นี่มันของแท้เลย

หลินเฉียนเฉียนเปิดหาอยู่พักหนึ่ง และในที่สุดก็มาหยุดอยู่ที่ห้องชั้นสิบหก

อาคารนี้มีทั้งหมดสิบเจ็ดชั้น และชั้นที่สิบหกก็ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในชั้นที่ดีที่สุด

แน่นอนว่าราคาก็แพงเกือบที่สุดเช่นกัน

ตามมูลค่าในตลาดจะมีราคาอย่างน้อย 50 ล้านหยวน

แต่หลินเฉียนเฉียนเพิ่มเงินให้เย่เฟิงไปอีกห้าล้านหยวนเพื่อแสดงถึงความขอบคุณ

แม้จะจ่ายเกินราคา แต่ประโยชน์ที่เธอได้รับก็ยังถือว่าคุ้มค่ามากอยู่ดี

เนื่องจากพื้นที่ในเขตการศึกษาอย่างหลี่จิงหยวนนั้นไม่อาจประเมินค่าได้

ดังนั้นถึงเธอยินจะขายต่อในราคา 60 ล้านหยวน ยังไงก็มีคนมาขอซื้อต่อแน่นอน

หลังจากการโอนสิทธิ์ในการครอบครองทรัพย์สินเสร็จสิ้น เธอก็ริเริ่มเชิญเย่เฟิง

"คุณเย่ ถ้าคุณคืนนี้คุณไม่มีธุระอะไร ฉันขอเลี้ยงอาหารคุณเป็นการตอบแทนได้หรือเปล่าคะ"

เย่เฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย

เขาไม่มีอะไรให้ต้องจัดการในคืนนี้ และการได้รับประทานอาหารพร้อมกับหญิงสาวสวยก็ดีกว่าการนั่งรับประทานอาหารคนเดียวด้วย

เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินออกไปด้วยกัน ทุกคนในห้องโถงก็กลับมาตั้งสติได้

ในเวลานี้ เหล่าผู้หญิงต่างรู้สึกอิจฉาหลินเฉียนเฉียน เพราะไม่เพียงแต่เธอได้ซื้อที่อยู่ได้ตามที่ตัวเองต้องการเท่านั้น แต่เธอยังได้ไปทานอาหารค่ำกับเศรษฐีอายุน้อยด้วย

ส่วนผู้ชายต่างก็รู้สึกอิจฉาเย่เฟิง เพราะไม่เพียงแต่เขามีรูปร่างหน้าตาที่หล่อเท่านั้น แต่เขายังรวยมากด้วย

น่าอิจฉาจริงๆ!

…

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าหลินเฉียนเฉียนคุ้นเคยกับจงไห่มากกว่าเย่เฟิง

ภายใต้การนำทางของเธอ ทั้งสองคนก็มาถึงร้านอาหารส่วนตัวชื่อ "เย่จือ" ในเวลาไม่นาน

ร้านอาหารแห่งนี้ตั้งอยู่บนภูเขา ตกแต่งเป็นแบบสไตล์จีน และบรรยากาศโดยรอบค่อนข้างสงบเงียบ

หลังจากที่ทั้งสองคนเดินเข้าไปในร้านอาหารและนั่งลงตรงโต๊ะที่ทำการจองเอาไว้ เสียงแจ้งเตือของระบบก็ดังขึ้นมาในใจของเย่เฟิง

"ตรวจพบโสมป่าอายุหนึ่งร้อยปี มูลค่า 50 ล้านหยวน"

"ระบบล่าสมบัติจะนำทางโฮสต์ โปรดเดินออกไปที่ถนนแล้วเลี้ยวซ้าย..."

เย่เฟิงมองไปที่หลินเฉียนเฉียนอย่างใจเย็นและพูดว่า "คุณสั่งอาหารก่อนเลย เดี๋ยวผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน"

หลินเฉียนเฉียนไม่ได้สงสัยอะไรและเริ่มสั่งอาหารต่างๆมา

ส่วนเย่เฟิงออกจากร้านอาหารแล้วทำตามคำแนะนำของระบบทันที

ในเวลานี้ ท้องฟ้าเริ่มมืด และการมองเห็นในป่าก็พร่ามัวเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม เขายังคงเชื่อมั่นในระบบและเดินตามไปจนสุดทาง

หลังจากนั้นประมาณสิบนาที เย่เฟิงก็ได้พบกับโสมป่าอายุ 100 ปีใต้ต้นสนโบราณ

และในช่วงเวลาเดียวกัน ระบบก็ได้ส่งข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับโสมป่านี้มาให้เขา รวมถึงวิธีขุดมันออกมาจากดิน

เย่เฟิงขุดอย่างระมัดระวังตามวิธีที่ระบบชี้นำ

เขาใช้เวลาสิบนาทีในการขุดโสมป่าขนาดเท่าฝ่ามือออกมา

รากถูกรักษาไว้อย่างดีโดยไม่มีความเสียหายเลย

จากนั้น เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ภารกิจตามล่าสมบัติได้เสร็จสิ้นแล้ว รางวัลคือหุ้นของอสังหาริมทรัพย์หลิงหยุน 60% มีมูลค่าเท่ากับ 2 พันล้านหยวน"

ช่างเป็นรางวัลนี้ดีต่อใจจริงๆ!

