ฉันไม่เข้าใจโลกของคนรวย!

ประมาณครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น เขาก็ขับมาถึงสถานที่ก่อสร้างที่กำลังก่อสร้างอยู่

คนงานที่กำลังยุ่งหยุดทำงานและมองดูด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นรถสปอร์ตสุดเท่ขับเข้ามา

สำหรับคนที่อยู่ต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารที่มีชื่อว่าความร่ำรวย พวกเขาจะได้เห็นรถสปอร์ตสุดเท่แบบนี้แค่ในทีวีเท่านั้น

และไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้เห็นรถสปอร์ตสุดเท่ในความเป็นจริง

เนื่องจากเส้นทางเป็นหลุมบ่อ การจะขับรถสปอร์ตผ่านไปจึงเป็นไปได้ยาก

ดังนั้นเย่เฟิงจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจอดรถไว้นอกสถานที่ก่อสร้างและเดินตามระบบนำทางต่อไป

หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็มาถึงกองเศษหินเศษอิฐ

"การนำทางสิ้นสุดลง"

อย่าบอกนะว่าหยกมรกตจักรพรรดิอยู่ในกองซากปรักหักพังนี้?

เย่เฟิงมองไปยังกองหินที่สูงชันเป็นเนินเขา ถอนหายใจ และกำลังจะถอยหลังกลับไป

แต่เมื่อเขานึกถึงหยกมรกตจักรพรรดิ เขาก็กัดฟัน กำหมัด และเริ่มปีนขึ้นไปบนกองหินเพื่อค้นหาหยกมรกตจักรพรรดิ

คนงานในไซต์ก่อสร้างต่างจ้องมองไปที่เย่เฟิงอย่างว่างเปล่า

พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เศรษฐีคนนี้ถึงได้เริ่มยกหินออกอย่างบ้าคลั่ง?

ไม่มีใครรู้ และก็ไม่มีใครกล้าถาม

อย่างไรก็ตาม เย่เฟิงเป็นนักศึกษาวิทยาลัยที่ไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย ดังนั้นแรงของเขาจึงไม่ได้มีมากกว่าคนธรรมดาสักเท่าไหร่

หลังจากยกหินได้ระยะหนึ่ง เขาก็รู้สึกเหนื่อยจนแทบหายใจไม่ออกและต้องหยุดพัก

จากนั้นเขาก็โบกมือเรียกคนงานสองสามคนที่มองดูด้วยความตื่นเต้นอยู่ไม่ไกล "ได้โปรดช่วยผมยกหินพวกนี้ออกไปที ถ้าเสร็จเมื่อไหร่ ผมจะให้เงินตอบแทนพวกคุณคนละ 1,000 หยวน"

ในตอนแรกที่เหล่าคนงานได้ยินว่าพวกเขาถูกขอให้ช่วย พวกเขาก็ตั้งใจจะตอบปฏิเสธกลับไปอย่างไม่ไยดี

เพราะสำหรับพวกเขา การได้เห็นคนรวยตะเกียกตะกายเหมือนสุนัขจนหมดแรงต่อหน้าแบบนี้นั้นถือว่ามีความสุขมาก

แต่ทันทีที่พวกเขาได้ยินว่าจะได้รับเงินตอบแทนจำนวน 1,000 หยวน ความคิดดังกล่าวก็จางหายไปจนหมดและรีบเร่งเข้าไปช่วยยกหินออกทันที

พวกเขาทำงานให้กับสถานที่ก่อสร้างแห่งนี้โดยมีรายได้ประมาณ 200 หยวนต่อวัน

แต่ตอนนี้พวกเขาสามารถได้รับ 1,000 หยวนเพียงแค่ยกหินกองนี้ออกเท่านั้น

มีอะไรจะคุ้มค่าไปกว่านี้อีกหรือไม่?

ความเร็วของคนงานในการเคลื่อนย้ายหินเร็วกว่าของเย่เฟิงหลายเท่า พวกเขาเคลื่อนย้ายหินออกไปได้มากกว่าครึ่งหนึ่งภายในเวลาไม่กี่นาที

ในขณะนั้นเอง เย่เฟิงก็เห็นคนงานคนหนึ่งหยิบหินสีดำขึ้นมา

คนงานบ่นว่า "หินก้อนนี้มันหนักจริง ๆ ..."

เย่เฟิงพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไรและคว้าหินมาจากมือของเขาทันที

ก่อนที่เขาจะเข้าไปดูใกล้ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ด้วย ภารกิจการล่าสมบัติเสร็จสิ้นแล้ว ได้รับรางวัลระบบเพิ่มเติม: หุ้นทั้งหมดในรีสอร์ทบ่อน้ำพุร้อนจงไห่ มูลค่า 600 ล้านหยวน"

เย่เฟิงยิ้มออกมาด้วยความดีใจและรีบนำหยกมรกตจักรพรรดิใส่ลงไปกระเป๋าของตัวเอง

จากนั้นเขาก็หยิบธนบัตรปึกหนึ่งออกมาแล้วโยนให้กับเหล่าคนงานนับไม่ถ้วน หันหลังกลับ และขับเฟอร์รารี่ออกไปทันที

ปล่อยให้คนงานทั้งหมดยืนงงงวย

ฉันไม่เข้าใจโลกของคนรวย!

