สนใจไปนั่งรถเล่นกับพี่ชายไหม

หลังเลิกเรียนช่วงเช้า เย่เฟิงก็ขับรถไลเคน ไฮเปอร์สปอร์ตออกจากมหาวิทยาลัยไปทันที

สถานที่ที่เขาและเซินไป่เถียนตกลงที่จะเจอกันนั้นอยู่ตรงข้ามมหาวิทยาลัย

เมื่อขับรถมาใกล้จะถึงที่หมาย เขาก็มองเห็นเซินไป่เถียนที่สวมชุดนักศึกษาจากระยะไกล

สายลมพลิ้วไหวทำให้เธอสวยดุจนางฟ้า

เย่เฟิงขับรถไลเคน ไฮเปอร์สปอร์ตมาจอดข้าง ๆ เธอและลดกระจกรถลง "คนสวย สนใจไปนั่งรถเล่นกับพี่ชายมั้ยจ๊ะ"

เซินไป่เถียนไม่ได้เงยหน้าขึ้นและถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวด้วยความรังเกียจ "ไม่เอา"

เย่เฟิงยิ้มมุมปาก "มาเถอะน่า"

จากนั้นเซินไป่เถียนก็เงยหน้าขึ้น

เมื่อเห็นเย่เฟิงอยู่ในรถ เธอก็ตกใจทันที "นี่คุณซื้อรถใหม่อย่างนั้นหรอ"

เธอจำได้ว่ารถคันข้างหน้าเป็นซูเปอร์คาร์ไลเคน ไฮเปอร์สปอร์ต

เท่าที่เธอรู้ รถคันนี้มีราคาแพงมาก

มันแพงกว่าเฟอร์รารี่ เอ็นโซของเย่เฟิงคันที่แล้วหลายเท่า

ผู้ชายคนนี้หาเงินมากมายมาจากไหน?

เย่เฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม "พอดีมีคนให้มาน่ะ"

เซินไป่เถียนหรี่ตาสวยๆของเธอลง "ขี้โม้ชะมัด"

ใครจะให้รถราคาแพงเช่นนี้กับคนอื่น?

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เชื่อ แต่เธอก็เดินขึ้นไปนั่งในเบาะข้างคนขับ

"ฉันได้ยินมาว่ารถคันนี้จะแถมนาฬิกาไซรัส เคลปซีส มูลค่าหลายล้านหยวนเป็นของขวัญด้วยใช่มั้ย"

เย่เฟิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ผมไม่คิดเลยว่ารุ่นพี่จะรู้เรื่องข้อมูลรถมากขนาดนี้"

เขาถอดนาฬิกาไซรัส เคลปซีสบนข้อมือออก "ถ้ารุ่นพี่ชอบละก็จะเอาไปเลยก็ได้นะ"

เซินไป่เถียนมองดูมันครู่หนึ่งแล้วส่งคืนให้เย่เฟิง "ไม่ล่ะ มันมีมูลค่ามากเกินไป และถ้าคุณมีความคิดแปลกๆกับฉันก็เสี่ยงต่อการถูกทวงบุญคุณด้วย มันไม่คุ้มค่าเอาซะเลย"

เย่เฟิงกลอกตาทันที "รุ่นพี่นี่แสนรู้เหมือนสุนัขเลยนะครับ"

"คุณว่าใครเป็นสุนัข"

"ในรถก็มีอยู่แค่สองคนนี่แหละครับ และผมก็คงไม่หมายถึงตัวเองอยู่แล้ว"

"ไอ้เด็กคนนี้...ฉันจะกัดคุณให้ตายเลย ! "

"อา รุ่นพี่เป็นสุนัขจริง ๆ สินะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

"..."

เย่เฟิงกับเซินไป่เถียนพูดคุยพลางหัวเราะไปพลางอยู่พักหนึ่งและกำลังจะสตาร์ตรถ

แต่ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบดังก็ขึ้นในใจของเย่เฟิง

"ตรวจพบชิ้นส่วนภาพวาดที่มีชื่อเสียงของปิกัสโซ่ "เด็กหญิงหมวกแดง" ระบบตามล่าหาสมบัติจะแนะนำเส้นทางให้คุณเอง"

"การนำทางสำหรับการขับขี่เริ่มต้นขึ้น โปรดขับตรงไป 60 เมตรจากตำแหน่งปัจจุบัน จากนั้นเลี้ยวซ้าย..."

เย่เฟิงเหยียบคันเร่งทันที

เซินไป่เถียนมองเขาด้วยความสงสัย "มีอะไรอย่างนั้นหรอ?"

เย่เฟิงสร้างเหตุผลแบบมั่ว ๆ "จู่ ๆ ผมก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ รุ่นพี่ เราอาจจะต้องขับอ้อมนิดหน่อยนะครับ"

ตามคำแนะนำของระบบ เขาขับรถไปจนสุดทาง และในที่สุดก็มาถึงย่านที่อยู่อาศัยระดับหรูหรา

"การนำทางสำหรับการเดินเท้าเริ่มต้นขึ้น โปรดเดินตรงไปทางใต้ 12 เมตรตามตำแหน่งปัจจุบันแล้วเลี้ยวขวา..."

