

"เด็กคนนั้นเป็นใคร และทำไมเขาถึงได้รับความโปรดปรานจากประธานเซินกัน"

"..."

ในขณะที่พูดคุย ทุกคนก็แนบหูไปที่ประตูห้องทำงานเพื่อต้องการฟังสิ่งที่เย่เฟิงและเซินไป่เถียนพูดอยู่ข้างใน

…

ภายในห้องทำงาน

เย่เฟิงช่วยประคองเซินไป่เถียนเดินไปนั่งที่โซฟา

หลังจากที่เธอนั่งลงอย่างมั่นคงแล้ว เขาก็ถอยห่างออกมาจากเธอทันที

เมื่อเห็นการกระทำนี้ ความรู้สึกประทับใจของเซินไป่เถียนที่มีต่อเย่เฟิงก็เพิ่มมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยในใจ

ทำไมเย่เฟิงถึงดูไม่สนใจเลย เธอขี้เหร่เกินไปสำหรับเย่เฟิงอย่างนั้นหรือ?

อยากรู้จริงๆว่าเขาคิดเห็นกับเรายังไง?

ทันทีที่ความคิดนี้ปรากฏขึ้น ใบหน้าของเซินไป่เถียนก็เปลี่ยนเป็นสีแดง นี่เราคิดอะไรอยู่...

เธอแอบชำเลืองมองไปที่เย่เฟิง แต่โชคดีที่เย่เฟิงไม่ได้มองมาที่เธอในตอนนี้ ไม่เช่นนั้นเขาคงจะเห็นรอยแดงบนหน้าของเธอแน่นอน

"พี่เซินมียาอะไรอยู่ในห้องทำงานหรือเปล่า" เย่เฟิงถาม

เมื่อเห็นว่าเท้าของเซินไป่เถียนบวมหนักขึ้นกว่าเดิม เขาจึงคิดที่จะหายามาให้เธอทา

เซินไป่เถียนพยักหน้าขึ้นลง

ทันใดนั้น เมื่อเห็นว่าเย่เฟิงกำลังจะไปหายา เธอก็รีบพูดขึ้นมาว่า "ไม่เป็นไร ฉันเกรงใจน่ะ เดี๋ยวฉันหายามาทาเอง"

"โอเคครับ"

"ขอบคุณมากเลยนะสำหรับวันนี้ เอิ่ม ฉันไม่รู้จะเรียกคุณว่าอะไรดี ถ้าไม่รังเกียจช่วยบอกชื่อของคุณให้ฉันรู้หน่อยจะได้มั้ย"