…

เย่เฟิงขับรถไปที่ร้านอาหารและเดินตรงมายังห้องที่ซูหมานจองไว้

เขาเห็นซูหมานดื่มชาสบาย ๆ อยู่ข้างใน

ขณะเดียวกัน เมื่อเธอเห็นเย่เฟิง เธอก็รีบทักทายด้วยความตื่นเต้นทันที "วันนี้ฉันได้เงิน 1.5 ล้านหยวนเลยนะเย่เฟิง! "

ตั้งแต่ก่อนหน้าจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอทำเงินได้มากมายมหาศาลภายในครึ่งวัน

"แค่ 1.5 ล้านหยวนเอง พี่จะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นครับ" เย่เฟิงนั่งลงตรงข้ามเธออย่างใจเย็นและรินชาใส่แก้วด้านหน้า

"ถ้าเทียบกับคนรวยอย่างนาย แน่นอนว่าเงินจำนวนนี้คงไม่มีค่าอะไร แต่สำหรับคนอย่างฉัน มันเป็นเงินที่ต้องใช้เวลานานมากถึงจะหามาได้"

เมื่อเห็นว่าเย่เฟิงไม่ได้รู้สึกดีใจเหมือนกับเธอ ซูหมานก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเซ็ง

"เอาเถอะ ในอนาคตเรายังมีโอกาสทำงานอีกมากมายครับ" เย่เฟิงพูด

"นายมีข้อมูลภายในใช่หรือเปล่า" ดวงตาของซูหมานสว่างขึ้นทันที

"ความลับ" เย่เฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม

"ก็ได้ ถึงฉันจะไม่รู้ที่มา แต่จากนี้ไปฉันจะเชื่อการตัดสินใจของนาย อย่าหนีฉันไปรวยคนเดียวล่ะ ฮึ่ม!" น้ำเสียงของซูหมานค่อนข้างน่ารักมาก

สิ่งนี้ทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของเย่เฟิงเต้นแรงเป็นสองเท่า

พี่สาวคนนี้มีเสน่ห์เกินไป

"ฉันถามได้มั้ยว่าตอนนี้นายมีเงินอยู่เท่าไหร่" ซูหมานมองไปที่เย่เฟิงด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น

"ผมไม่ใช่เศรษฐีสักหน่อย เงินจำนวน 300 ล้านหยวนนั่นเป็นทรัพย์สินทั้งหมดที่ผมมีแล้วครับ" เย่เฟิงยิ้มอย่างมีเลศนัย

"จริงงั้นหรอ?" ซูหมานไม่เชื่อ

"จริงสิ ผมเหมือนคนพูดโกหกหรือไง" แววตาของเย่เฟิงจริงใจมาก

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะของเขาก็สั่นสองครั้ง และข้อความจากธนาคารกับข้อความในวีแชทก็ปรากฏขึ้นเกือบจะพร้อมกัน

"บัตรธนาคารของคุณที่ลงท้ายด้วยเลข 1263 ได้รับเงิน 550 ล้านหยวน!"

"ผุด~…"

ซูหมานที่กำลังดื่มน้ำชาอยู่ในปากพ่นออกมาเต็มบนใบหน้าของเย่เฟิง

ในเวลาเดียวกัน น้ำในถ้วยชาก็หกใส่หน้าอกของเธอ

"ขอโทษที…"

ซูหมานสูญเสียความสงบและรีบเอื้อมมือไปช่วยเช็ดคราบน้ำบนใบหน้าของเย่เฟิง

"พี่ไม่ร้อนหรอครับ"

เย่เฟิงรีบหยิบทิชชู่ออกมาและเช็ดคราบน้ำชาที่หกบนอกของเธอ

จากนั้นอากาศในห้องชงชาก็หนาวขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

ทั้งสองมองหน้ากันและต่างตกอยู่ในภวังค์

"อะไร!"

หลังจากนั้นไม่นาน ซูหมานก็รู้สึกตัว เธอผลักเขาออกไปอย่างเร่งรีบและถอยกลับไปนั่งยังที่ของตัวเอง

ส่วนเย่เฟิงก็ดึงมือกลับมาด้วยความลำบากใจ

"พี่ดื่มชาสิ"

"ฉันยังไม่กระหายน้ำ"

"ถ้างั้นเราสั่งขนมมากินกันมั้ย"

"ฉันยังไม่หิว"

"..."

หลังจากฉากน่าอายเมื่อกี้

บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย

ท่ามกลางความอึดอัด จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเย่เฟิงก็ดังขึ้นมา

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกโล่งใจอย่างมากและรีบสายโทรศัพท์ทันที

"ฮัลโหลครับ คุณเย่ ภาพวาดของคุณ หญิงสาวหมวกแดงได้ถูกประมูลไปแล้ว ราคาสิ้นสุดที่ 550 ล้านหยวน ทางเราได้ทำการโอนเงินทั้งหมดเข้าบัญชีธนาคารของคุณไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ไม่ทราบว่าเงินเข้าแล้วหรือยังครับ"

ซูหมานได้ยินเนื้อหาในโทรศัพท์เกือบทั้งหมดและเธอก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เงินจำนวน 550 ล้านหยวนที่โอนเข้ามาเมื่อกี้เป็นเงินที่ได้รับจากการประมูลภาพวาดอย่างนั้นหรอ?