หลังจากที่เย่เฟิงเพลิดเพลินกับความสุข เขาก็เก็บโสมป่าอย่างระมัดระวังและกลับมาตามถนนสายเดิม

เมื่อกลับมาถึงร้านอาหาร เย่เฟิงก็พบว่าหลินเฉียนเฉียนกำลังนั่งรอด้วยท่าทางเบื่อหน่าย

"ฉันคิดว่าคุณทิ้งฉันไปแล้วเสียอีก" มีความไม่พอใจเล็กน้อยในน้ำเสียงของเธอ

"ขอโทษครับ พอดีเมื่อกี้ผมหลงทางนิดหน่อยน่ะ" เย่เฟิงโกหกเพื่อไม่ให้เรื่องยุ่งยากไปกว่าเดิม

หลินเฉียนเฉียนไม่ได้ถามต่อ เธอเริ่มตักเครื่องเคียงสองสามอย่างและนำไปใส่จานของเย่เฟิง

เนื่องจากทั้งคู่ขับรถมา พวกเขาจึงไม่มีการดื่มแต่อย่างใด

"คุณหลิน ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงเลยสำหรับเรื่องในครั้งนี้"

ดวงตาของหลินเฉียนเฉียนปรากฏให้เห็นร่องรอยของน้ำตา

"เรื่องนั้นไม่ต้องคิดมากหรอกครับ อย่างไรก็ตาม ที่คุณต้องการซื้อบ้านในเขตการศึกษาเป็นเพราะเตรียมไว้ให้ลูกของคุณใช่หรือเปล่า"

เย่เฟิงกินไปถามไปอย่างเป็นกันเอง

"คุณเย่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่ ฉันยังไม่มีแฟนเลยนะ แล้วฉันจะมีลูกได้ยังไง"

น้ำเสียงของหลินเฉียนเฉียนมีความเขินอายเล็กน้อย

"เอ่อ…ขอโทษครับ ผมคิดว่า...ผู้หญิงที่สวยๆ อย่างคุณหลินจะมีคนเข้ามาจียมากมายเสียอีก"

เย่เฟิงละอายใจ

"มันก็พอมีคนเข้ามาจีบอยู่บ้างแหละค่ะ แต่ไม่มีใครที่เหมาะสมกับฉันเลย แล้วคุณเย่ล่ะไม่มีแฟนหรอ"

"แค่ก...แค่ก..."

เย่เฟิงสำลักอาหารอย่างรุนแรงทันทีเมื่อได้ยิน

หลินเฉียนเฉียนที่เห็นฉากนี้รีบเข้าไปช่วยลูบหลังของเย่เฟิงอย่างรวดเร็ว "คุณเย่ ฉันขอโทษ เมื่อกี้ฉันแค่ล้อเล่น..."

ขณะนี้เธอกำลังก้มตัว และขอบเสื้อที่หน้าอกก็เปิดกว้างออก

ซึ่งเย่เฟิงก็บังเอิญมองเห็นจุดสีขาวสองจุดและเขาก็ทำตัวไม่ถูก "ล้อเล่นที่ไหน...นี่มันของแท้เลย!"

หลินเฉียนเฉียนได้ยินน้ำเสียงที่ผิดปกติของเย่เฟิงจึงมองลงไปตามสายของเขา และใบหน้าที่สวยของเธอก็ได้แดงไปถึงหูทันที

เธอตบหลังเย่เฟิงอย่างรุนแรง "คนลามก!"

จากนั้นเธอก็ถอยมานั่งลงยังที่นั่งของตัวเองด้วยความโกรธ

ต้องบอกเลยว่าผู้หญิงคนนี้สุดยอดทั้งรูปร่างและหน้าตา

ท่าทางโกรธของเธอไม่เพียงแต่ไม่น่ากลัวเท่านั้น แต่ยังดูมีเสน่ห์มากอีกด้วย

เย่เฟิงเผยรอยยิ้มออกมาและพยายามจะพูดจาหยอกล้อหลินเฉียนเฉียนต่อ

แต่ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ

ความสนใจของเขาลดลงทันที และเขาก็รับโทรศัพท์ด้วยความไม่พอใจ "สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณเป็นใคร"

อีกฝ่ายสัมผัสได้ว่าเขาอารมณ์ไม่ดีจึงหยุดไปชั่วขณะ แต่ไม่นานเสียงผู้หญิงก็ดังขึ้นมา

"สวัสดีค่ะ คุณเย่ ฉันชื่อจางหยูถิง เป็นผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมายของอสังหาริมทรัพย์หลิงหยุน ไม่ทราบว่าคุณมีเวลามาที่บริษัทเพื่อโอนหุ้นหรือเปล่าคะ"