ชายหนุ่มคนนี้เป็นใคร?

หลังจากออกจากถนนโบราณมา เย่เฟิงก็ขับรถไปที่ธนาคาร

เขาโอนเงินในเช็คสองฉบับไปยังบัญชีธนาคารของตัวเอง

จากนั้นเย่เฟิงก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้อำนวยการสำนักงานขายบ้านในเขตการศึกษาโดยบอกให้เขาช่วยไปทำเรื่องมอบกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สิน

เย่เฟิงเห็นว่ายังเช้าอยู่ เขาจึงขับรถไปที่นั่น

ชุมชนที่ตั้งของเขตการศึกษาเรียกว่าหลี่จิงหยวน

มีโรงเรียนประถมและมัธยมที่สำคัญอยู่รอบ ๆ และมหาวิทยาลัยจงไห่ก็อยู่ไม่ไกลที่นี่

โรงพยาบาล รถไฟใต้ดิน และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ ล้วนพร้อมให้บริการเช่นกัน

เรียกได้ว่าเป็นทำเลทอง ซึ่งแน่นอนว่าดินในเขตนี้จะแพงมหาศาลทุกตารางนิ้ว

เมื่อเย่เฟิงมาถึงสำนักงานของหลี่จิงหยวน เขาก็พบว่ามีคนจำนวนมากอยู่ข้างใน

ชายหญิงกลุ่มใหญ่แย่งกันทำเรื่องซื้อพื้นที่

ในมุมมองของเย่เฟิง ท่าทางเหล่านั้นของพวกเขาไม่เหมือนการแย่งอสังหาริมทรัพย์ แต่เหมือนกับการแย่งของกินกันมากกว่า

เย่เฟิงส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม และกำลังจะไปหาหัวหน้าของสำนักงานอสังหาริมทรัพย์

แต่ทันใดนั้นเขาก็เห็นร่างที่คุ้นเคยในฝูงชน

นั่นก็คือหลินเฉียนเฉียน หัวหน้าของบริษัทจัดการทรัพย์สินจงเทียน

ในเวลานี้ ท่าทางของเธอไม่ได้ดูหนักแน่นเหมือนเมื่อก่อน แต่เต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ

เธอดูเร่งรีบอย่างมากไม่ต่างจากคนอื่นๆในฝูงชน

"หัวหน้าหลิน คุณกำลังทำอะไรอยู่หรือครับ" เย่เฟิงดึงเธอออกจากฝูงชน

หลินเฉียนเฉียนกำลังจะโกรธ แต่เมื่อเธอเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นเย่เฟิง เธอจึงระงับความโกรธของเธอเอาไว้ "คุณเย่ คุณเองก็มาที่นี่เพื่อซื้อบ้านด้วยอย่างนั้นหรือคะ"

เมื่อเห็นเธอมีเหงื่อไหลโชกทั้งตัว เย่เฟิงก็รู้สึกขบขัน "คนมีฐานะระดับคุณทำไมถึงต้องมาในที่ที่ชุลมุนแบบนี้เพื่อซื้อบ้านเพิ่มด้วย"

หลินเฉียนเฉียนมองฝูงด้วยความกังวล

"คุณเย่ ชุมชนนี้เป็นหนึ่งในเขตการศึกษาที่ดีที่สุดในเมืองจงไห่ คุณไม่สามารถซื้อได้เพียงแค่มีเงิน ถ้าอยากจะเป็นเจ้าของบ้านในชุมชนนี้ คุณจะต้องใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อแก่งแย่งกับคนอื่นๆให้ได้รับสิทธิ์ในการซื้อมาครอง”

เมื่อมองไปที่ฝูงชนที่คลุ้มคลั่ง เย่เฟิงก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว "แบบนั้นคงเหนื่อยแย่เลยนะครับ"

ขณะที่พูด เขาก็กดเบอร์ของหัวหน้าสำนักงานอสังหาริมทรัพย์ "ผมอยู่ที่ห้อง..."

หลินเฉียนเฉียนไม่มีอารมณ์จะเสียเวลากับเขาต่อไป "คุณเย่ ฉันต้องไปต่อคิวซื้อ คงต้องขอตัวก่อน"

หลังจากพูดจบ เธอก็กำลังจะพุ่งตัวเข้าไปในฝูงชน

แต่ทันใดนั้นเอง หัวหน้าสำนักงานอสังหาริมทรัพย์กับพนักงานกลุ่มใหญ่ก็เดินตรงมาทางนี้อย่างเร่งรีบ

"คุณคือคุณเย่ใช่ไหมครับ ผมชื่อหวางหมิง เป็นหัวหน้าฝ่ายขายของอสังหาริมทรัพย์หลี่จิงหยวน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ!" ทันทีที่ชายคนนั้นมาถึง เขาก็คว้ามือของเย่เฟิงและเขย่าขึ้นลงอย่างกระตือรือร้น

คำพูดของเขามีคำเยินยออยู่เล็กน้อย

ซึ่งฉากนี้ก็ทำให้หลินเฉียนเฉียนตัวแข็งทื่อไปทันที

เมื่อมาถึงสำนักงานอสังหาริมทรัพย์ เธอรายงานว่าเธอเป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทจัดการทรัพย์สินจงเทียนและหวังว่าอีกฝ่ายจะบริการเธอเป็นพิเศษ

แต่ผู้อำนวยการหวางเพียงแค่พูดกับเธอส่งๆว่า "มีคนมาซื้อบ้านในเขตการศึกษามากเกินไป ฉันคงไม่สามารถช่วยอะไรคุณได้ทั้งนั้น"

แต่ตอนนี้เขากับแสดงท่าทางที่เต็มไปด้วยความเคารพต่อเย่เฟิง

มันเหมือนคนสองคนที่แตกต่างกัน

พนักงานของหลี่จิงหยวนก็แสดงสีหน้าตกใจเช่นกัน สายตาของพวกเขาทั้งหมดจับจ้องไปที่เย่เฟิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ตัวตนของชายหนุ่มคนนี้มีความเป็นมายังไง

ทำไมผู้อำนวยการหวางถึงออกมาทักทายเขาอย่างสุภาพด้วยตัวเอง?