เย่เฟิงเปิดประตู ลงจากรถ และเดินต่อไปกับเซินไป่เถียน

เซินไป่เถียนรู้สึกสับสนมากในตอนนี้ แต่ด้วยความไว้วางใจของเธอที่มีต่อเย่เฟิง เธอจึงไม่ถามคำถามใด ๆ

หลังจากเดินไปสักพัก ทั้งสองคนก็มาถึงบ้านสุดหรูแห่งหนึ่ง

เมื่อมาถึง เย่เฟิงก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

ที่ทางเข้าบ้านมีรถบรรทุกจอดอยู่

และชายวัยกลางคนที่ดูร่ำรวยก็กำลังสั่งให้นายช่างหลายคนย้ายเฟอร์นิเจอร์ออกจากบ้าน

เย่เฟิงก้าวไปข้างหน้าและทักทาย "สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ใช่หรือเปล่า"

น้ำเสียงของชายวัยกลางคนดูกระวนกระวายใจเล็กน้อย "ใช่แล้ว มีอะไรอย่างนั้นหรือหนุ่มน้อย? "

เย่เฟิงยังคงทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม "ผมชอบบ้านของคุณมากเลยทีเดียว ไม่ทราบว่าคุณวางแผนที่จะขายมันมั้ยครับ"

เมื่อชายวัยกลางคนได้ยินคำพูดนี้ สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่เย่เฟิงด้วยความจริงจัง

แต่ดูจากอายุของสองคนนี้แล้ว มองยังไงก็เป็นแค่เด็กมหาวิทยาลัยที่ยังเรียนไม่จบ

พวกเขาจะสามารถซื้อบ้านหลังนี้ได้อย่างไร?

"ขอโทษที แต่ฉันไม่ขาย!" ชายวัยกลางคนตอบอย่างเย็นชา

"เย่เฟิง ช่างบ้านหลังนี้เถอะ ถ้าคุณต้องการซื้อบ้านละก็เราไปดูที่อื่นก็ได้" เมื่อเห็นว่าชายวัยกลางคนปฏิเสธ เซินไป่เถียนจึงหันไปมองเย่เฟิง

แต่เย่เฟิงก็ยังยืนหยัดและพูดต่อไปว่า "ลองคิดดูใหม่อีกครั้งได้หรือเปล่าครับ ผมชอบบ้านหลังนี้มากจริง ๆ "

ชายวัยกลางคนลังเลเมื่อเห็นว่าเขาพูดอย่างจริงจัง "เกรงว่าคงไม่ได้หรอก เพราะบ้านหลังนี้ถูกขายไปแล้วล่ะ"

เย่เฟิงพูดขึ้นทันที "อีกฝ่ายจ่ายเท่าไหร่ครับ ผมจะจ่ายเพิ่มให้สองเท่าเลย"

ดวงตาของชายวัยกลางคนเป็นประกายทันที "เขาเสนอราคามา 15 ล้านหยวน"

เย่เฟิงหยิบสมุดเช็คออกมาและเขียนเช็ค 30 ล้านหยวนอย่างไม่รีรอ

ชายวัยกลางคนรับเช็คมาด้วยความตื่นเต้น "ฉันขอยืนยันก่อนนะ"

หลังจากพูดจบ ชายวัยกลางคนก็รีบยืนยันความถูกต้องของเช็คอย่างระมัดระวัง

เซินไป่เถียนดึงเย่เฟิงออกมา "นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง? ตามจริงบ้านหลังนี้ไม่ควรมีมูลค่าเเกิน 20 ล้านหยวนเลยด้วยซ้ำ ทำไมคุณถึงไปจ่ายให้เขามากขนาดนั้นล่ะ?"

เย่เฟิงยิ้มอย่างเฉยเมย "ก็ไม่มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษหรอกครับ ผมซื้อเพราะว่าผมแค่ชอบบ้านหลังนี้เท่านั้น"

เซินไป่เถียนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ฟังคำตอบของเย่เฟิง

ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ใช้จ่ายเงินได้สุรุ่ยสุร่ายมาก ถ้าจะแต่งงานกับเขาในอนาคตเกรงว่าคงต้องสร้างข้อตกลงด้วยกัน

เดี๋ยวก่อน? นี่ฉันกำลังคิดเรื่องแต่งงานกับเขาอย่างนั้นหรือ?

ใครจะไปอยากแต่งงานกับเขากัน?

หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าของบ้านก็ยืนยันความถูกต้องของเช็คเสร็จและหันกลับมาพูดด้วยใบหน้าตื่นเต้น "เราทำขั้นตอนซื้อขายกันได้เลย"

เย่เฟิงพยักหน้า จากนั้นก็เปิดปากพูดต่อ "ยังไงก็ตาม คุณช่วยอย่าย้ายเฟอร์นิเจอร์ข้างในออกได้หรือเปล่า พอดีผมขี้เกียจไปหาซื้อของใหม่น่ะครับ"

เจ้าของบ้านไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาพยักหน้าตกลงทันที

เพราะเท่าที่ตรวจสอบดู ในบ้านมีเพียงเฟอร์นิเจอร์เก่า ๆ อย่างภาพวาดตกแต่งสมัยใหม่และงานฝีมืองานศิลปะอยู่เท่านั้น ซึ่งมันก็ไม่ได้มีความจำเป็นต่อเขาแต่อย่างใดเลย

หลังจากตกลงกันได้ ทั้งสองคนก็ไปทำพิธีการโอนย้ายบ้าน

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เจ้าของบ้านก็ยื่นสมุดบ้านพร้อมกับกุญแจให้เย่เฟิงและจากไปอย่างพึงพอใจ

เย่เฟิงพาเซินไป่เถียนเดินเข้าไปข้างในบ้านที่เขาเพิ่งทำการซื้อมา

บ้านแบ่งออกเป็นชั้นบนและชั้นล่าง มีการตกแต่งที่หรูหรามาก

แต่เย่เฟิงไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้เลย เขายังคงปฏิบัติตามคำแนะนำของระบบและเดินไปที่จุดหมาย

ทันใดนั้น เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"โฮสต์ถึงที่หมายแล้ว การนำทางสิ้นสุดลง…"