เย่เฟิงเพียงแค่พยักหน้าอย่างเฉยเมย "ยินดีที่ได้รู้จักครับผู้อำนวยการหวาง เวลาของผมมีน้อย ช่วยรีบจัดการให้เสร็จเร็วที่สุดหน่อยได้หรือเปล่าครับ"

ผู้อำนวยการหวางพยักหน้าอย่างรีบร้อน "ตอนนี้สัญญาพร้อมแล้วครับ ผมสามารถส่งมอบให้คุณได้ทันทีเลย"

ขณะที่เขาพูด เขาก็หยิบสัญญากองหนาจากพนักงานที่อยู่ด้านหลังมา

ฉากนี้ทำให้ทั้งสำนักงานอสังหาริมทรัพย์เงียบลงทันที

เมื่อพิจารณาจากสัญญาในมือของหัวหน้าหวางแล้วมีไม่ต่ำกว่าหนึ่งโหล

เป็นไปได้ไหมว่าชายหนุ่มคนนี้ซื้อบ้านมากกว่าหนึ่งโหลในเขตชุมชนการศึกษา?

หัวหน้าหวางให้คำตอบอย่างรวดเร็ว "คุณเย่ นี่คือสัญญาซื้อขายทั้งหมดของอาคารหมายเลข 8 ในชุมชนของเรา เชิญดูได้เลยครับ"

ทันทีที่ประโยคนี้ถูกพูดออกมา ทุกคนในห้องสำนักงานต่างก็อ้าปากกว้างด้วยความตกตะลึง

ซื้อทั้งอาคารเลยงั้นหรอ?

หนำซ้ำยังเป็นอาคารหมายเลข 8 อีก?

นั่นคือสุดยอดอาคารของหลี่จิงหยวน!

อสังหาริมทรัพย์ทองคำที่แม้แต่เงินยังซื้อไม่ได้!

หลินเฉียนเฉียนเองก็ตกตะลึงเช่นกัน

แม้เธอจะรู้ว่าเย่เฟิงร่ำรวย แต่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเขาจะรวยถึงขนาดนี้

เดิมทีแค่จะซื้อบ้านหลังเดียวในเขตการศึกษาก็ต้องใช้เงินมหาศาลมากแล้ว

แต่เขาซื้อสุดยอดอาหารแห่งชุมชนหลี่จิงหยวนอย่างง่ายดาย

กระบวนการส่งมอบนั้นราบรื่นมาก และเสร็จสิ้นภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

ตอนนี้อาคารหมายเลข 8 ของหลี่จิงหยวนได้ถูกกำหนดให้เป็นชื่อของเย่เฟิงอย่างเป็นทางการแล้ว

เขาถือสัญญาและใบรับรองทรัพย์สินกองหนา แต่เย่เฟิงก็ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย

อาคารเพียงหลังเดียวมีมูลค่าแค่ 800 ล้านหยวนเท่านั้น

พวกเขาจะเอะอะอะไรกัน?

ในห้องขาย ทุกคนต่างจ้องมองไปที่สัญญาในมือของเขาอย่างไม่ลดละ

สายตานั้นราวกับหมาป่าผู้หิวโหยที่ไม่ได้กินเนื้อมาเป็นเวลานาน

หลินเฉียนเฉียนกัดฟันและรวบรวมความกล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า "คุณเย่ ฉันมีคำขอไร้ยางอาย คุณช่วยขายห้องในตึกนั้นให้ฉันหน่อยได้หรือไม่ ฉันรับประกันเลยว่าจะให้ราคาที่สูงกว่าตลาด"

เธอรู้ดีว่าคำขอนี้หน้าไม่อายแค่ไหน ดังนั้นเธอจึงรีบพูดเสริมว่า "ถึงเราจะรู้จักกัน แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ คุณสามารถปฏิเสธคำขอของฉันอย่างไร้เยื่อใยได้เลย"

เย่เฟิงยิ้มจาง ๆ "โอเค คุณสามารถเลือกได้ตามใจชอบเลย"

ขณะที่พูด เขาก็ยื่นกองสัญญาออกไปข้างหน้า

ฉากนี้ทำให้ปากเล็กๆ ของหลินเฉียนเฉียนอ้ากว้างโดยไม่อาจควบคุม

เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าเย่เฟิงจะตอบตกลง

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ยื่นมือออกมารับกองสัญญาไป เย่เฟิงก็อดไม่ได้ที่จะพูดหยอกล้อ "เป็นอะไร คุณไม่ต้องการมันแล้วหรอ"

หลินเฉียนเฉียนหยิบกองสัญญาอย่างเร่งรีบและเปิดดูชั้นที่เธอชอบ

ทุกคนในสำนักงานต่างจ้องมองเธอด้วยความอิจฉา

รูปลักษณ์ของเธอสวยงาม แต่นิสัยของเธอนั้นแตกต่างออกไป!